Περισσεύσαντα κλάσματα

 Με καθυστέρηση, μια και άλλα θέματα κυριάρχησαν και κυριαρχούν στο προσκήνιο, παρουσιάζω την συλλογή των κειμένων του 2025. Πολλοί από τους τακτικούς αναγνώστες την έχουν ήδη λάβει σε αρχείο pdf. Αν κάποιος άλλος την θέλει, μπορώ να του τη στείλω (δωρεάν) αν μου γράψει μια ηλεκτρονική διεύθυνση σε μήνυμα (η διεύθυνση δεν θα δημοσιευθεί ούτε θα χρησιμοποιηθεί για άλλο σκοπό). Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί στο εμπόριο.

     Παραθέτω το εξώφυλλο και τον πρόλογο του βιβλίου.

 

Ο τίτλος της φετινής συλλογής κειμένων παραπέμπει στην ευαγγελική διήγηση για το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων από τον Κύριο. Αφού χόρτασαν οι χιλιάδες των ανθρώπων στην ερημιά, ο Μεγάλος Τροφοδότης έδωσε εντολή να μαζευτούν τα ‘περισσεύσαντα κλάσματα’ (αυτά που σήμερα λέμε περιφρονητικά ‘αποφάγια’), ώστε να μην πάει τίποτε χαμένο.

    Την αφορμή για τον τίτλο αυτό έδωσε μια είδηση (βλ. 16 Οκτωβρίου) για το πόσα εκατομμύρια τόνοι τροφίμων αχρηστεύονται κάθε χρόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη, ενώ μυριάδες ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο ‘λιμῷ ἀπόλλυνται’: όχι μεταφορικά, αλλά στην κυριολεξία πεθαίνουν της πείνας. Η επισιτιστική τραγωδία στη Γάζα είναι η πιο πρόσφατη υπενθύμιση της κατάστασης αυτής, που αποτελεί καθημερινή και διαρκή πραγματικότητα σε πολλά μέρη της γης.

    Ως ‘περισσεύσαντα κλάσματα’ σκέψεων θεώρησα και όσα κατέγραψα στο ιστολόγιο (που φέτος ‘ενηλικιώθηκε’, καθώς έκλεισε τα δεκαοκτώ του χρόνια), έχοντας γευθεί και χορτάσει από τα γεγονότα που το έτος αυτό μας ‘τάισε’. Πολλά από αυτά άφησαν μια πικρή γεύση και ‘βαρυστομαχιά’ διαρκείας, όπως οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι, όχι μόνο οι αιματηροί αλλά και οι οικονομικοί και οι ψηφιακοί και οι φραστικοί, ξένοι και εγχώριοι. Άλλα ήταν πιο εύγευστα και εύπεπτα, από εκείνα που συχνά περνούν στα ‘ψιλά’ των Μέσων Ενημέρωσης, όπου πάντα έχουν προτεραιότητα οι κακές ειδήσεις, για εμπορικούς λόγους.

   Ακολουθώντας την έμμετρη παρότρυνση «Μην πετάξεις τίποτα!» του πρόσφατα εκλιπόντος Διονύση Σαββόπουλου, συγκέντρωσα τα ‘κλάσματα’ αυτά ως ενθυμήσεις των γεγονότων, αλλά και των ανθρώπων που έφυγαν από κοντά μας μέσα στον χρόνο, έχοντας αφήσει το θετικό αποτύπωμά τους στη ζωή και τη σκέψη μας: αγαπημένων θείων, σεβασμίων πνευματικών αναστημάτων, συναδέλφων και ασθενών. Χρεωστικώς αναφέρω ιδιαίτερα τον ισόβιο φίλο ψυχίατρο Δημήτρη Σεβρή, με τον οποίο τακτικά γευόμασταν, ανατέμναμε και αναμασούσαμε τα ‘εδέσματα’ της επικαιρότητος. Τα ‘περισσεύσαντα κλάσματα’ αφιερώνονται αγαπητικά στη μνήμη του.