Όπως σχολίασε πρόσφατα τακτικός αναγνώστης του ιστολογίου, η απώλεια της εμπιστοσύνης και η γενική καχυποψία, την οποία γεννούν οι κάθε είδους απάτες και πλαστοπροσωπίες και τεχνητά κατασκευασμένες πραγματικότητες, είναι η μεγαλύτερη ζημία που προκαλείται από την ασύνετη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας. Φυσικά, κακό είναι να χάνει κανείς χρήματα ή άλλα αγαθά ή να υφίσταται κοινωνικό διασυρμό ή εξύβριση. Η στοιχειώδης εμπιστοσύνη όμως είναι ο ψυχολογικός αρμός, η ‘κόλλα’ που συνέχει τον κοινωνικό ιστό και στηρίζει τις σχέσεις των ανθρώπων. Όταν αυτή υπονομεύεται με κακόβουλες διαδόσεις ή ανεδαφικές υποσχέσεις που αποδεικνύονται ψευδείς, οι σχέσεις αυτές γίνονται αμοιβαία ψυχρές, επιφυλακτικές, τελικά εχθρικές. Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με την παροιμία, όποιος καεί στον χυλό φυσάει και στο γιαούρτι. Οδηγούμαστε στο να μη πιστεύουμε ακόμη και ανθρώπους και θεσμούς για τους οποίους δεν είχαμε προηγουμένως καμιά αμφιβολία. Φθάνουμε στην κατάσταση που περιγράφει απαισιόδοξα ο Ψαλμωδός: «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» [Ψ. 13:3]. Και ξέρουμε όλοι ότι η χαμένη εμπιστοσύνη είναι πολύ δύσκολο να ανακτηθεί. Με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η απώλεια για τις κοινωνίες και τα μέλη τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου