Συγκίνηση

 Κάτι άλλο ξεκίνησα να γράφω, αλλά η μουσική υπόκρουση που είχα επιλέξει στο YouTube ενήργησε σαν το άσμα των μυθικών Σειρήνων. Ήταν το φινάλε του ‘Μεσσία’ του Χαίντελ, σε απόδοση από την χορωδία και ορχήστρα Megaron της Σλοβενίας. Ο ‘Μεσσίας’ γράφτηκε καταρχήν για την περίοδο του Πάσχα, και το κείμενο του θριαμβικού φινάλε είναι παρμένο από την Αποκάλυψη [5:12-13]: «Ἄξιόν ἐστι τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον λαβεῖν τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμὴν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν… τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ τῷ ἀρνίῳ ἡ εὐλογία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν». Ακούγοντας το θερμό χειροκρότημα που ακολούθησε το κλείσιμο του ορατορίου, γύρισα να δω την εικόνα. Η κάμερα περνούσε από τα πρόσωπα των χορωδών, όλων νέων ανθρώπων, και σε όλα ήταν ζωγραφισμένο το ίδιο χαμόγελο, τα ίδια συναισθήματα: βαθιά ικανοποίηση και ενθουσιασμός και περηφάνια για την ολοκλήρωση ενός τέτοιου μνημειώδους έργου. Και κάτι άλλο: πιστεύω ότι είναι πρακτικά αδύνατο να τραγουδήσει κανείς ένα ορατόριο γραμμένο αποκλειστικά πάνω σε βιβλικό κείμενο χωρίς αυτό να αγγίξει κάποια χορδή της ψυχής του, η οποία, όπως έγραφε ο αρχαίος απολογητής Τερτυλλιανός, είναι εκ φύσεως Χριστιανή (‘anima naturaliter christiana’). Νομίζω ότι οι χορωδοί δοκίμασαν μια τέτοια συγκίνηση, ανεξάρτητα από την πίστη του καθενός.