Η κραυγή της καρδιάς

«Γιατρέ, όλα μου τα χρόνια βουτούσα συνέχεια στη θάλασσα. Τώρα μπορώ;»

     Ηλικία: 78 ετών. Καρδιακή λειτουργία: κάτω από 30% του φυσιολογικού. Σύμπτωμα: μόνιμη δύσπνοια, ακόμη και στη σύντομη βάδιση σε ομαλό έδαφος. Και μια λεπτομέρεια: η ερώτηση υποβάλλεται στα τέλη Μαρτίου... Κατά το κοινώς λεγόμενο, η καρδιά του το λέει, αλλά μάλλον δεν το αντέχει πλέον. Δυστυχώς η βιολογική ηλικία δεν συμβαδίζει μ’ αυτό που νιώθει ο ίδιος ο ασθενής. Όχι χωρίς κάποια λύπη, είμαι υποχρεωμένος να του συστήσω να πει ‘όχι’ στη φωνή της καρδιάς του.

Σιδηρά Κυρία

Έζησα στη Βρετανία τα τελευταία χρόνια της επικυριαρχίας (δεν χωρεί άλλη λέξη...) της μακαρίτισσας πλέον (εδώ και δυο μέρες) Μάργκαρετ Θάτσερ. Αν ήθελα να περιγράψω την προσωπική μου ανάμνηση, θα έλεγα ότι ενδιαφερόταν πρωτίστως για το διεθνές γόητρο της χώρας (π.χ. κάνοντας μια επιτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση στα νησιά Φώκλαντ, τελευταίο προπύργιο της Βρετανικής αυτοκρατορίας) παρά για το βιοτικό επίπεδο των υπηκόων της, που δεν βρήκαν και πολλές καλές κουβέντες να πουν για την εκδημία της. Δάμασε τους ανθρωκωρύχους μετά από ενός έτους απεργία, αλλά με τί κόστος; Να κλείσουν όλα τα ανθρακωρυχεία της Βρετανίας, που τώρα καίει εισαγόμενο κάρβουνο ενώ όλο το νησί είναι κυριολεκτικά χτισμένο πάνω στο ορυκτό αυτό (φαντάζεστε να έπρεπε να εισάγουμε... ηλιοφάνεια στην Ελλάδα;). Όπως και να έχει το πράγμα, τώρα η τέως ‘σιδηρά κυρία’ πέρασε από την κρίση της ιστορίας στο δρόμο προς την τελική Κρίση, όπου ‘προσωποληψία ουκ έστιν’. Ακόμη και τα πιο ‘βαρέα μέταλλα’ έχουν ημερομηνία λήξεως. 

Δωρεάν συμβουλή

Ο παρακάτω τίτλος, δανεικός από τον blogger Κλαζομένιο, είναι «όλα τα λεφτά». Αφιερώνεται σε όλους τους φανατικούς θεατές των ανατολίτικων σήριαλ, ως φιλική... ιατρική υπόδειξη:

'Το πολύ το σουλεϊμάνι...

κάνει το παιδί χαϊβάνι!'

Επιθεώρηση

Τα πρόσφατα έργα και οι ημέρες της προανακριτικής επιτροπής της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ και τους ποικίλους ‘ληστές’ της είναι γνωστά στους παροικούντες την Ελλάδα και δεν χρειάζεται να απαριθμηθούν. Τα τελευταία μάλιστα επεισόδια της σειράς προκάλεσαν μια γενναία δόση ναυτίας σε όσους Έλληνες διατηρούν ακόμη υγιές το πεπτικό τους σύστημα. Η ελάχιστη ποινή για το ‘θέαμα’ αυτό θα πρέπει να είναι η στέρηση των μελών της επιτροπής από κάθε είδους αποζημίωση για τις συνεδριάσεις της, ώστε να ικανοποιηθεί στοιχειωδώς το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αν κάποιοι θέλουν να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη από την υπόθεση, ας πάνε να παίξουν σε κάποιο θέατρο. Με εισιτήριο, και μόνο για όσους ενδιαφέρονται.

[Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή]

 [Του Ηλ. Μακρή, Καθημερινή 7-4-2013]

[Του Α. Πετρουλάκη, Καθημερινή 31-3-2013]

'Είπεν άφρων...'

‘Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και οικονομία, η Ελλάδα χάνει διαρκώς έδαφος. Ένας από τους λόγους είναι τα θρησκευτικά. Καλύτερα τα παιδιά να έκαναν αθλητισμό, επιχειρηματικότητα ή ξυλοκατασκευές παρά θρησκευτικά. Θεός δεν υπάρχει και δεν πρέπει να είμαστε υποχρεωμένοι να διαιωνίζουμε την εξουσία μιας κάστας παπάδων και θεολόγων που θέλουν να κρατήσουν τη χώρα και τα παιδιά μας υποανάπτυκτα, στενόμυαλα και αφελή. Είναι ντροπή για τους πολίτες να υποχρεώνονται να παρακολουθούν εκπροσώπους ενός ανύπαρκτου "θεού" που αν όντως υπήρχε δεν θα διέφερε σε τίποτα από τους γενοκτόνους, βιαστές και δολοφόνους της Ιστορίας.’
     ‘... στην 3η χιλιετία και ακόμα αυτή η -αδιόρατη από μερικά χιλιόμετρα ύψος - γωνιά του πλανήτη ζει στο δικό της σύμπαν!!’
     Οι ανατριχιαστικά μεγαλόστομες και γεμάτες αυτοπεποίθηση αυτές δηλώσεις αποτελούν σχόλια σε άρθρο της Καθημερινής με τίτλο ‘11η εντολή στα Θρησκευτικά’ (4/4/2013) που αναφέρεται στη δυνατότητα ή όχι της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών για όσους μαθητές θέλουν, χωρίς να δίνουν καμιά εξήγηση. Προφανώς οι σχολιαστές έχουν κατοχυρωμένη την αθανασία: μόνο αν είσαι 100% σίγουρος ότι δεν θα πεθάνεις (ή δεν θα ξεκουτιάνεις...) αύριο το πρωί, χωρίς καμία εξήγηση, μπορείς να κάνεις τέτοιες διακηρύξεις περί Θεού και Σύμπαντος. Άλλωστε, από το ύφος τους γίνεται σαφές ότι πρόκειται για ανώτερα όντα, που έχουν ξεπεράσει προ πολλού τέτοιες βασικές έννοιες. Κρίμα... 

Αστική διαδρομή

Μια μέρα αλλιώτικη από τις άλλες. Μια έκτακτη υποχρέωση στο κέντρο της πόλης δίνει την ευκαιρία για έξοδο από τα συνήθη. Και τι ευκαιρία! Ο καιρός είναι πρόωρα ανοιξιάτικος, μ’ έναν ήλιο που σβήνει τις συννεφιές των προηγουμένων ημερών και μας ανοίγει την καρδιά. Κι έτσι, έχοντας τελειώσει το τυπικό μέρος της εργασίας μου, βρίσκομαι μεσημέρι στην Πλατεία Αριστοτέλους, μαζί με πλήθη κόσμου, που απολαμβάνουν το ουράνιο δώρο της ζέστης και του φωτός. Εκτός από τον ήλιο υπάρχουν και άλλες αισθητικές απολαύσεις. Τίποτε δεν μένει ανικανοποίητο. Η οσμή του φρέσκου τσουρεκιού στα περίχωρα του ‘Τερκενλή’ έχει γίνει σήμα κατατεθέν της Πλατείας. Σε μια γωνιά το μάτι μου παίρνει ένα ‘ζωντανό άγαλμα’, από εκείνα που βλέπαμε άλλοτε μόνο σε ταξίδια, στη Φλωρεντία και τη Βαρκελώνη: στην τελευταία είδα κι έναν Έλληνα να αναπαριστά τον μυθικό Άτλαντα, με τη γη στους ώμους--η φωτογραφία του παρακάτω). Βαδίζοντας για τη στάση του λεωφορείου ακούω ακκορντεόν και τραγούδι: «Μικρούλα μου κοπέλα, έλα, έλα, έλα!». Όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση (ο καφές που ήπια προ ολίγου), όσο για την αφή, θα έρθει και η σειρά της. Έχοντας λίγο χρόνο στη διάθεσή μου περνώ από τον ‘Ιανό’ για να φυλλομετρήσω κάποια βιβλία. Αμέτρητα, κάθε μεγέθους, σχήματος, χρώματος και περιεχομένου, μπορούν να σε κρατήσουν με τις ώρες εκεί (κάτι που γινόταν παλαιότερα). Διαλέγω δυο και αναρωτιέμαι, όπως πάντα, πόσο σύντομα θα μετανιώσω για τις επιλογές μου. Για το ένα είχα διαβάσει κριτική, αλλά βέβαια τα κριτήρια του καθενός είναι διαφορετικά. Ξαναβγαίνω στον ήλιο: σμήνη από περιστέρια χαριεντίζονται κι αυτά στη θαλπωρή. Το ρολόι και η αίσθηση του κενού στο στομάχι υπαγορεύουν επιστροφή. Νοερά ρίχνω κορώνα-γράμματα ανάμεσα σε ταξί και λεωφορείο, μαζοχιστικά επιλέγω το δεύτερο. Η αφή που λέγαμε παραπάνω μεταφράζεται σε γενική συμπίεση, μια και ένα μεγάλο μέρος του πλήθους έχει προφανώς την ίδια ιδέα με μένα. Η Μητροπόλεως παρουσιάζει οικείο θέαμα. Αυτοκίνητα σε αναμονή περιορίζουν κάθε τόσο την κίνηση σε μια λωρίδα. Εδώ κι εκεί μια βιτρίνα κλειστή, δεν πρόλαβε την περίοδο των εκπτώσεων--όχι ότι θα κέρδιζε κάτι ιδιαίτερο. Η ζέστη ανεβαίνει, κάποιοι δυσφορούν και επιχειρούν εις μάτην να ανοίξουν τα παράθυρα. Θα είναι υπερβολή να ζητήσει κανείς από τον οδηγό κλιματισμό (νωρίς είναι ακόμη...). Στο Κρατικό Θέατρο μια αφίσα αναγγέλλει τον ‘Μικρό Ήρωα’, μια ανάμνηση από τις σχολικές μας μέρες. Το ανακαινισμένο γυαλιστερό γυμναστήριο της ΧΑΝΘ δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτε τα πανεπιστημιακά χρόνια, όταν πηγαίναμε πρωί πρωί να τρέξουμε στο ανοιχτό στίβο και να παίξουμε μπάσκετ. Το στρίμωγμα συνεχίζεται. Η ηλεκτρονική αναγγελία (‘Παρακαλούμε να δέχεστε τον έλεγχο μόνο από τον οδηγό και τους ελεγκτές που φέρουν ειδική ταυτότητα’) ακούγεται κάπως σαν ανέκδοτο: ποιος θα κάνει έλεγχο μέσα στην... κονσέρβα; Πριν καλά-καλά το σκεφτώ, βλέπω μια κοντόσωμη κοπέλα με την ταυτότητα στο πέτο να ζητάει εισιτήριο από έναν νεαρό δίπλα μου. «Δεν πρόλαβα να βγάλω», απαντά εκείνος. «Τι δεν πρόλαβες, αγάπη μου;» τον ρωτάει εκείνη καλοσυνάτα. Άκου ‘αγάπη μου’! Έτσι γίνεται ο έλεγχος; Στην πίσω πόρτα ο αντίστοιχος διάλογος γίνεται σε τελείως άλλο ύφος και οδηγεί σε διαπληκτισμό. Πρέπει όμως να κατεβώ, κι έτσι χάνω τη συνέχεια. Βαδίζω νωχελικά προς το σπίτι, η ζέστη δεν θέλει βιασύνη. Τα δάχτυλά μου έχουν κάνει σπασμό από το κράτημα της σακούλας με τα βιβλία--βλέπεις μέσα στο λεωφορείο δεν μπορούσα να αλλάζω χέρια. Ακόμη λίγο και φτάσαμε. Λίγη ανάπαυση υπό σκιάν. Καλή ήταν και η μικρή αυτή απόδραση μέσα στον πραγματικό κόσμο. Ώρα να φεύγουμε πάλι ‘εις τα ίδια’.

Προτεραιότητες

Εν όψει της αυριανής άφιξης (ακόμη μίας) της Τρόικας ακούμε και διαβάζουμε απανωτά σενάρια και συσκέψεις και διαρροές και ‘κορώνα-γράμματα’ για το ποιες θα είναι οι τελικές αποφάσεις για τα επώδυνα μέτρα (μετά από τόσο κοσκίνισμα, κάποια στιγμή θα πρέπει να ζυμώσουμε κιόλας...), ποιοι θα τις ψηφίσουν, ποια στάση θα κρατήσει η κάθε συνιστώσα της κυβέρνησης, και τι μερίδιο του πολιτικού κόστους θα επωμισθεί το κάθε κόμμα. Αυτή είναι η μεγάλη σκασίλα μας; Τόσο έχουν καταλάβει αυτοί που μας κυβερνούν (ή που επιδιώκουν να κυβερνήσουν); Αν οι όποιες κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις εξακολουθούν να λαμβάνονται με πρώτο και βασικό κριτήριο το αν θα ζημιώσουν το Α ή το Β κόμμα, μπορούμε να παραγγείλουμε τα κόλλυβα της χώρας, χωρίς καθυστέρηση.

Πάνω και κάτω

Πόσες ανατροπές μπορεί να ζήσει κανείς μέσα στην ίδια μέρα;
     Πρωινό με πολλή δουλειά στην κλινική, όπως γίνεται συνήθως μετά από μια ή περισσότερες μέρες αργίας. Βάζω μια επιτυχημένη (όπως δείχνει) παροχέτευση σε άρρωστο με μεγάλη κακοήθη συλλογή υγρού. Άμεσο αποτέλεσμα, γρήγορη ανακούφιση, ελπίζω να την κάνω μόνιμη αύριο...
   Επισκέπτομαι ένα μεγάλο νοσοκομείο μετά από πρόσκληση παλαιού φίλου πανεπιστημιακού, για να δώσω γνώμη για συγκεκριμένους ασθενείς. Από τη μια αισθάνομαι για λίγο την ικανοποίηση που προσφέρει η κοινωνία με συναδέλφους και η ανταλλαγή απόψεων, ευκαιρία για μάθηση και αναθέρμανση γνώσεων. Από την άλλη, ο χαοτικός τρόπος λειτουργίας, οι πολλές και διάφορες ευθύνες, οι συνθήκες του ‘δημόσιου’ χώρου με όλα όσα αυτός συνεπάγεται, με βάζει σε σκέψεις... Μπράβο σε όσους τα καταφέρνουν να κρατούν το κεφάλι ψηλά σε τέτοιες καταστάσεις και να προσφέρουν σε όσους έχουν ανάγκη!
     Η κίνηση στο ιατρείο επίσης αυξημένη. Όσο κι αν ευχόμαστε να έχουν όλοι την υγειά τους, οι αρρώστιες, μικρές και μεγαλύτερες, συνεχίζουν να υπάρχουν και να παιδεύουν τους ασθενείς και μας, καθέναν από άλλη γωνιά... Κάπου στα μισά μου τηλεφωνεί μια κυρία που είχα δει την περασμένη εβδομάδα. Δεν θα μπορέσει να μου φέρει την ακτινογραφία που ζήτησα, διότι σήμερα πέθανε ο άνδρας της. Τι μπορεί να πει κανείς; «Ουκ οίδαμεν τί τέξεται η επιούσα...». Με δική της πρωτοβουλία μου διαβάζει το πόρισμα από το τηλέφωνο: δεν ακούγεται ιδιαίτερα ενθαρρυντικό, το αντίθετο μάλιστα. Της ζητώ να έρθει από κοντά με πρώτη ευκαιρία.
     Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Από την κλινική. Η παροχέτευση που έβαλα δεν φαίνεται να λειτουργεί--μήπως έφυγε από τη θέση της; Υπόσχομαι να περάσω να την δω μόλις τελειώσω. Συνεχίζουμε.
     Με την διευθέτηση του αρχείου πάει σχεδόν δέκα όταν καταφέρνω να βρεθώ στην κλινική. Η ‘επιτυχημένη’ παροχέτευσή μου δεν δουλεύει διότι, απλούστατα, απουσιάζει! Βρίσκω το καθετηράκι κάπου ανάμεσα στα σεντόνια του αρρώστου. Δίνω τις αναγκαίες εξηγήσεις, και αφήνω τα υπόλοιπα για αύριο. Η ψυχική μου διάθεση δεν είναι για βραδινές επεμβάσεις.
     Η κάθαρση έρχεται, απροσδόκητα, μέσα από ένα ηλεκτρονικό μήνυμα ανάμεσα στα πολλά που φτάνουν κάθε μέρα, εν πολλοίς άχρηστα και ανούσια. ‘Συγχαρητήρια! (όχι, δεν κέρδισα τον πρώτο λαχνό της Microsoft με το εκατομμύριο δολάρια) Το άρθρο σας έχει δημοσιευθεί στο British Medical Journal’. Δεν είναι εργασία για το βραβείο Νόμπελ, αλλά μια απλή επιστολή που είχα γράψει ως σχόλιο σε πρόσφατο άρθρο. Με ξαναγυρίζει στον παλιό καιρό, όταν συνήθιζα να γράφω συχνά στο περιοδικό για ποικίλα θέματα. Σε απλά αγγλικά, «BMJ, you’ve made my day!”.

‘Βιβλιοπωλείον της Εστίας’

Από τα κλασικά ονόματα στο χώρο του παραδοσιακού βιβλιοπωλείου (υπήρχε από το 1885), από προχθες ανήκει πλέον στην ιστορία [βλ. ΕΔΩ και ΕΔΩ]. Σημείο των καιρών κι αυτό, με πολλές και σύνθετες αιτίες, πέρα από την ‘τετριμμένη’ της οικονομικής κρίσης. Αλλαγή στις αναγνωστικές (αλλά και αγοραστικές) συνήθειες του κοινού, πληθωρισμός βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντα, πληθωρισμός βιβλίων (συχνά με θύμα την ποιότητα του περιεχομένου), διάδοση των ηλεκτρονικών μέσων εις βάρος των εντύπων..., αυτά τα λίγα, έτσι σαν πρόχειρες σκέψεις. Ομολογώ ότι έχω πάψει από καιρό να μπαίνω στα βιβλιοπωλεία και να πολυψάχνω στα ράφια, αφενός λόγω έλλειψης χρόνου (το ψάξιμο είναι εθιστικό και δεν έχει ώρα λήξης) και αφετέρου διότι ο εθισμός οδηγεί στην απληστία, και οι αδιάβαστοι τόμοι συσσωρεύονται στα ράφια. Ωστόσο η απώλεια ενός ποιοτικού βιβλιοπωλείου δεν είναι ένα γεγονός που πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Να ευχηθούμε κι εδώ ‘πάλι με χρόνους με καιρούς...’;

Φάρσα

Κάποια στιγμή αυτού του πραγματικά ανοιξιάτικου πρωινού μου ήρθε στο νου ο παλιός στίχος του Γιάννη Καραλή:

‘Να ’τανε, Θεέ μου, καλύτερα φάρσα,

αχ, να ’τανε Πρωταπριλιά.’

Στα καθ’ ημάς, να αποδεικνυόταν πόσο ψεύτικη είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σκοπιμότητας, του πολιτικού υποκριτικού καθωσπρεπισμού, του υπόπτου συμφέροντος και της διαρκούς προσχηματικής συγκάλυψης, και να βλέπαμε κάποια στιγμή εαυτούς και αλλήλους όπως πραγματικά είμαστε, χωρίς φτιασίδια και ψιμμύθια, με διάθεση να αλλάξουμε όσα περνούν από το χέρι μας, χωρίς καταναγκασμό, επειδή έτσι είναι το σωστό. Τι ωραία φάρσα θα ήταν αυτή…

Ο δεύτερος Πολιούχος

Εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά σήμερα, και ευκαιρία να επισκεφθούμε το ασκητήριό του, στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου, πάνω από τον Αλιάκμονα. Ο συνδυασμός του συννεφιασμένου ουρανού με την γνωστή φυσική ομορφιά του τοπίου προσφερόταν για φωτογραφικές ασκήσεις. Μερικά από τα αποτελέσματα στη συνέχεια.

 

 

Πυρ καταναλίσκον

Το μεγάλο παζάρι του Σαββάτου, με τον ανάλογο συνωστισμό σε ανθρώπους και οχήματα, είναι συνηθισμένο θέαμα. Η αστυνομική παρουσία (λόγω ποδοσφαιρικού αγώνα στο γειτονικό γήπεδο) δεν μας είναι κι αυτή άγνωστη. Ωστόσο, το τηλεφώνημα που με ξύπνησε το μεσημέρι ήταν εντελώς αναπάντεχο: "Καλά, δεν βλέπεις τη φωτιά κάτω από το σπίτι σου;" Ομολογώ ότι δεν την είχα αντιληφθεί, ούτε από θόρυβο ούτε από άλλες εκδηλώσεις. Ο μαύρος καπνός ξεπερνούσε τις γύρω οικοδομές και έδειχνε ότι κάτι σοβαρό γίνεται. Πράγματι, ένα αυτοκίνητο σταθμευμένο στην άκρη του δρόμου είχε γίνει κυριολεκτικά παρανάλωμα, με φλόγες τεράστιες που κατέτρωγαν ό,τι καιγόταν. Οι αστυνομικοί απλώς διακινούσαν την κυκλοφορία. Όταν μετά από δέκα λεπτά ακούσαμε τις σειρήνες, ήταν πολύ αργά για το αυτοκίνητο: οι πυροσβέστες έσβησαν αμέσως τις φλόγες, αλλά είχε απομείνει μόνο το μεταλλικό κέλυφος. Όσο για την αιτία; Δεν ήταν τρομοκρατική ενέργεια: κάποιο βραχυκύκλωμα στη μηχανή, που όμως είχε άμεσες και καταστρεπτικές συνέπειες. Ευτυχώς χωρίς επέκταση και χωρίς θύματα, κάτι που δεν ήταν δύσκολο να γίνει με την κίνηση που υπήρχε γύρω. Δόξα τω Θεώ!

Πόδια

Καθένας μας έχει δυο, που τον κουβαλούν αδιαμαρτύρητα (τις περισσότερες φορές) από τότε που μπορεί και σηκώνεται από τα τέσσερα μέχρι που, σύμφωνα με το αίνιγμα της Σφίγγας, αποκτά και τρίτο πόδι, προς το εσπέρας του βίου, ή και νωρίτερα. Ή μέχρι να τα χάσει και τα δύο.

     Σήμερα μου έτυχε να συναντήσω δυο τέτοιους ανθρώπους. Όχι πολύ μεγάλους, θα έλεγα ότι είναι συνομήλικοί μου. Τα πόδια τους βρίσκονται στη φυσική τους θέση, αλλά δεν υπακούνε σε καμιά εντολή. Ο ένας είναι παραπληγικός εδώ και δέκα χρόνια, μετά από τροχαίο. Ο άλλος καθηλωμένος στο κρεβάτι, επίσης εδώ και μερικά χρόνια, από νευρολογικό νόσημα. Και τί δεν θα έδιναν και οι δύο για να ορθοποδήσουν ξανά, έστω και κουτσαίνοντας, έστω και με το 'τρίτο πόδι' με το οποίο ο Οιδίπους έλυσε το αίνιγμα... Έστω και με τον συνηθισμένο πόνο, μικρό ή μεγάλο, στο ισχίο ή το γόνατο, που κουβαλούμε πολλοί από μας. Για να θυμηθούμε, παραφρασμένη, μια από τις μικρές 'σοφίες' που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, παραπονιόμουν ότι με χτυπούσαν τα παπούτσια μέχρι που γνώρισα κάποιον που δεν είχε πόδια. Θα αλλάζαμε ποτέ τη θέση μας με τη δική τους; Αμφιβάλλω. Ας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες για τα 'φυσικά' δώρα που έχουμε, κι ας μη τα θεωρούμε καθόλου δεδομένα.

Ogooglebar

Ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως διαβάζω (στη Guardian πάλι), στη Σουηδία υπάρχει Συμβούλιο Γλώσσης που εποπτεύει την εισαγωγή νέων λέξεων στη σουηδική γλώσσα. Εδώ και μερικά χρόνια υπήρχε στην καθομιλουμένη (πλην ανεπίσημα) ο όρος ‘ogooglebar’ που σημαίνει κάτι που δεν βρίσκεται με αναζήτηση σε διαδίκτυο (ο Ν. Σαραντάκος θα έλεγε ότι ‘δεν γκουγκλίζεται’). Το Συμβούλιο θέλησε να περιλάβει επίσημα πλέον τον όρο στη γλώσσα με τον παραπάνω ορισμό. Σκόνταψε όμως στους δικηγόρους του κολοσσού που λέγεται Google, οι οποίοι δεν ήθελαν να χρησιμοποιείται το κατατεθειμένο όνομα της εταιρείας τους ως γενικός όρος αναζήτησης και ζητούσαν από το Συμβούλιο να αλλάξει τον ορισμό. Το Συμβούλιο αρνήθηκε, και απλώς διέγραψε τη λέξη από τη λίστα των νέων προσθηκών που ετοίμαζε. Όπως είπε η Ann Cederberg, η διευθύντρια του Συμβουλίου, “η Google ζήτησε από το Συμβούλιο Γλώσσης να τροποποιήσει τον ορισμό της λέξης. Σήμερα, αντί γι’ αυτό, απαλείφουμε τη λέξη, καταγράφοντας τη δυσαρέσκειά μας για τις προσπάθειες της Google να ελέγξει τη γλώσσα». Κι εμείς καταγράφουμε την μεθοδικότητα και το σθένος των Σουηδών γλωσσολόγων, προς μίμησιν. 

Κρίμα στον ταραμά!

Περιδιαβάζοντας το Διαδίκτυο (να η σωστή ελληνική λέξη για το web browsing!) ανακαλύπτω ότι χθες ‘βουλευτές και μέλη της Χρυσής Αυγής πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πέταξαν ταραμοσαλάτες έξω από τα γραφεία του τηλεοπτικού σταθμού Mega, με αφορμή την προβολή τουρκικής τηλεοπτικής σειράς την ημέρα της εθνικής επετείου’. Δεν έχω καμία απολύτως σχέση με ή συμπάθεια προς τη ‘Μαύρη Νύχτα’, και οι ‘εκδηλώσεις’ της δεν με βρίσκουν σε καμία περίπτωση σύμφωνο. Φαίνεται όμως ότι η ευαισθησία του πολιτικού μας κόσμου εξαντλείται στην καταδίκη πράξεων τεντυμποϊσμού (θυμάται κανείς τον παλαιό νόμο 4000;), ενώ δεν βρίσκεται κανένας εχέφρων να τραβήξει το αυτί του κάθε καναλιού που παίζει ό,τι του καπνίσει, όποια μέρα και ώρα νά ’ναι (που είναι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης;). Σημειωτέον ότι η είδηση αναγράφεται στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ (του διαύλου που βάλθηκε να μας πείσει ότι καλά περνούσαμε και στην Τουρκοκρατία, και τί μας έπιασε να κάνουμε επανάσταση;).
       Πάντως, ομολογώ ότι λυπήθηκα ιδιαίτερα τις ταραμοσαλάτες που είχαν τέτοια διπλή ‘τύχη’, χρονιάρα μέρα: από τη μια να τις πιάσουν στα χέρια τους οι χρυσαυγίτες και από την άλλη να τις φάνε οι MEGAλόσχημοι...

Ψαλμός σωτηρίας

Στη Σαρακοστή βρισκόμαστε, και στην ακολουθία της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας ακούμε τον Ψαλμό 123 (‘Ει μη ότι Κύριος ην εν ημίν…’) στο τέλος της πρώτης στάσης στο 18ο Κάθισμα του Ψαλτηρίου (‘Προς Κύριον…’). Επειδή συνήθως περνάει από την ακοή μας φευγαλέα, μέσα στις υπόλοιπες Ωδές των Αναβαθμών, ας τον διαβάσουμε μια φορά απλουστευμένο:

‘Αν ο Κύριος δεν ήταν μαζί μας—ας το ομολογήσει ο Ισραήλ—
αν ο Κύριος δεν ήταν μαζί μας, όταν οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν καταπάνω μας,             ζωντανούς θα μας είχαν καταπιεί πάνω στην οργή τους εναντίον μας.
Θα μας είχαν καταποντίσει τα νερά, θα μας είχαν παρασύρει οι χείμαρροι,
θα είχαμε χαθεί μέσα στα φουσκωμένα κύματα.
Ευλογητός ο Κύριος που δεν μας έδωσε βορά στα δόντια τους!
Η ζωή μας τους ξέφυγε σαν το πουλί από την παγίδα των κυνηγών.
Η παγίδα τσακίστηκε, κι εμείς γλιτώσαμε!
Η βοήθειά μας βρίσκεται στο όνομα του Κυρίου, που έφτιαξε τον ουρανό και τη γη’.
 

     Εθνική επέτειος σήμερα. Στη θέση του Ισραήλ μπορούμε να σκεφθούμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας, και να αναλογισθούμε ότι όσες επώδυνες λύσεις και άγονα εναλλακτικά σχέδια κι αν κάνουμε εμείς (ή κάνουν άλλοι για μας), υπάρχει Κάποιος που δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Ισχυρές συμμαχίες δεν θέλουμε; Μήπως τις ψάχνουμε σε λάθος τόπους κι ανθρώπους; 

Πικρό χιούμορ

Το παρακάτω εύγλωττο και πολύ αιχμηρό σκίτσο του Α. Πετρουλάκη (Καθημερινή 22/3/2013) αναδεικνύει κάποιες... πολιτισμικές διαφορές στην μη λεκτική επικοινωνία, που μπορεί να έχουν απροσδόκητες και δυσάρεστες γεωπολιτικές συνέπειες.

Χαρακτηριστικά

Οι λεκτικές καταχρήσεις είναι συχνές στον δημοσιογραφικό λόγο. Μια από τις πιο συχνές είναι ιδιαίτερα… χαρακτηριστική. Παρακολουθήστε οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων (ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό) και μετρήστε πόσες φορές θα ακούσετε ‘χαρακτηριστικά αποσπάσματα’ από την ομιλία του κυρίου Τάδε ή της κυρίας Δείνα. Υπάρχει περίπτωση αν το απόσπασμα δεν είναι ‘χαρακτηριστικό’ να το μπερδέψουμε με το… εκτελεστικό; Από την άλλη, δεν υπάρχει φράση που να ξεστόμισε κάποιο πρόσωπο της επικαιρότητος η οποία δεν γίνεται ‘χαρακτηριστική’ για τις ανάγκες του ρεπορτάζ. Δεν θα με ξαφνιάσει πλέον αν ακούσω κάποιον δημοσιογράφο να αναφέρει ότι π.χ. «Χαρακτηριστικά ο υπουργός μπαίνοντας είπε ‘Καλημέρα!’ σε όλους τους παρευρισκόμενους». Άλλωστε οι δυο λέξεις, καταχρηστικά και χαρακτηριστικά, είναι σχεδόν ίδιες, με αναγραμματισμό. 

Ψευδαισθήσεις

«Τι βαθμούς πήρες;»
    «Είκοσι σε όλα, εκτός από ένα 17». 

    Θα γίνω άραγε κακός αν σχολιάσω ότι περισσότερο πιστεύω αυτό το δεκαεφτάρι από όλα τα εικοσάρια, και ότι αυτό πιθανώς έχει μεγαλύτερη αντικειμενική αξία; Πώς μια μέρα θα μιλήσει κανείς στα παιδιά αυτά για ‘αξιοκρατία’ ή για ‘αξιολόγηση’ όταν θεωρείται εκ των προτέρων δεδομένο ότι μόνο το ‘άριστα’ υπάρχει και ότι αυτό είναι ‘κατακτημένο δικαίωμα’ από την πρώτη μέρα στο σχολείο (τη απαιτήσει των γονέων και τη συνεργία των παιδαγωγών), χωρίς κανένα κόπο ή προσπάθεια και χωρίς κάποιου είδους κρίση και σύγκριση; Μετά από 10-20 χρόνια σπουδών με εξασφαλισμένη την ‘πρωτιά’, μπορεί κανείς να εισαγάγει κριτήρια που αναγκαστικά θα κατατάσσουν κάποιους δεύτερους, τρίτους... ή τελευταίους; Και τι θα γίνουν τότε όλοι αυτοί οι ‘άριστοι’ που ξαφνικά μένουν απ’ έξω;

    Ας σημειώσω και κάτι ανάλογο. Πριν αρκετά χρόνια, σε ιατρικό συνέδριο συζητιόταν το θέμα των αυτοκτονιών στο στρατό από ψυχιατρική σκοπιά. Έθεσα στους ομιλητές τη δική μου ερμηνεία. Όταν νέοι άνθρωποι, που δεν είχαν ακούσει ποτέ ‘όχι’ στη ζωή τους, που κάθε επιθυμία τους ήταν διαταγή, που κανείς δεν τους είχε βάλει κάποιους περιορισμούς, βρίσκονται κλεισμένοι σε τέσσερεις τοίχους, με αυστηρό πρόγραμμα, όπου ο κάθε ανώτερος διατάσσει και όπου αυτοί αποτελούν τον τελευταίο τροχό της αμάξης, τότε η ψυχική νόσος και οι συνέπειές της είναι αναπόφευκτες. Συμφώνησαν...

    Τελικά η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση ότι είσαι άριστος, είσαι ‘και ο πρώτος’, ότι όλοι και όλα υπάρχουν και δουλεύουν μόνο για σένα, είναι πολύ επικίνδυνη... 

Αποστάσεις

Διαβάζω στο ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ ότι το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Βόγιατζερ-1 εγκατέλειψε πλέον τα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Έχοντας εκτοξευθεί το 1977, είναι το πρώτο σκάφος που φτάνει τόσο μακριά από τη Γη μας, σε απόσταση 18 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (το φως χρειάζεται 60.000 δευτερόλεπτα, ή 16,7 ώρες περίπου, για να την διανύσει). Με τα δικά μας δεδομένα, οπωσδήποτε μια πολύ μεγάλη απόσταση. Με τα δεδομένα του Σύμπαντος όμως... «είναι μακριά η Αμερική;» όπως έλεγε και το παλιό ανέκδοτο. 

     Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα για τα πραγματικά μεγέθη από εκεί και πέρα, δείτε το εξαιρετικό εκλαϊκευμένο βίντεο (στα αγγλικά) που ανάρτησε προ καιρού η Guardian (διαρκεί κάπου 7 λεπτά, και τα αξίζει).

Μικρά σχόλια

• Όποια κι αν είναι η μελλοντική εξέλιξη, οι Κύπριοι βουλευτές αποδεικνύουν ότι η άποψη ότι “Αν ο βιασμός είναι αναπόφευκτος, ξαπλώστε και απολαύστε τον” δεν είναι ο μονόδρομος που μας παρουσιάζουν διάφοροι τόσα χρόνια τώρα. Οι τυχόν συγκρίσεις αφήνονται στη φαντασία μας…
• Το έχουν οι διάφορες ‘πίστεις’ να τίθενται υπό αμφισβήτηση. Σειρά έχει τώρα η ‘τραπεζική πίστη’ (credit). Τελικά τίποτε δεν μένει όρθιο και απαρασάλευτο στον κόσμο...
• Το να περιμένεις από τους μεγαλοτραπεζίτες να ρυθμίσουν επ’ αγαθώ τα της παγκόσμιας οικονομίας είναι σαν να αναθέτεις στους φαρμακοβιομήχανους να οργανώσουν το σύστημα υγείας... Κανόνας ζωής και των δύο είναι πρωτίστως η αγνή ανιδιοτέλεια.

Νέο Κυπριακό

Από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας δεν υπήρξε εποχή που το ‘Κυπριακό’ να μη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητος. Λίγο πριν γεννηθούμε ήταν ο απελευθερωτικός αγώνας κατά των Άγγλων, και στη συνέχεια η ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα γεγονότα του 1964, το πραξικόπημα της χούντας και οι εισβολές του Αττίλα, η διχοτόμηση, οι απανωτές απόπειρες διαπραγματεύσεων και μεσολαβήσεων (τι διζωνικές, τι ομόσπονδες, τι δικρατικές και άλλες λύσεις δεν έχουμε ακούσει...), το σχέδιο Ανάν και το περήφανο ΟΧΙ του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου, για να μείνουμε μόνο στα πιο ονομαστά. Και τώρα, φτάσαμε στην οικονομία. Κυπριακό και πάλι, αυτή τη φορά με την οσμή του χρήματος που βράζει τόσα χρόνια στα ‘καζάνια’ των τραπεζών της και τώρα απειλεί να πετάξει το καπάκι της χύτρας όχι μόνο πάνω από την μεγαλόνησο, αλλά και από την Ευρώπη ολόκληρη. Θα μπορούσε βέβαια κανείς να σκεφθεί ότι αν μια οικονομία είναι χτισμένη πάνω σε μαύρα (ή τουλάχιστον σκούρα γκρίζα...) λεφτά, πολύ εύκολα θα γίνει καπνός μαζί μ’ αυτά. Δυστυχώς η πολυτέλεια μιας τέτοιας ‘χαιρεκακίας’ δεν υπάρχει: όλοι στο ίδιο τσουκάλι βράζουμε. Εκεί ‘όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι’. Μέχρι πότε;

Έκκληση για βοήθεια

Μέσα στη γενική οικονομική κρίση είναι αναπόφευκτο κάποιοι άνθρωποι να υποφέρουν περισσότερο από άλλους. Τα ιδιαίτερα προβλήματα μιας οικογένειας στο χωριό Σπάρτο Αμφιλοχίας αναδεικνύει στο ιστολόγιό του ο π. Δημήτριος Αθανασίου, με την παράκληση να την συνδράμουμε κατά το δυνατόν. Λεπτομέρειες υπάρχουν στην αντίστοιχη ανάρτηση, και περισσότερες πληροφορίες παρέχονται από τον ίδιο, στη διεύθυνση fdathanasiou@gmail.com . Μια έκκληση που συνάδει με όσα ακούμε καθημερινά στην υμνογραφία της Μ. Σαρακοστής, όπου η φιλανθρωπία είναι από τα κύρια ζητούμενα από όσους θέλουν να ζήσουν διαφορετικά την περίοδο αυτή. ‘Μη εκ λύπης ή εξ ανάγκης’, αλλά ως ‘ιλαροί δόται’.

Παράθυρο με θέα

Η χθεσινή ηλιόλουστη (αν και κρύα...) Κυριακή της Τυρινής μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη θέα στη λίμνη Κερκίνη, τις πέστροφες στα Άνω Πορρόια και τον Εσπερινό της συγχωρήσεως στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ακριτοχώρι (ανιούσα κλίμακα). Μας άφησε και ενθύμιο μια εικόνα (τύπου Θ. Αγγελόπουλου) για διαρκή ''θέα από το παράθυρο'' του υπολογιστή. Άλλες απόψεις από την ίδια έξοδο, με επιστέγασμα τον ιδιαίτερα όμορφο νέο ναό του μοναστηριού:

 

 

 

Δοξάζοντας τον Θεό (Δημιουργό των φυσικών καλλονών και προορισμό των πνευματικών αναβάσεων) και ευχαριστώντας τους συνεκδρομείς για την ιδέα και την εκτέλεση, ευχόμαστε σε όλους καλή Σαρακοστή!

Παραλειπόμενα της ιστορίας

«Θέλω με τον πλέον ξεκάθαρον και κατηγορηματικόν τρόπον να δεσμευτώ και δεσμεύομαι προς τους Κυπρίους συμπατριώτες μας αλλά και τους ξένους επενδυτές, αλλά και ταυτόχρονα να στείλω σαφέστατα μηνύματα προς όλους τους αποδέκτες στο εξωτερικόν ότι δεν πρόκειται –και το υπογραμμίζω- ο Νίκος Αναστασιάδης να υπογράψει το όποιο Μνημόνιο που θα περιέχει οποιαδήποτε πρόνοια για κούρεμα καταθέσεων» (Νίκος Αναστασιάδης, δήλωση πριν τις προεδρικές εκλογές του 2013).

Στις 9 Απριλίου 1940 ο Βίντκουν Κουίσλινγκ, αρχηγός του φασιστικού κόμματος της Νορβηγίας, εισέβαλε στο Νορβηγικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η ύπουλη επίθεση των Ναζί κατά της χώρας αυτής, που ο ίδιος είχε ζητήσει προσωπικά από τον Χίτλερ. Μέσα σε λίγα λεπτά έγινε ο πρώτος πολιτικός στην ιστορία που ανακοίνωσε ένα πραξικόπημα από το ραδιόφωνο, και ο πρώτος ηγέτης-μαριονέτα των κατακτητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά 10 μέρες οι Times του Λονδίνου τον ευχαρίστησαν σε κύριο άρθρο τους διότι πλούτισε την αγγλική γλώσσα: «Για τους γραφείς η λέξη ‘κουίσλινγκ’ είναι δώρο των θεών. Αν είχαν διαταχθεί να εφεύρουν μια νέα λέξη για τον προδότη, δεν θα μπορούσαν να πετύχουν καλύτερο συνδυασμό γραμμάτων». Ο επώνυμος όρος διαδόθηκε ευρέως στη συνέχεια από το BBC, και σήμερα αναφέρεται συνήθως σε πολιτικούς που ευνοούν τα συμφέροντα άλλων χωρών ή παραγόντων περισσότερο από εκείνα της πατρίδας τους.
    Γιατί αυτή η αναδρομή στην ιστορία; Διότι φαίνεται ότι για όλα υπάρχει ένα προηγούμενο. Βάλτε όπου ‘κουίσλινγκ’ ένα ή περισσότερα σύγχρονα ελληνικά (ή κυπριακά) ονόματα της επιλογής σας, αντί για στρατιωτική εισβολή φαντασθείτε οικονομική ασφυξία, και έχετε την απόδειξη ότι η ιστορία έχει την κακή συνήθεια να επαναλαμβάνεται, συχνά μεταλλαγμένη.

Ένας πόλεμος σε αριθμούς

Η εφημερίδα Guardian παρουσιάζει μια σειρά στατιστικών στοιχείων από διάφορες πηγές, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 ετών από την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ. Επιλέγω κάποιους αριθμούς. Το συνολικό κόστος του πολέμου ήταν πάνω από 823 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι εισαγωγές όπλων στο Ιράκ αυξήθηκαν από 72 εκατομμύρια δολάρια το 2004 σε 722 το 2011, ενώ οι συνολικές εξαγωγές πετρελαίου από το Ιράκ στη δεκαετία αυτή έφτασαν τα 393,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι νεκροί ήταν 121.292 Ιρακινοί και 3.771 της ‘συμμαχίας’, ενώ οι τραυματίες έφτασαν τους 176.328. Συνολικά, ο αριθμός των Ιρακινών που έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό έχει πέσει ελαφρά, ενώ το προσδόκιμο επιβίωσης των Ιρακινών κατά την γέννηση το 2010 ήταν 68,5 έτη (2 έτη λιγότερο από το 2001). Σχόλιο της εφημερίδας: ο πόλεμος του Ιράκ είναι ο πλέον τεκμηριωμένος αριθμητικά πόλεμος στην ιστορία. 

     Μια τιμητική πρόταση: ας θεσπισθεί κι ένα Νόμπελ τεκμηρίωσης για τους συντελεστές του. Τόσο κόπο έκαναν να μαζέψουν τα... τεκμήρια.

Εθνική υπερηφάνεια

Χθεσινή είδηση της ημέρας: οι Βιεννέζοι έκαναν δημοψήφισμα και καταψήφισαν με ποσοστό πάνω από 80% την ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων κοινής ωφελείας όπως ύδρευση κτλ. Επίσης (άκουσον, άκουσον!) απέρριψαν, και πάλι με υψηλό ποσοστό (72%), την πρόταση να αναλάβει η χώρα τους την Ολυμπιάδα του 2028! Ο δήμαρχος της πόλης Michael Haeupl είπε ότι “προφανώς οι περισσότεροι κάτοικοι δεν πιστεύουν ότι η πόλη μακροπρόθεσμα θα ωφεληθεί από μια επένδυση στους αγώνες”. Μα καλά, τόση λίγη εθνική υπερηφάνεια έχουν αυτοί οι Αυστριακοί;

Ιδιαίτερες σχέσεις

Για τρίτη ή τέταρτη φορά (αν θυμάμαι καλά) στην επαγγελματική μου ζωή βρέθηκα να ‘ξετρυπώνω’ έναν καρκίνο σε ασθενή που παρακολουθούσα επί χρόνια για άλλα προβλήματα. Αν η αναγγελία μιας τέτοιας διάγνωσης σ’ έναν άρρωστο που τον συναντά κανείς για πρώτη φορά είναι ψυχικά δύσκολη, πόσο πιο δύσκολη γίνεται όταν ο απέναντι είναι παλιός γνώριμος, σχεδόν φίλος, που κάθε τόσο ερχόταν να μοιραστεί τα διάφορα ενοχλήματά του και να εισπράξει περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικές συμβουλές και λύσεις, ή έστω μια καθησυχαστική κουβέντα. Ή την έγκριση του γιατρού να πετάξει στο Βερολίνο ένα σαββατοκύριακο για να παρακολουθήσει μια συναυλία της φημισμένης Φιλαρμονικής... («Ναι, αν με πάρεις μαζί σου!»). Ευτυχώς η στωικότητα του συγκεκριμένου αρρώστου έκανε την όλη συνομιλία λιγότερο επώδυνη. Το μέλλον θα δείξει.
    Πριν λίγες μέρες έζησα μια ακόμη πιο ιδιαίτερη περίπτωση. Μου έστειλαν να εκτιμήσω αναπνευστικά έναν άνθρωπο που ετοιμαζόταν για επέμβαση στον θώρακα. Το επίθετο που μου είπαν στο τηλέφωνο μου φάνηκε οικείο. «Πώς λέγεσαι;» τον ρώτησα μόλις μπήκε. Το μικρό όνομα (αυτό που περίμενα) δεν μπορεί να ήταν σύμπτωση, όπως και το έτος γέννησης: ίδιο με το δικό μου. Το παρουσιαστικό του είχε αλλάξει, αλλά η φωνή είχε ακόμη ένα ελάχιστο ίχνος της αγροτικής προφοράς που θυμόμουν. «Σε ποιο σχολείο πήγες;» συνέχισα. Μου είπε το Γυμνάσιο, αλλά εγώ ήθελα το Δημοτικό. Όταν μου είπε έναν άσχετο αριθμό, εγώ επέμεινα: «Δεν έκανες μια χρονιά και κάπου αλλού;» Υποθέτω ότι κάπου εδώ κατάλαβε πού το πήγαινα: ήμασταν μαζί στην τάξη εκείνη, και του το επιβεβαίωσα με το όνομα του δασκάλου και των συμμαθητών μας. Η σύζυγος που τον συνόδευε είχε ξαφνιαστεί με όσα άκουγε. Μπορεί να ξεχνώ άλλα πιο πρόσφατα πράγματα, αλλά ο κατάλογος της τάξης δεν ξεθωριάζει εύκολα από τη μνήμη. Στα 45 χρόνια που μεσολάβησαν δεν είχαμε ανταμώσει ούτε μια φορά, ούτε είχα ξανακούσει το όνομά του. Και τώρα, ένα τυχαίο παθολογικό εύρημα στην ακτινογραφία και οι σχετικές υποψίες τον έφεραν και πάλι μπροστά μου. Ελπίζω η όλη εξέλιξη να μην είναι δυσοίωνη.

Τέλος χαρταετού

Διαρροή της τελευταίας στιγμής αναφέρει ότι το Υπ. Οικ., σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια κάλυψης μιας ‘τρύπας’ 240 εκ. ευρώ, σχεδιάζει να επιβάλει μέχρι το Σαββατοκύριακο ειδικό τέλος χαρταετού (με κριτήρια το εμβαδόν του σε τετραγωνικές παλάμες, το μήκος της ουράς και τον αριθμό των κροσσών της). Δεν θα υπάρχει έκπτωση λόγω παλαιότητος. Οι υποψήφιοι χρήστες θα πρέπει μέχρι την Παρασκευή να προσέλθουν στη ΔΟΥ της περιοχής όπου θέλουν να πετάξουν τον αετό και να προμηθευθούν το ειδικό σήμα, που είναι διαφορετικό για κάθε περιφέρεια. Το τέλος θα ισχύει μόνο για την Καθαρή Δευτέρα, ενώ όσοι θέλουν να πετάξουν αετό και άλλες μέρες (ή σε άλλους τόπους) θα πρέπει να βγάλουν ειδικό σήμα διαρκείας, πληρώνοντας το ανάλογο πολλαπλάσιο ποσό, με έκπτωση 2,357% μόνο για πάνω από 10 πτήσεις και εφόσον πληρώνουν με πιστωτική κάρτα. Αν τα έσοδα από τους χαρταετούς δεν καλύψουν το στόχο, υπάρχει πάντα και ο ΦΠΑ 23% στη λαγάνα...

Η κυβέρνηση του Παβλή

Το παρακάτω έμμετρο... όνειρο δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό ‘Ευλογία’ της Ι. Μητρ. Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια βρήκα το πρωτότυπο στο Διαδίκτυο, στην ιστοσελίδα ‘Ρεθεμνιώτικα Νέα’ (7/12/2012), απ’ όπου το αντιγράφω ακριβώς όπως έχει, και σας το χαρίζω. Απολαύστε κι εσείς πώς φαντάζεται την ιδανική κυβέρνηση ο Κρητικός ποιητής:

Χθες βράδυ είδα στ’ όνειρο (αχ μην είχα ξυπνήσει!)
πως έκαμα ’πανάσταση που ’χε επικρατήσει∙
ότι είχα κλείσει φυλακή όσους μας κυβερνήσαν
και μας εκαταντήσανε όπως μας καταντήσαν∙
κι οτ’ έφτιαξα κυβέρνηση με ικανούς προγόνους
κι όχι σαν τους σημερινούς κλέφτες και φανφαρόνους.
Γιατ’ έχρισα τον Περικλή πρωθυπουργό της χώρας
κι Οικονομίας Υπουργός μου βγήκ’ ο Πυθαγόρας.
Τον Μιλτιάδη έβαλα στο Εθνικής Αμύνης.
Τον Αριστείδη, που αλλού; Μα στο Δικαιοσύνης!
Ο Διογένης, Υπουργός πήγε στο Ασφαλείας
κι ο ένδοξος Θεμιστοκλής, ντρέτα στο Ναυτιλίας.
Ο Ιπποκράτης, Υπουργός - ιδανικός - Υγείας
κι ο Αρχιμήδης, Ορυκτών πόρων και Ενεργείας.
Τον Πλάτωνα, Εξωτερικών, τον κότσαρα εν τέλει
και την Παιδεία βόλεψα με τον Αριστοτέλη.
Με το σπαθί τους πήρανε: Σόλων, της Γεωργίας
Δημόκριτος, της Έρευνας και της Τεχνολογίας.
Μ’ έμφαση στον Πολιτισμό έταξα... τον Σωκράτη
μ’ υφυπουργούς τον Μένανδρο, Πίνδαρο κι Ισοκράτη.
Τέλος, «παρά τω Περικλή» έστειλα το Λυσία
για να ’χει «υπέρ του αδύνατου» πάντα ευαισθησία.

Έφτιαξα μια μικρή Βουλή με «εφτά Σοφούς!» μονάχα
και πάνω που σκεπτόμουνα: «Πιο λίγα χρέη να ’χα…»
μου πρόκυψε ο Πεισίστρατος και μου ’πε, θα χαρίσει
τα χρέη, όπως και παλιά, την «κρίση» να ξορίσει…

Κι ο Δημοσθένης έτρεξε θώκο κι αυτός να πάρει
μα του ’πα: Μέγα ρήτορα, σε πήραμε χαμπάρι
πως είσαι μέγας «παπατζής…» και θα μας διαλύσεις
γι’ αυτό να πας στην Όλυνθο να σταδιοδρομήσεις…

ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ
Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από το βραβευμένο ποίημα
«Ευσεβείς πόθοι» της Κυπρίας Δασκάλας Μαρίας Παχίτη.