Είναι γνωστός ο μύθος του Αισώπου για τον πατέρα με τις δυο κόρες, που η μία είχε σύζυγο κηπουρό και η άλλη κεραμοπλάστη. Η μία του ζητούσε να παρακαλάει τους θεούς για βροχή, η άλλη ήθελε λιακάδα για να στεγνώνουν τα κεραμικά, κι εκείνος έμενε με την απορία πώς να τις ικανοποιήσει.
Θυμήθηκα την ιστορία αυτή ακούγοντας από τη μία τις καθιερωμένες εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και από την άλλη τα (επίσης καθιερωμένα) σχόλια και κρίσεις των κομμάτων. Η μία πλευρά προτάσσει την δημοσιονομική πειθαρχία, η άλλη τις ανάγκες των πολιτών. Δεν είμαι συνήγορος κανενός κόμματος ή υπουργού, αλλά φαντάζομαι ότι η θέση του καθενός υπευθύνου για τα δημόσια οικονομικά μοιάζει με εκείνον του πατέρα. Λογικά θα πρέπει να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του κράτους και στα όρια των δυνατοτήτων του, αλλά ασφαλώς θα θέλει να δώσει και κάτι παραπάνω στον κόσμο. Ακόμη κι αυτοί που κατηγορούν και διαμαρτύρονται ξέρουν – κι ας μην το ομολογούν – ότι το ίδιο θα έκαναν κι εκείνοι αν βρίσκονταν σε ανάλογη θέση. Δυστυχώς η λύση στο πανάρχαιο πρόβλημα που θέλει «και σκύλο χορτάτο και πίτα ολάκερη» δεν έχει βρεθεί ακόμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου