Εκτροπές

 Ο απροσδόκητος θάνατος ενός ανθρώπου της δημοσιότητας, του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη, σε ηλικία 54 ετών ανέδειξε κάποιες πλευρές της ‘ιατρικής’ (αναγκαία τα εισαγωγικά) όχι και τόσο φωτεινές.

     Τι μπορεί να σκεφθεί κάποιος όταν διαβάζει ότι ένα ιατρείο προσφέρει «κβαντική βιοανάδραση, ταυτοποίηση τοξικότητας, οζονοθεραπεία, υδροθεραπεία παχέος εντέρου, μικροσκοπία σκοτεινού πεδίου, προσδιορισμό θεραπευτικών αιθέριων ελαίων, επιγενετική εξέταση μαλλιών, ενδοφλέβιες φυσικές θεραπείες, αποτοξίνωση με INUSpheresis, θεραπείες πεπτιδίων, PRP προσώπου και μαλλιών, και αυτόλογη θεραπεία με βλαστοκύτταρα»; Οι περισσότεροι από τους παραπάνω όρους είναι άγνωστοι στην ορθόδοξη ιατρική, δεν διδάσκονται σε καμιά επίσημη σχολή και εμπίπτουν στη σφαίρα του τσαρλατανισμού. Και όμως, όπως φαίνεται, κόσμος και κοσμάκης καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους, είτε στην απελπισία του μπροστά σε μια δύσκολη πάθηση είτε για να αποτρέψει ή να μετριάσει τις συνέπειες της προϊούσης ηλικίας (π.χ. αντιγήρανση), πληρώνοντας αδρά για τις λίαν αμφίβολες αυτές τεχνικές. Κάποτε ακούγαμε για το δηλητήριο του γαλάζιου σκορπιού από την Κούβα ή για το νερό του Καματερού: με τον καιρό τα ονόματα αλλάζουν, οι ετικέτες αναβαθμίζονται, η παραεπιστήμη προοδεύει, και οι τσέπες κάποιων επιτηδείων γεμίζουν.

     Ο απόστολος Παύλος προειδοποιούσε τον Τιμόθεο ότι «ἔσται καιρὸς ὅτε… ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται» [Β’ Τιμ. 4:3-4]. Αυτή η τάση προς τη μυθολογία δεν ισχύει μόνο για τα θεολογικά ζητήματα, αλλά φαίνεται ότι έχει γενικότερη εφαρμογή. Έτσι, δεν είναι καθόλου παράδοξο που οι κάθε είδους απατεώνες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για δράση, όπως γράφαμε προ ημερών.