Πρόσφατα η Καθημερινή ανέδειξε μια γωνιά της Αθήνας, την λεγόμενη Ακαδημία Πλάτωνος, που από χώρος αρχαιολογικής και πολιτιστικής σημασίας έχει καταντήσει μνημείο εγκατάλειψης από τις αρχές και βεβήλωσης και κακομεταχείρισης από τους πολίτες. Ενώ είναι γνωστή σε ξένους επισκέπτες, ιδίως του φιλοσοφικού και του εν γένει ακαδημαϊκού χώρου, που έρχονται και οργανώνουν εκεί διαλέξεις και άλλες εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς τους ανθρώπους πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ανέπτυξαν εκεί φιλοσοφικές απόψεις που αποτέλεσαν θεμέλια του σημερινού πολιτισμού μας, περιφρονείται παντελώς από την ελληνική πολιτεία.
Όταν πηγαίνει κανείς σε άλλες χώρες και βλέπει να αναδεικνύονται ως χώροι πολιτισμού κάποια κτίσματα ή πάρκα ή ό,τι άλλο, με χρονικό και ιστορικό παρελθόν που δεν είναι ούτε το ένα εικοστό εκείνου των δικών μας αρχαιολογικών και άλλων μνημείων, καταλαβαίνει ότι υπάρχει μια βασική διαφορά νοοτροπίας, τόσο του κράτους όσο και των πολιτών που το απαρτίζουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για το πώς αντιμετωπίζονται όλοι οι δημόσιοι χώροι (πάρκα, πλατείες, διατηρητέα κτίρια, αγάλματα κλπ.), την εικόνα των οποίων βλέπουμε κάθε μέρα. Κοινή ρίζα όλων αυτών των εκδηλώσεων απαξίωσης είναι η έλλειψη μιας στοιχειώδους κοινωνικής και ιστορικής παιδείας, που θα μας εμφυτεύει την επίγνωση και τον σεβασμό του παρελθόντος μας και την θέληση να ζούμε ως άξιοι απόγονοί του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου