Απ’ όσα διαβάζω, γίνεται τις μέρες αυτές ο σχετικός θόρυβος από φοιτητές Ιατρικής και ειδικευόμενους γιατρούς που διαμαρτύρονται διότι με τα νέα μέτρα του υπουργείου Αμύνης για την στράτευση καταργείται η αναβολή που μέχρι τώρα έπαιρναν για τη λήψη ειδικότητος και ζητούν να επανέλθει το όριο των 33 ετών που ίσχυε ως τώρα. Δεν το γνώριζα αυτό το τελευταίο, μια και οι δικές μου υποχρεώσεις είχαν εκπληρωθεί πριν αρκετά χρόνια, και δη την περασμένη… χιλιετία! Δώδεκα μήνες στρατιωτική θητεία (ως πρωτότοκος πολύτεκνης οικογενείας) και δυο χρόνια αγροτικό ιατρείο πριν αρχίσω την ειδίκευση στα 28 (για την ιστορία, δυο χρόνια Παθολογία στην Ελλάδα και στη συνέχεια επτά χρόνια Παθολογία και Πνευμονολογία στη Βρετανία, με συμπλήρωμα το μεταπτυχιακό στην Ανακουφιστική Φροντίδα).
Όλα βέβαια ήταν διαφορετικά τότε: η σχολική μας Παιδεία (όχι απλώς εκπαίδευση), η έννοια της πειθαρχίας, η τήρηση των υποχρεώσεων, οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις μας από την πατρίδα. Είναι κοινή διαπίστωση από την καθημερινή πείρα: όσο περισσότερα μας παρέχονται (προνόμια, διευκολύνσεις, ανέσεις…), τόσο περισσότερα ζητούμε. Ποτέ δεν μας ικανοποιεί αυτό που έχουμε· θέλουμε κι άλλο. Και μη έχοντας κάποιο μέτρο σύγκρισης, νομίζουμε ότι η συνεχής και φορτική απαίτηση είναι το φυσιολογικό, η ‘νόρμα’. Σε αντίθεση με τις γενιές των πατέρων μας που είχαν γνωρίσει την Κατοχή, την πείνα, την στέρηση, την ανασφάλεια για το αύριο, τον μόχθο της καθημερινής εργασίας. Είχαμε την αγαθή τύχη να μάθουμε κάτι από τις εμπειρίες αυτές από τις διηγήσεις τους και από τον τρόπο με τον οποίο ρύθμιζαν και οργάνωναν την ζωή τους. Δυστυχώς με την εναλλαγή των γενεών τα μαθήματα αυτά ξεθώριασαν και χάθηκαν, θαμπωμένα από τους εκτυφλωτικούς προβολείς της εύκολης ζωής και της ήσσονος προσπαθείας. Ας ελπίσουμε να μη χρειαστεί να τα διδαχθούμε ξανά με πιο σκληρό τρόπο.
Καλή Σαρακοστή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου