Μικρογραφίες

Όχι, δεν πρόκειται για το καλλιτεχνικό είδος που είναι πιο γνωστό με τον όρο ‘μινιατούρες’. Αυτές έχουν τη χάρη τους, είναι έργα τέχνης. Εδώ αναφέρομαι σε κείμενα με μέγεθος γραμμάτων ιδανικό για… μυωπικά μυρμήγκια.

     Εξηγούμαι. Αγόρασα πρόσφατα ένα κάλυμμα για φορητό υπολογιστή. Η συσκευασία του περιείχε ένα λευκό βιβλιαράκι διαστάσεων 14x9 εκ. που έφερε τον αγγλικό τίτλο Safety information (πληροφορίες ασφαλείας). Ανοίγοντάς το βλέπω μερικές παραγράφους κειμένου, με την κάθε σελίδα σε διαφορετική γλώσσα, συνολικά εικοσιτέσσερες, από αγγλικά μέχρι κινεζικά και αραβικά (υπήρχε και η ελληνική σελίδα). Μόλις και μπορούσα (με τα γυαλιά μου) να διαβάσω την πρώτη σειρά που ονομάτιζε τη γλώσσα, αλλά για το περιεχόμενο ούτε συζήτηση: η προσφυγή στη βοήθεια μεγεθυντικού φακού ήταν η μόνη λύση. Αν τα γράμματα που συνήθως χρησιμοποιούμε στους υπολογιστές έχουν μέγεθος 12-14 στιγμών, αυτά του κειμένου δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από 2-3, ίσως και μικρότερα.  

     Διαβάζοντας βέβαια το κείμενο διαπιστώνει κανείς ότι εξυπηρετεί περισσότερο γραφειοκρατικές απαιτήσεις και αποτελεί αποποίηση ευθυνών σε περίπτωση κακής χρήσης (αλήθεια, τι ζημιές μπορεί να κάνει κάποιος με ένα πλαστικό κάλυμμα;) παρά χρήσιμες και ουσιαστικές πληροφορίες. Ωστόσο, σε παρόμοια φυλλάδια που συνοδεύουν κινητά τηλέφωνα ή άλλες συσκευές βλέπουμε ακόμη και τις στοιχειώδεις οδηγίες χρήσης να είναι τυπωμένες σε σχεδόν αόρατο μέγεθος. Πόσο πρακτικές είναι;

     Κατά καιρούς έχουμε θαυμάσει σε μουσεία π.χ. το ‘Πάτερ ημών’ χαραγμένο πάνω σε κεφάλι καρφίτσας. Αυτό αποτελεί μια έμπνευση του καλλιτέχνη που ήθελε να επιδείξει την μικρογραφική του δεινότητα, αλλά δεν προορίζεται για καθημερινή χρήση. Τα κείμενα που απευθύνονται σε χρήστες συσκευών θα πρέπει να είναι στοιχειωδώς αναγνώσιμα. Έστω με τα γυαλιά μας.