Με την ευκαιρία της προβολής της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια (που, παρεμπιπτόντως, σημείωσε ρεκόρ εισιτηρίων) γράφτηκαν πάμπολλα κείμενα, άρθρα και επιστολές, άλλα εγκωμιαστικά κυρίως για την προσωπικότητα του ανδρός και άλλα, ίσως περισσότερα, γεμάτα εξονυχιστική και συχνά κακόπιστη κριτική για την ταινία και προσπάθειες σχετλιασμού και ιστορικής αποδόμησης του προσώπου που αυτή παρουσιάζει. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε πολλά στην ιδιότυπη αυτή δημόσια συζήτηση. Αρκεί μόνο να θυμηθούμε ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν καταδέχθηκε ποτέ να δεχθεί μισθό για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, με το σκεπτικό ότι «εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν για να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Λέγοντας κάτι τέτοια ‘χαλούσε την πιάτσα’, κατά το κοινώς λεγόμενο, ο μακαρίτης. Ίσως όμως (και) γι’ αυτό είναι ο μόνος που έμεινε στην ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας με την επωνυμία Κυβερνήτης. Με κεφαλαίο το Κ. Όσο για το μένος κάποιων – παλαιοτέρων και συγχρόνων – εναντίον του, αυτό εξηγείται με την παροιμία «Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Φθόνος και περιφρόνηση, αφού δεν μπορούν να οικειοποιηθούν το πνεύμα και το έργο του. Κοινή και άδικη μοίρα όσων θέλουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στον τόπο τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου