Κατά καιρούς έχω σχολιάσει τα… σχόλια, κυρίως αυτά που εμφανίζονται σε διαδικτυακά κείμενα ή αναρτήσεις με την ταχύτητα και την επιμονή της αγριάδας, που φυτρώνει οπουδήποτε και πολλές φορές ‘πνίγει’ άλλα, πιο χρήσιμα φυτά. Είναι μια από τις αναπόφευκτες συνέπειες της γενικευμένης διάδοσης του διαδικτύου, χάρη στην ταχύτητα, την ευκολία και την ανωνυμία που αυτό εξασφαλίζει. Κάποια είναι χρήσιμα και προάγουν τη σκέψη, εν είδει Σωκρατικού διαλόγου. Πολλά άλλα (τα περισσότερα;) είναι σκωπτικά, απαξιωτικά, μερικές φορές υβριστικά, ενώ συχνά παίρνουν τη μορφή γραπτής και ατέρμονης μονομαχίας μεταξύ δύο σχολιαστών, με αμοιβαίες ‘βολές’ που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα της αρχικής ανάρτησης.
Την καλύτερη απάντηση/αντίδραση σε τέτοιες καταστάσεις την διάβασα σ’ ένα ποιητικό απόσπασμα του Ν. Εγγονόπουλου που ανέφερε προχθές μια τακτική επιστολογράφος στην Καθημερινή:
«…περιφρόνησις απόλυτη αρμόζει
σ’ όλους αυτούς τους θόρυβους,
τις έρευνες, τα σχόλια επί σχολίων,
που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες…».
2 σχόλια:
Δεν ξέρω τί έχετε στο νου σας και σε τί αναφέρεστε, για τα σχόλια.
Όμως η πρέπουσα αυστηρότητα που χρειάζεται πολλές φορές, μπορεί να νομισθεί ως αγριάδα.
Όπως και κάποιες πικρές αλήθειες μπορεί να νομισθούν ως υβριστικές.
Οπότε χρειάζεται η αποδοχή και της αυστηρότητας και των πικρών αληθειών σ΄ ένα κόσμο νεοεποχίτικο, ανάποδο κόσμο όπως λένε μερικοί, που προσπαθούν να κάνουν την ανωμαλία ομαλό, την αμαρτία αθωότητα και την δαιμονικότητα ως θεϊκότητα!
Μνάσων
Η ανάρτησή μου αναφέρεται σε σχόλια που διαβάζω σε άρθρα εφημερίδων, και μάλιστα όταν αυτά παίρνουν τη μορφή μιας ατελείωτης ειρωνικής και συχνά υβριστικής λογομαχίας μεταξύ δυο σχολιαστών. Στα 17 χρόνια του ιστολογίου αυτού δεν έχω απορρίψει παρά μόνο ένα σχόλιο, με ανάλογη αιτιολόγηση στον σχολιαστή. Οι επικρίσεις είναι δεκτές εφόσον γίνονται με κόσμιο τρόπο.
Δημοσίευση σχολίου