Καθαρογράψιμο

Πληροφορήθηκα σήμερα ότι καθαρογράφηκε η απόφαση της δίκης για τον τραγικό θάνατο του Άλκη Καμπανού (του γνωστού θύματος οπαδικής βίας στη Θεσσαλονίκη). Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, «η απόφαση αριθμεί στο σύνολό της 4.317 σελίδες, από τις οποίες οι 309 αφορούν το σκεπτικό που οδήγησε τους 12 κατηγορούμενους στη φυλακή». Ρίχνω μια ματιά στην ιατρική βιβλιοθήκη: αν αθροίσω τους δυο ‘ογκόλιθους’, την ‘Εσωτερική Παθολογία’ του Cecil και την ‘Παιδιατρική’ του Nelson, μόλις που φθάνω τον τετραψήφιο αριθμό των σελίδων. Κι εγώ που νόμιζα ότι η επιστήμη μου είναι η πιο εκτεταμένη σε κείμενα… Αφήνοντας στην άκρη το μακροσκελές ρεπορτάζ για το θέμα, καταλήγω στην τελευταία παράγραφό του, όπου αναφέρεται ότι ο εισαγγελέας έχει ασκήσει έφεση κατά της απόφασης. Που σημαίνει ότι εν ευθέτω χρόνω θα συνταχθούν άλλες τόσες χιλιάδες σελίδες με την απόφαση του Εφετείου. Ψυχή βαθιά…

     Νομικός δεν είμαι, σε δικαστήρια βρέθηκα μόνο δυο φορές, μια ως μάρτυς υπεράσπισης συναδέλφου και μια ως διερμηνέας για έναν αγγλόφωνο.Υποθέτω ότι τα δικαστικά πρακτικά πρέπει να καταγράφονται για λόγους αρχείου και για να είναι διαθέσιμα σε περιπτώσεις αναψηλάφησης μιας δίκης ή άλλες που δεν μπορώ να σκεφθώ. Ωστόσο, εύκολα φαντάζομαι ότι η έκταση των αντιστοίχων κειμένων (κι εδώ μιλάμε για μία μόνο δίκη από τις πολλές που γίνονται κάθε μέρα) αποτελεί από μόνη της έναν παράγοντα καθυστέρησης της απονομής της δικαιοσύνης. Διότι το σκεπτικό των 309 σελίδων (για να μείνουμε στο τρέχον παράδειγμα) πρέπει να γραφεί από τον υπεύθυνο δικαστικό (που βέβαια δεν γράφει μηχανικά αλλά πρέπει να διαβάζει όλα τα προηγούμενα της δίκης, να σκέφτεται, να μελετά, να ανατρέχει στη νομολογία κλπ.). Δεν υπάρχει άραγε άλλος τρόπος να γίνει αυτή η δουλειά;  

«Καῦμα μέγα»

Εδώ και πολλές μέρες ψηνόμαστε από τις υψηλές θερμοκρασίες που καταγράφονται σε κάθε γωνιά της Ελλάδος, και φοβούμαστε ότι θα γίνουμε και κυριολεκτικά ‘πυρίκαυστοι’ αν επαναληφθεί επαυξημένο το μετεωρολογικό μοντέλο προηγουμένων ετών. Ακούμε και τι γίνεται λίγο πιο νότια, πριν μερικές εβδομάδες στην Ινδία και πρόσφατα στη Μέκκα, όπου πάνω από χίλιοι άνθρωποι πέθαναν στο ετήσιο ‘χατζ’ των Μουσουλμάνων από τους αφάνταστα ανυπόφορους 52 βαθμούς. Μιλούμε για την κλιματική κρίση και τις επικείμενες συνέπειές της, συσκεπτόμαστε και αποφασίζουμε για ‘μέτρα’, που βέβαια δεν αποτελούν ούτε καν ασπιρίνες μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Είναι σαν να προσπαθούμε να σβήσουμε μια φωτιά μ’ ένα σταγονόμετρο.

     Ας δούμε όμως το φαινόμενο και από μια άλλη οπτική γωνία. Δεν είμαι βιβλικός θεολόγος, αλλά αυθόρμητα μου έρχεται στο νου μια φράση της Αποκάλυψης:  «Καὶ ὁ τέταρτος [άγγελος] ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ἥλιον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ καυματίσαι ἐν πυρὶ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα» [Αποκ. 16:8-9]. Το ιερό βιβλίο περιγράφει μία από τις ‘έσχατες πληγές’ «τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» [Αποκ. 15:7]. Εδώ ίσως δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε κάποια αλληγορική ερμηνεία (όπως σε άλλα οράματα): η περιγραφή παραπέμπει σε μια πραγματικότητα που τη ζούμε στην κυριολεξία. Ποια όμως η αντίδραση των ανθρώπων στην παιδαγωγική αυτή μάστιγα; Δυστυχώς αρνητική και απογοητευτική, όπως συνεχίζει ο ιερός συγγραφέας: «καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔχοντος ἐξουσίαν ἐπὶ τὰς πληγὰς ταύτας, καὶ οὐ μετενόησαν δοῦναι αὐτῷ δόξαν». Και αυτό το φαινόμενο δεν μας είναι άγνωστο· το βλέπουμε καθημερινά στην εποχή μας, με ποικίλες εκδηλώσεις όπου οι άνθρωποι αποστρέφουν το πρόσωπό τους από τον Θεό (με τρέχον παράδειγμα το αναίσχυντο Europride που αρχίζει σήμερα στην πόλη μας, και που σπεύδει να το ‘πατρονάρει’ ακόμη και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο!). Τόση δίψα έχουμε λοιπόν να δοκιμάσουμε και τις υπόλοιπες έσχατες πληγές;  

Ασχέτως

Αναδιφώντας τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (που φέτος κλείνει εκατό χρόνια από την ίδρυσή του) βρίσκω την ακόλουθη καταχώριση, με ημερομηνία 8/12/1951:  «Κατόπιν προσκλήσεως του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου […] συνεκεντρώθησαν άπαντες οι βουλευταί υγειονομικοί (39 ιατροί, 4 φαρμακοποιοί, 1 οδοντίατρος) και απεφασίσθη εκλογή διακομματικής επιτροπής, υπεγράφη δε πρακτικόν ότι άπαντες οι κ.κ. βουλευταί υγειονομικοί ακολουθήσωσι τακτικήν εξυπηρετήσεως των φλεγόντων και επιμάχων υγειονομικών ζητημάτων δια την επίλυσίν των ή προώθησίν των, ασχέτως κομματικών αποχρώσεων».

     Αν κάποιος διαβάσει με κυνική καχυποψία το παραπάνω, ίσως θα αποδώσει την συμφωνία αυτή σε λόγους συντεχνιακού συμφέροντος. Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι εκείνες οι τρεις τελευταίες λέξεις. Δεν ξέρω κατά πόσον εφαρμόσθηκε η απόφαση ή τι αποτελέσματα έφερε· το πνεύμα της είναι αυτό που μετράει, και όχι μόνο για στενά επαγγελματικά ζητήματα. Πόσο καλύτερα θα πήγαιναν τα δημόσια και τα εθνικά πράγματα αν οι όποιες σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν «ασχέτως κομματικών αποχρώσεων». Κάτι τέτοιο δεν θα περιόριζε την ελευθερία των διαφορετικών απόψεων, θα έθετε όμως ως πρώτο μέλημα και κριτήριο το γενικό καλό. Αυτό που ο Κικέρων λακωνικά έλεγε: Salus populi suprema lex (υπέρτατος νόμος η σωτηρία του λαού).

Πλησμονή

 Έχουν περάσει δυο εβδομάδες από τις ευρωεκλογές, και οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί σχολιασμοί ακόμη παίρνουν και δίνουν. Κοινό μοτίβο σχεδόν όλων: αν και κατά πόσον οι κινήσεις της κυβέρνησης, ο πρόσφατος ανασχηματισμός, οι διάφορες αποφάσεις εξυπηρετούν το δεξιό ή το κεντρώο ακροατήριο, αν έδιωξαν ψηφοφόρους από το κόμμα και προς ποια κατεύθυνση και αν και πώς θα τους φέρουν πίσω. Επιτέλους, φτάνει πια! ‘Πλησμονή ἁπάντων’, θα έλεγε ο Ισοκράτης. Τόση στενοκεφαλία; Αντί να βλέπουμε και να ακούμε κινήσεις που θα εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον της χώρας, αναλισκόμαστε σε ‘χάδια’ προς το εκλογικό σώμα και σε κομματικούς τακτικισμούς. Ας δεχθούμε ότι αυτά τα τερτίπια δικαιολογούνται ως ένα βαθμό στην προεκλογική περίοδο. Δεν έχουν καμία θέση, απεναντίας κουράζουν και απογοητεύουν αφάνταστα όταν γίνονται καθημερινό συσσίτιο. Έχει άδικο ο πολύς κόσμος που, βλέποντας τέτοιες συμπεριφορές, γυρίζει την πλάτη στην πολιτική και αδιαφορεί για τα κοινά;

     Είναι αυτονόητο ότι το παράπονο αυτό ισχύει τόσο για την κυβέρνηση όσο και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Και βέβαια για τους δημοσιογράφους.