Η καλή αρθρογράφος Τ. Καραϊσκάκη σε πρόσφατο κείμενό της (Ζώον δίπουν άπτερον, ευάλωτον και θαυμαστόν, Καθημερινή 21/11) σκιαγραφεί πολύ εύγλωττα την μοναδικότητα του ανθρώπου απέναντι στα μηχανικά κατασκευάσματά του, όσο ‘νοήμονα’ κι αν είναι αυτά. Ας μου επιτραπεί μια προσθήκη. Κατά την Ορθόδοξη δογματική, ο άνθρωπος είναι ‘ζώον θεούμενον’, πλασμένος για να γίνει ‘καθ’ ομοίωσιν’ Θεός. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί με οποιαδήποτε μηχανή, εκτός και αν ο ίδιος ο άνθρωπος αναγάγει μια μηχανή σε θεότητα-είδωλο και υποταγεί στα προστάγματά της, που μπορεί να είναι απρόβλεπτα και να αποβούν καταστροφικά. Ένα τέτοιο δυστοπικό μέλλον περιγράφει ο Άγγλος συγγραφέας E. M. Forster (γνωστός από το ‘Πέρασμα στην Ινδία’) στη νουβέλα του ‘Η μηχανή σταματάει’, γραμμένη το 1909. Θεωρείται από τα καλύτερα κείμενα φαντασίας, που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη γίνει πραγματικότητα. Ελπίζω να μη βιώσουμε κάποτε και την αποκαλυπτική κατάληξή της.
[Απεστάλη στην Καθημερινή]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου