Το μάτι μου πήρε φευγαλέα την πινακίδα αυτή στο πλάι του δρόμου κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη, πριν από τα Βασιλικά. Μια και οδηγούσα, δεν πρόλαβα να δω περισσότερες λεπτομέρειες: τι είδους μνημεία είχε, αν έγραφαν λεπτομέρειες για τα… κεκοιμημένα κατοικίδια, αν ήταν μόνο σκύλοι και γάτες ή είχε παρεισφρήσει και κανένα γιδοπρόβατο, αν έκαναν εκταφές, αν είχαν και οστεοφυλάκιο. Ωστόσο, η φευγαλέα ματιά με έβαλε σε σκέψεις. Οπωσδήποτε τα νεκρά ζώα πρέπει να επιστρέφονται στο χώμα, να θάβονται, αλλά ο όρος ‘κοιμητήριο’ υπό θεολογική έννοια προσιδιάζει σε ανθρώπους, που από την θεϊκή πλάση τους ‘προσδοκούν ανάστασιν νεκρών’. Δεν νομίζω ότι περιμένουμε κάτι τέτοιο για τα ζώα. Προφανώς στους δημιουργούς του χώρου δεν θα άρεσε ένας τίτλος του τύπου ‘Χώρος Υγειονομικής Ταφής Ζώων’, μια και θα παρέπεμπε συνειρμικά σε απορρίμματα και χωματερές.
Και μια ακόμη σκέψη, πιο σοβαρή. Έχετε ακούσει ποτέ για αποτέφρωση κατοικιδίων ζώων; Γιατί άραγε αυτή την... πολιτισμένη λύση την έχουμε εισαγάγει και καθιερώσει (και μάλιστα ως κατ’ επιλογήν δικαίωμα) μόνο για τους ανθρώπους; Εκτός και αν στη Ριτσώνα δέχονται και άλλα όντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου