Κάθε σώφρων άνθρωπος απεύχεται τον πόλεμο. Ποιος θέλει να ακούει γύρω του εκρήξεις και σειρήνες συναγερμού και οιμωγές πόνου ‘ἀποψυχόντων ἀνθρώπων’; Ποιος θέλει να βλέπει καπνούς και φωτιές και συντρίμμια και καταστροφές; Είπαμε: κανένας σώφρων άνθρωπος. Έλα όμως που στον κόσμο υπάρχουν και αυτοί που ‘λείπονται σοφίας’, για να το πούμε αγιογραφικά [Ιακ. 1:5] και που ενεργούν με γνώμονα το συμφέρον τους, όπως το βλέπουνε με μια εντελώς στενή και μυωπική οπτική γωνία, αγνοώντας (εκούσια;) τις παράπλευρες συνέπειες και απώλειες. Όταν τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις, το κακό δεν αργεί να γίνει.
Αυτό ακριβώς βιώνουμε τις μέρες αυτές στην ευρύτερη γειτονιά μας. Δυο ηγέτες που στις χώρες τους είναι υπόδικοι για ποικίλα αδικήματα αποφάσισαν μονόπλευρα να εξουδετερώσουν μια ‘δυνητική απειλή’, χωρίς να υπάρξει κάποια συγκεκριμένη αφορμή. Αλλά βέβαια αυτός που δέχεται επίθεση δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Θα αντιδράσει και θα χτυπήσει τον επιτιθέμενο όπου και όπως μπορεί, ακόμη και με σπασμωδικές κινήσεις. Η αλυσιδωτή αντίδραση της καταστροφής έχει αρχίσει, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ως πού θα επεκταθεί. Αυτό που όλος ο κόσμος απευχόταν βρέθηκαν δυο κακοήθεις ηλίθιοι (δεν υπάρχει πιο δόκιμος όρος) και το ξεκίνησαν.
Ας μη θεωρηθεί ότι τα παραπάνω γράφονται ως συνηγορία για το καθεστώς του Ιράν, που έχει δείξει ακόμη και πρόσφατα την βαρβαρότητά του απέναντι σε όσους δεν συμμορφώνονται με τον ισλαμικό νόμο. Όταν αποδεχόμαστε και αναγνωρίζουμε σε ένα ή περισσότερα κράτη το δικαίωμα της ένοπλης επέμβασης οπουδήποτε αλλού, έστω και με λογικοφανή προσχήματα, δεν ξέρουμε ποιος μπορεί να είναι ο επόμενος στόχος της ‘ανθρωπιστικής’ πολιτικής του. Χώρια που ανοίγουμε την όρεξη και σε άλλους να πράξουν ανάλογα, ευκαιρίας δοθείσης. Και στο μεταξύ τα θύματα συσσωρεύονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου