Τα πρόσωπα της δημοσιότητος έχουν – εκτός άλλων – και το ‘προνόμιο’ η κάθε λέξη και φράση τους να γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και κριτικής, να περνάει από μύρια κόσκινα και να απασχολεί εκατοντάδες (τουλάχιστον) εργατοώρες. Μπορεί να πρόκειται για μια μπαρούφα (συγγνώμη για τον… τεχνικό όρο), αλλά τα σχόλια που προκαλεί μπορεί να πάρουν την έκταση διδακτορικής διατριβής.
Δυο τέτοια παραδείγματα μας έδωσε η πρόσφατη ειδησεογραφία. Ελληνίδα πολιτικός, γνωστή για το αψύ ύφος της, αποκάλεσε στη διάρκεια κοινοβουλευτικής λογομαχίας τον συνομιλητή της ‘γυμνοσάλιαγκα’. Ο χαρακτηρισμός διαγράφηκε από τα πρακτικά με εντολή της προεδρευούσης, που στέρησε την Ζωή από μια διάκριση λεκτικής πρωτοτυπίας ισάξια με βραβείο Γκίνες. Ωστόσο απασχόλησε αρκετά τη δημοσιογραφία. Λίγες μέρες νωρίτερα, ένας ξένος ηθοποιός ονόματι Τιμόθεος Σαλαμέ είχε διατυπώσει μια απαξιωτική γνώμη για την όπερα και το μπαλέτο ως μορφές τέχνης. Ξεσηκώθηκαν όλοι οι σχετικοί φορείς ανά την υφήλιο, ακόμη συνεχίζουν να αναπαράγουν και να ανατέμνουν τη δήλωσή του.
Βέβαια όσοι εκφέρουν δημόσιο λόγο οποιουδήποτε είδους και ποιότητος επιζητούν την προβολή, ακόμη και με τη μορφή αρνητικής κριτικής. Όμως, με την αναπαραγωγή του λόγου τους, απλώς τους δίνουμε ‘προστιθέμενη αξία’ την οποία αντικειμενικά δεν έχουν. Αντίθετα, η αποσιώπησή τους είναι η πρέπουσα απάντηση, και τους κοστίζει πολύ περισσότερο. Γιατί δεν την εφαρμόζουμε συχνότερα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου