Από τα θέματα που κατόρθωσαν να παρεισφρήσουν στην επικαιρότητα των πολέμων είναι και αυτό της καθηγήτριας που στα 55 της χρόνια υπέστη θανατηφόρο αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Διαβάζοντας όσα έγιναν γνωστά, μαθαίνουμε ότι η άτυχη γυναίκα δεχόταν άγρια λεκτική εξύβριση και επιθέσεις (με μπουκάλια με νερό και γάλα) από μαθητές και μαθήτριες την ώρα της διδασκαλίας. Επίσης, ότι παραπέμφθηκε από τη διεύθυνση του σχολείου της σε υγειονομική επιτροπή για την ψυχική της υγεία διότι, λένε, δεν μπορούσε να ελέγξει την τάξη της. Και τέλος, ότι η θανούσα είχε αναφέρει γραπτώς στην υπηρεσία της τα προβλήματά της, αλλά κανένας δεν έδειξε να ενδιαφέρεται. Τώρα η εισαγγελία διέταξε έρευνα για τις ακριβείς συνθήκες και περιστάσεις ώστε να αποδοθούν ευθύνες, ενώ ο Σύλλογος Γονέων του σχολείου διαμαρτύρεται για την στοχοποίηση μαθητών και άλλων χωρίς πειστήρια και απειλεί με νομικές συνέπειες. Φωνάζει ο κλέφτης…
Φυσικά δεν είναι το μόνο περιστατικό bullying από κατώτερους προς ανώτερους, αλλά προφανώς έπρεπε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι, να πεθάνει άνθρωπος, για να αντιδράσει κάποιος (και να δούμε μέχρι πού θα φτάσει η αντίδραση…). Τέτοια φαινόμενα καταγγέλλονται εδώ και χρόνια, και είναι φυσική συνέπεια της ασυδοσίας και ατιμωρησίας που έχει χαρακτηρίσει την λεγόμενη Μεταπολίτευση. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Ευθύνες φέρουν οι πάντες: γονείς, μεγάλη μερίδα διδασκόντων (άλλωστε όλοι αυτοί γεννήθηκαν μέσα στην περίοδο αυτή και έτσι ‘εκπαιδεύθηκαν’), συνδικαλιστές, υπηρεσιακά στελέχη κάθε βαθμίδας, και φυσικά μαθητές, που βρίσκουν ανοιχτό το πεδίο για να εκδηλώσουν έμπρακτα την έλλειψη κάθε είδους κοινωνικής αγωγής και συμπεριφοράς. Άλλοι με την ανοχή ή την ατολμία τους να πράξουν κάτι, άλλοι με την ενεργό δράση τους, δημιουργούν ένα κλίμα που μόνο χειρότερο μπορεί να γίνεται, ενώ τα παράγωγά του διαχέονται έξω από τους τοίχους των σχολείων στην ευρύτερη κοινωνία.
Θυμούμαι δυο καθηγητές στο (εξατάξιο τότε) Γυμνάσιο, που για πταίσματα ασυγκρίτως κατώτερα από αυτά που περιγράφει η άτυχη καθηγήτρια στην αναφορά της είχαν κυριολεκτικά σπάσει στο ξύλο τους δράστες μαθητές, ο ένας από τους οποίους, στην έκτη τάξη, ήταν παλαιστής και δεν έβγαλε τσιμουδιά ενώ δεχόταν απανωτά χαστούκια μέχρι που πόνεσε το χέρι του καθηγητή. Αδιανόητη μέθοδος επιβολής σήμερα, αλλά αποτελεσματική και αποτρεπτική από τυχόν επαναλήψεις του φαινομένου. Την εποχή εκείνη υπήρχε σεβασμός στην ιεραρχία, οι παραβάσεις τιμωρούνταν, και οι παραβάτες είχαν επίγνωση των σφαλμάτων τους και αποδέχονταν τις συνέπειες. Τώρα από το ένα άκρο έχουμε φτάσει στο άλλο, χωρίς να διαφαίνεται κάποια προσπάθεια βελτίωσης της κατάστασης. Περαστικά μας λοιπόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου