Είναι γνωστό ότι σε κάθε πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, και βέβαια η τρέχουσα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί εξαίρεση. Με βάση το δεδομένο αυτό, έχουμε κάθε δικαίωμα, υποχρέωση θα έλεγα, να αμφιβάλλουμε για όσα ακούγονται, από οποιαδήποτε πλευρά. Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, διότι η κάθε πλευρά αμφισβητεί και διαψεύδει επιλεκτικά όσα δεν την συμφέρουν από την άλλη, με αποτέλεσμα η πραγματική αλήθεια να συσκοτίζεται ακόμη περισσότερο. Για παράδειγμα, κάθε φορά που αναφέρονταν στα Μέσα χιλιάδες νεκροί από την ισραηλινή επιχείρηση ισοπέδωσης της Γάζας, η άμεση αντίδραση από απέναντι ήταν ότι οι αριθμοί αυτοί προέρχονταν από την Χαμάς και συνεπώς δεν ήταν αξιόπιστοι. Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, που οπωσδήποτε είναι ένας ευμεγέθης πενταψήφιος. Ωστόσο, είναι ο ακριβής αριθμός θυμάτων το μόνο κριτήριο μιας καταστροφής ή μιας εγκληματικής πράξης; Αν π.χ. οι νεκροί στα Τέμπη ήταν 47 και όχι 57, θα ήταν μικρότερη η τραγωδία;
Μετά την εισαγωγή αυτή, και με κίνδυνο να θεωρηθώ ιρανόφιλος (που δεν είμαι), ας θέσω ένα ρητορικό ερώτημα. Για την συνεχιζόμενη επιχείρηση Ισραήλ και ΗΠΑ (ακριβέστερα, Νετανιάχου και Τραμπ) που έχει ανάψει φωτιά σε όλο τον κόσμο, προβάλλεται κάθε τόσο ως δικαιολογία ότι το Ιράν εμπλούτιζε ουράνιο σε ποσοστό 60% (δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό), άρα πλησίαζε στο 90% που χρειάζεται για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Το αναφερόμενο ποσοστό δεν είναι γνώση, αλλά εκτίμηση της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενεργείας. Να το πιστέψουμε; Πώς το εκτιμούν; Και σε τι διαφέρει η ‘εκτίμηση’ αυτή από εκείνη για τα ‘όπλα μαζικής καταστροφής’ του Ιράκ που δεν βρέθηκαν ποτέ, ενώ αποτέλεσαν την δικαιολογία για έναν ακόμη καταστροφικό πόλεμο;
Κυριακή των Βαΐων αύριο, προθάλαμος της Μεγάλης Εβδομάδας, και με άλλα θέματα θα έπρεπε να ασχολούμαστε. Ας όψεται όμως η πυρόπληκτη επικαιρότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου