Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, και παραδοσιακά κατά την έξοδο του Επιταφίου ψάλλεται σε ήχο πλάγιο πρώτο το ιδιαίτερα κατανυκτικό ιδιόμελο, ποίημα Γεωργίου Ακροπολίτου (13ος αιώνας):
Τὸν ἥλιον κρύψαντα τὰς ἰδίας ἀκτῖνας καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ διαῤῥαγὲν τῷ τοῦ Σωτῆρος θανάτῳ ὁ Ἰωσὴφ θεασάμενος, προσῆλθε τῷ Πιλάτῳ καὶ καθικετεύει λέγων· Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸν ξένον. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδε ξενίζειν τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ξένους. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλίνῃ. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ἡ μήτηρ ὁρῶσα νεκρωθέντα, ἐβόα· Ὦ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, εἰ καὶ τὰ σπλάγχνα τιτρώσκομαι καὶ καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορῶσα, ἀλλὰ τῇ σῇ ἀναστάσει θαῤῥοῦσα μεγαλύνω. Καὶ τούτοις τοίνυν τοῖς λόγοις δυσωπῶν τὸν Πιλᾶτον ὁ εὐσχήμων λαμβάνει τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα, ὃ καὶ φόβῳ ἐν σινδόνι ἐνειλήσας καὶ σμύρνῃ κατέθετο ἐν τάφῳ τὸν παρέχοντα πᾶσι ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Σε κάθε εποχή, από την ένσαρκη παρουσία του μέχρι τις ημέρες μας, ο Χριστός αντιμετωπίσθηκε ως ξένος από μεγάλη μερίδα του κόσμου που ήρθε σε επαφή μαζί του. Δεν αποξενώθηκε εκείνος από εμάς· εμείς είμαστε αυτοί που τον κρατήσαμε και τον κρατούμε σε απόσταση, μη θέλοντας να δεχθούμε και να αξιοποιήσουμε τις σωτήριες δωρεές του. Στο διακριτικό «ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω» κωφεύουμε πεισματικά, προτιμώντας τον δικό μας ευρύχωρο δρόμο που μας οδηγεί στο ένα αδιέξοδο μετά το άλλο, και τελικά στην απώλεια. Μια ματιά μέσα μας και γύρω μας, εγγύς και μακράν, το επιβεβαιώνει. Ας θελήσουμε να αλλάξουμε πορεία «πρὶν ἢ τοῦ βίου πέρας λάβῃ ἡ πανήγυρις, πρὶν τὴν θύραν κλείσῃ τοῦ νυμφῶνος ὁ Κύριος» [Μ. Κανών].
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου