Είναι από τις λέξεις που ακούγονται συχνά-πυκνά στις ενημερωτικές εκπομπές του ραδιοφώνου, και ιδίως σε συνεντεύξεις με ανθρώπους των κομμάτων. Προσφιλείς ερωτήσεις των παρουσιαστών: «Θα συνεργασθεί το κόμμα σας μετεκλογικά με τον Α ή την Β;» «Με ποιους θα σχηματίσετε κυβέρνηση αν είστε πρώτο κόμμα;» Ο εκάστοτε συνομιλητής σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι το κόμμα του επιδιώκει την πρωτιά και την αυτοδυναμία και απορρίπτει κάθε σκέψη σύμπραξης με τον ‘ιδεολογικό αντίπαλό’ του, έστω κι αν ενδόμυχα γνωρίζει το μαθηματικά βέβαιο: ούτε πρωτιά ούτε αυτοδυναμία μπορεί να περιμένει. Προς τί λοιπόν οι τόσο κατηγορηματικές αρνήσεις;
Έχουμε ξαναγράψει ότι η εικόνα που δίνει η πολιτική ζωή του τόπου μας θυμίζει περισσότερο αγώνα κατάκτησης της εξουσίας και πολύ λιγότερο καλή αγωνία για την βελτίωση της καθημερινής ζωής των πολιτών της χώρας και αναβάθμιση της ποιότητάς της. Αν πράγματι η επιδίωξη ήταν αυτή, τότε νομίζω ότι η συνεργασία θα ήταν πολύ πιο εύκολη και αποδεκτή από περισσότερες πολιτικές παρατάξεις, και θα γινόταν μέσα στα πλαίσια της υπάρχουσας αντικειμενικής πραγματικότητας και όχι με χιμαιρικές υποσχέσεις. Πώς όμως να γίνει αυτό όταν το μικρό γλωσσικό μόριο ‘θα’ (ή ‘δεν θα’) είναι σήμα κατατεθέν των δημοσίων προσώπων και οι προσωπικοί εγωισμοί καλύπτονται με ιδεολογικό ένδυμα;
