Δουλειά υπάρχει

Αντί να ασχοληθούμε με το τελικό σκορ της Εθνικής μας (4-2 από τους Γερμανούς) και τον πολύ καλό Σαλπιγγίδη (οι Άγγλοι τον χαρακτηρίζουν ‘The Beard to be feared’, δηλ. η επίφοβη γενειάδα) και την προσωπική του συμβολή στα δύο μας τέρματα, ας διαβάσουμε μια παλαιότερη επιστολή από την Καθημερινή (31/5/2012), διότι είναι καλογραμμένη και έχει τη σημασία της. Ο τίτλος της φαίνεται παραπάνω.

     Κύριε διευθυντά,

    Γεννήθηκε την 1/1/1981 ένα παιδί. Η Ελλάδα της ΕΟΚ. Προερχόταν από καλή οικογένεια, που όμως είχε υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες σοβαρά πλήγματα με δική της κυρίως ευθύνη. Το παιδί έπρεπε να μάθει πέντε πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και ότι η ζωή θέλει αγώνα. Έπρεπε να επιλέξει μια εργασία, που θα είχε όρεξη να την κάνει και θα ταίριαζε με το περιβάλλον του. Το παιδί μεγάλωνε, αλλά δεν ακολουθούσε τον δρόμο αυτό. Επηρεάστηκε από τον ήλιο και τη θάλασσα, και από το χαρτζιλίκι του, που δεν προερχόταν από κάποια απογευματινή εργασία κατά την διάρκεια των σπουδών του, αλλά από την κακοδιαχείριση των χρημάτων της ΕΟΚ. Το παιδί μεγάλωνε ανεξέλεγκτα (εκουσίως ή ακουσίως) χωρίς καμία προοπτική και χωρίς την πραγματική αίσθηση του δικαίου και του αδίκου. Αν και πολυδιάστατο, υπέστη πολυδιάσπαση. Βρέθηκε με ανούσια μεταπτυχιακά, χωρίς δουλειά, αλλά και χωρίς να έχει ιδιαίτερη όρεξη να δουλέψει πραγματικά. Αλλά κι όποτε δούλευε, ξόδευε τα χρήματά του ανορμήνευτα. Το παιδί βρέθηκε να έχει πολιτική άποψη, αλλά χωρίς να έχει αστική συνείδηση. Ήθελε να είναι Έλληνας, αλλά να μην ζει σαν Έλληνας, ήθελε να διοικεί, αλλά όχι να διοικείται. Το παιδί σήμερα είναι τριάντα ενός ετών και πρέπει να αποφασίσει αν θα δουλέψει για να ζήσει με τον τρόπο που αρμόζει στην εποχή, με τον τρόπο που δεν έχει μάθει να ζει. Δουλειά υπάρχει. Είναι στο χέρι του.

     Κωνσταντίνος Μ. Λιδωρίκης - Δικηγόρος

Αγγλοπρεπώς

Δεν είναι δικό μου εύρημα: το ανέφερε χθες ο ‘Φαληρέας’ στην Καθημερινή, ως παράδειγμα του γλωσσικού σχήματος που οι Άγγλοι, ως κύριοι χρήστες του, ονομάζουν understatement (δεν αποδίδεται μονολεκτικά στα ελληνικά, αλλά σημαίνει το να περιγράφεις μια κατάσταση με όρους κατώτερους της πραγματικότητας). Το παράδειγμα είναι παρμένο από τον 'Ριζοσπάστη' και αναφέρει επί λέξει ότι «το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα εκφράζει τάση ανάσχεσης του όποιου ταξικού ριζοσπαστισμού αναπτύχθηκε στη διάρκεια της κρίσης». Σχόλιο του Φαληρέα: έτσι τη λένε, λοιπόν, την πανωλεθρία της περασμένης Κυριακής, «τάση ανάσχεσης»;
     Σχόλιο δικό μου: Ας μη ξεχνούμε ότι ο Μαρξ έγραψε το ‘Κεφάλαιο’ στο Λονδίνο. Δεν μπορεί, κάτι θα έμαθε κι αυτός από αγγλική γλωσσική κουλτούρα, που φαίνεται ότι την κληροδότησε στους ιδεολογικούς απογόνους του. Η έκφραση του ‘Ριζοσπάστη’ είναι κάτι σαν εκείνες τις φράσεις που περιέχουν διπλές και τριπλές αρνήσεις που σε κάνουν αναρωτιέσαι: τελικά χάσαμε ή κερδίσαμε; Ιδού το ερώτημα, όπως θα έλεγε ο έτερος... Καππαδόκης Σαίξπηρ.

Του κόσμου βοήθεια

Επέτειος του μεγάλου σεισμού του 1978 σήμερα: 34 χρόνια από την (κυριολεκτικά) συγκλονιστική εκείνη βραδιά. Πολλά έγιναν από τότε, και άλλου είδους ‘δονήσεις’ κυριαρχούν σήμερα στη δημόσια ζωή. Με επίγνωση της κατάστασης της χώρας και χωρίς διάθεση μεμψιμοιρίας, ας σκεφθούμε ότι ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί Έλληνες από αλλού περιμένουμε βοήθεια, και ας θυμηθούμε ένα πολύ εύγλωττο τροπάριο της ακολουθίας του σεισμού (26 Οκτ.):

     "Παναγία Δέσποινα, του κόσμου βοήθεια και ελπίς Χριστιανών, σε νυν εκδυσωπούμεν και σέ παρακαλούμεν, αγαθή, υπέρ ημών ημαρτηκότων και απεγνωσμένων, τον Υιόν σου και Κύριον ίλεων ποιήσαι, Θεοτόκε. Έχεις γαρ το δύνασθαι τη μητρική σου προς αυτόν χρωμένη παρρησία. Πρόφθασον, Άχραντε, πρόφθασον, μεσίτευσον, και ρύσαι τον λαόν σου της ενεστώσης απειλής. Δια σπλάγχνα ελέους μη παρίδης τους υμνούντας σε"

‘Αλλήλων μέλη’

Ο Γιάννης Πανούσης είπε κάποτε: «Αν κάποιος σας πει ότι είναι αριστερά, ρωτήστε τον: αριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας;». Δεν πρόκειται απλώς για ευφυολόγημα: η ρήση περιγράφει μια πραγματικότητα, εκείνη της πολιτικής σχετικότητας.
     Ο Απ. Παύλος στην 1η προς Κορινθίους επιστολή του (κεφ. ιβ΄) αναφέρεται στο φυσικό μας σώμα και τα μέλη του, και μεταφέρει το παράδειγμα στην εκκλησία. Επεκτείνω κάπως το παράδειγμά του. Αν το αριστερό μου χέρι χαλάει ό,τι φτιάχνει το δεξί, τότε δεν θα φτιάξω τίποτε. Αν το δεξί μου πόδι κάνει ένα βήμα πίσω για κάθε βήμα μπροστά που πάει το αριστερό, τότε όχι μόνο δεν θα φτάσω πουθενά, αλλά ούτε καν θα ξεκινήσω. Ούτε μπορεί το ένα ή το άλλο πόδι να ισχυρισθεί ότι μόνο αυτό αποτελεί το σώμα ή εξυπηρετεί τις ανάγκες του (τουτέστι, δεν μπορείς να πηδάς συνεχώς ‘κουτσό’). Είναι άραγε τόσο δύσκολο να κάνουμε το λογικό άλμα από το φυσικό σώμα στο κοινωνικό, και να διαπιστώσουμε ότι μόνο η δημιουργική σύνθεση διαφορετικών απόψεων μπορεί να οδηγήσει σε πρόοδο, και όχι η διαρκής πολωμένη αντιπαλότητα;
     Φτάνει πλέον η μικροκομματική συζήτηση. Η χώρα χρειάζεται τόσο κυβέρνηση όσο και αξιωματική αντιπολίτευση. Και τα δυο κουπιά είναι απαραίτητα για να πάει μπροστά η βάρκα και να μην κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της. Αν το πάρουμε απόφαση ότι από μόνο του ένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν λύνει ως δια μαγείας οποιοδήποτε πρόβλημα αλλά απαιτεί δουλειά απ’ όλους, τότε ίσως θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα μπροστά.

Ρεβάνς

[Του Ηλ. Μακρή, Καθημερινή 15-06-2012]

Όχι με την πρωτότυπη γλωσσική έννοια της εκδίκησης, αλλά με την ποδοσφαιρική, εκείνη του επαναληπτικού αγώνα, ξαναγίνονται σήμερα εθνικές εκλογές. Ας μην ασχοληθούμε τώρα με τα διλήμματα, αληθινά ή ψεύτικα, ρεαλιστικά ή παραπειστικά, υπαρκτά ή ‘φυτευμένα’. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι μια κυβέρνηση με τα πόδια στέρεα στη γη, με κοινό νου, με ενδιαφέρον πρώτα για την επιβίωση του έθνους, του λαού και της χώρας αυτής ως ιστορικής οντότητας με το δικαίωμα της διαφοράς μέσα στην ευρύτερη ευρωπαϊκή κοινότητα, η οποία θα λειτουργεί όχι ως βάναυσος ‘παιδονόμος’ του παλιού καιρού, αλλά ως πλέγμα προστασίας και θερμοκήπιο ανάπτυξης για όλα τα μέλη της. Και μια και ξεκινήσαμε με ποδοσφαιρική ορολογία (που την ενθαρρύνει και η χθεσινή απρόσμενη νίκη της Εθνικής μας επί της Ρωσίας με 1-0), σίγουρα δεν θέλουμε ‘παράταση’ της εθνικής αγωνίας, και εντελώς απευχόμεθα τα κάθε είδους ‘πέναλτι’. Καλή ψήφο, και καλά αποτελέσματα!
     Κι ένα υστερόγραφο που κάπως αντιβαίνει στα προηγούμενα: άκουγα σήμερα σε ραδιοφωνικό δελτίο ότι είναι κάπου 600 τα δημοσιογραφικά συνεργεία (δημοσιογράφοι, εικονολήπτες κ.α.) απ’ όλο τον κόσμο που βρίσκονται στην Ελλάδα για να καλύψουν αυτές τις εκλογές. Ίσως μια καλή ιδέα για την τόνωση της εθνικής οικονομίας είναι να καθιερώσουμε τον εκλογικό τουρισμό: να κάνουμε μια ‘κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση’ κάθε τόσο για να ανεβάσουμε την κίνηση ξένων προς τη χώρα. Ας το σκεφθούν οι αρμόδιοι. Στην αναβροχιά καλό είν’ και το χαλάζι.

Όψιμη επιβράβευση

Ποτέ δεν είναι αργά για να αποδοθεί τιμή εκεί που πρέπει. Σε μια εκδήλωση χωρίς προηγούμενο, η ακτιβίστρια Aung San Suu Kyi, 66 ετών, σήμερα μέλος της εθνοσυνέλευσης της Μπούρμα, αποδέχθηκε επίσημα στο Όσλο το Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης που της είχε απονεμηθεί το 1991 ως αναγνώριση των ειρηνικών προσπαθειών της για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην ασιατική αυτή χώρα. Η Aung San που προηγουμένως ζούσε στην Αγγλία επέστρεψε στη Μπούρμα το 1988 για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της. Συνελήφθη από το εκεί στρατιωτικό καθεστώς και έμεινε κρατούμενη στο σπίτι της επί σχεδόν 25 χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο σύζυγός της πέθανε, ενώ το βραβείο είχαν παραλάβει για λογαριασμό της το 1991 οι δυο γιοί της. Η Aung San είπε ότι η βράβευσή της έστρεψε την προσοχή της κοινής γνώμης στα προβλήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα της, ενώ παραχώρησε τα χρήματα του βραβείου (1,3 εκατομμύρια δολλάρια) για την ίδρυση ενός οργανισμού υγείας και παιδείας για το λαό της Μπούρμα (συγγνώμη, Μυανμάρ είναι το σημερινό όνομα της χώρας, αλλά εγώ είμαι κάπως... παλιός).

     Οι πληροφορίες και η φωτογραφία είναι από τη σημερινή Guardian.

Με τα πόδια στη γη

Οι πολιτικοί είναι βέβαια κι αυτοί άνθρωποι, και ουδείς τέλειος. Ωστόσο, έχουν ένα κοινό ελάττωμα μ’ εμάς τους γιατρούς, που διογκώνεται με την πάντα πρόθυμη συνδρομή των διψασμένων για την ‘είδηση’ δημοσιογράφων: υπόσχονται εκ των προτέρων πολύ περισσότερα απ’ όσα τους επιτρέπει η πραγματικότητα. Έτσι π.χ. ένα ‘μαγικό φάρμακο κατά του καρκίνου’ που εξαγγέλλεται με πολύ ταρατατζούμ (και με το ανάλογο κόστος) συνήθως αποδεικνύεται ότι βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο (άρα πόρρω απέχει από το να χρησιμοποιηθεί στην πράξη) ή απλώς δεν είναι κατώτερο από άλλα, συμβατικά, καθιερωμένα και πολύ πιο οικονομικά φάρμακα (ακόμη και οι μελέτες που δοκιμάζουν τέτοια φάρμακα χαρακτηρίζονται ως ‘non-inferiority studies’, δηλ. μελέτες μη κατωτερότητος). Μεταπηδώντας στον χώρο της πολιτικής (εθνικής ή τοπικής εμβέλειας, δεν έχει σημασία, τα μεγέθη αλλάζουν μόνο), οι υποσχέσεις είναι η συνηθισμένη προεκλογική δίαιτα: όσο μεγαλύτερες και όσο πιο συχνά επαναλαμβάνονται, τόσο δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι την επομένη των εκλογών ως νέος Χάρι Πότερ ο ‘καινούργιος’ θα εξαφανίσει από τον χάρτη όλα τα προβλήματα του δήμου, της περιφέρειας, της χώρας, που κληρονόμησε από τον ‘παλιό’. Κι έπειτα; Τί γίνεται όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι της επόμενης μέρας; Όταν το ‘μπαλάκι’ που εύκολα πετούσαμε στους άλλους τώρα έχει στρογγυλοκαθίσει στην αγκαλιά μας; Μήπως είναι καλύτερα, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται το κεφάλι μας, να κοιτούμε πού πατούν τα πόδια μας; Για να ξέρουμε πού υπάρχουν και οι λακούβες.    

Χωρίς φώτα

Κάθε τόσο, ‘περί λύχνων αφάς’ ή και σε μαύρα μεσάνυχτα, ενώ οδηγώ βρίσκομαι αντιμέτωπος σε δρόμους της πόλης αλλά και σε επαρχιακούς με δίκυκλα που εμφανίζονται ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι, χωρίς κανένα απολύτως φως ενδεικτικό της παρουσίας τους. Πέρα από το ψυχικό τρέμολο που πάντα προκαλεί η θέα τους, σίγουρα αποτελούν κίνδυνο για τροχαίο ατύχημα, που βέβαια θα πληρώσει σε μεγάλο βαθμό ο... νυχτομάτης αναβάτης. Απορώ με τους ανθρώπους: οι κατασκευαστές έχουν κάνει το παν να βάζουν φώτα (μπρος και πίσω) και ανακλαστήρες στα μηχανήματα αυτά. Άσχετα αν η... αφάνεια οφείλεται σε βλάβη ή σε αδιαφορία, αποτελεί κάποιου είδους εξυπνάδα να κυκλοφορείς ως μασκοφόρος; Ή μήπως οι κάτοχοι δέχθηκαν φουσκωμένο λογαριασμό από τη ΔΕΗ ή χαράτσι για τη χρήση της μπαταρίας;  Όλα να τα περιμένει κανείς...

Διάλογος

Ερώτηση κρίσεως: τα κάθε είδους προβλήματα λύνονται πιο εύκολα με διάλογο ή άνευ τούτου; Αν σπεύσετε να απαντήσετε «Φυσικά με διάλογο!», ξανασκεφθείτε το. Στην Ελλάδα ο ‘διάλογος’, ιδίως μεταξύ ‘φορέων’ (ή αν προτιμάτε, ‘συμφορέων’) αποτελεί το καλύτερο πρόσχημα για την παραπομπή ενός θέματος στις εγχώριες καλένδες. Τι θα γινόταν άραγε αν ο Μέγας Αλέξανδρος άρχιζε διάλογο με τους τοπικούς φορείς για το πώς θα έλυνε τον Γόρδιο Δεσμό; Μάλλον θα περίμενε ακόμη κάπου στη Φρυγία... Και η συνέχεια της ιστορίας δεν θα ήταν ίδια.

Χθες και σήμερα

Σαν χθες, πριν 68 χρόνια, εξοντώθηκε από τους Ναζί το Δίστομο. Το Δωρικό μνημείο, δαρμένο από τον άνεμο στο ύψωμα πάνω από το χωριό, απαριθμεί τα ονόματα των εκτελεσθέντων και φωνάζει: "Ποτέ ξανά τέτοιες ανθρωποθυσίες!"

 

 

Σήμερα, 11 Ιουνίου, εορτάσαμε τον Άγιο Επίσκοπο και χειρουργό Λουκά. Ξαναγράψαμε γι' αυτόν. Στη Θεσσαλονίκη τιμάται στο όνομά του το παρεκκλήσι του νέου στρατιωτικού νοσοκομείου (424), ενώ λείψανά του υπάρχουν στο Ναό του Αγίου Φωτίου, όπου και εορτάσθηκε με κάθε τιμή. Η εικόνα δείχνει τη λειψανοθήκη του στο μουσείο της Ιεράς Μονής Σαγματά (Βοιωτία).

Άγιοι Πάντες

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα, 'εμνήσθην ημερών αρχαίων' και θυμήθηκα ότι εορτάζει και ο παλιός αγγλικός ναός που τώρα ανήκει στο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Έσσεξ. Η Κυριακάτικη Θ. Λειτουργία γίνεται εκεί τους θερινούς μήνες, με πλήθος κόσμου από κάθε γωνιά της Αγγλίας, και όχι μόνο. Ιδού λοιπόν μερικές φωτογραφίες από παλαιότερη επίσκεψή μας εκεί. Ο κελτικός σταυρός στον περίβολό του είναι κατάλοιπο τάφου, μια και ο χώρος ήταν κοιμητήριο.

Φωτόμορφα τέκνα

Στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της προεκλογικής εποχής μας, με την ασυδοσία, τη βία και την αμοιβαία καχυποψία και δυσπιστία να κυριαρχούν στη δημόσια ζωή, η βάπτιση δυο μικρών αδελφών τη σημερινή μέρα, απόδοση της Πεντηκοστής, είναι μια ακτίνα φωτός και ελπίδας. Η Διονυσία και ο Αιμιλιανός είναι πλέον ‘τέκνα φωτόμορφα της εκκλησίας’, όπως θέλει η υμνολογία  της εορτής. Είθε να ζήσουν μέσα στο φως αυτό όλη τη ζωή τους.

"Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος. 

Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, εις ενότητα πάντας εκάλεσε. 

Και συμφώνως δοξάζομεν το Πανάγιον Πνεύμα".

Ύβρεις και κόλαφοι

‘Μήτε γέλωτα προπετή στέργε μήτε λόγον μετά θράσους αποδέχου’, συμβούλευε μεταξύ άλλων τον Δημόνικο ο Ισοκράτης. Από τον ‘μετά θράσους λόγον’ η απόσταση ως τη χειροδικία δεν είναι μεγάλη. Από τη στιγμή που εδώ και χρόνια είχαμε αποδεχθεί τον πρώτο ως συνήθη πρακτική δημόσιας επικοινωνίας, η επέλευση της δεύτερης ήταν απλώς θέμα χρόνου: την 'απολαύσαμε' τηλεοπτικά σήμερα το πρωί, και μάλιστα σε βουλευτικό επίπεδο. Αν μετά βδελυγμίας αποδοκιμάζουμε τα χαστούκια (όπως πρέπει), ας σκεφθούμε σοβαρά και τη στάση μας απέναντι στις φραστικές ύβρεις. Και οι δυο εκδηλώσεις φασισμού είναι, μόνο το χρώμα και το… εκφραστικό μέσον αλλάζει.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Το σημερινό άρθρο του Κων. Ζούλα στην Καθημερινή φωτίζει μια άλλη σκοτεινή γωνία των τηλεοπτικών σκυλοκαυγάδων, και αξίζει να διαβαστεί, έστω για προβληματισμό.

Αντιπαραθέσεις

Ακούω διάφορους αυτές τις μέρες στα Μέσα να αναλύουν την τρέχουσα κατάσταση και τις διαφαινόμενες επιλογές. «Δίκιο έχει κι αυτός!» σκέφτομαι μετά από κάθε καλή αγόρευση. «Μα, ανήκουν σε διαφορετικές πλευρές», ακούω την ένσταση. «Μήπως τελικά αυτό είναι το πρόβλημά μας;» ρωτώ ο αφελής. Μήπως δηλαδή αυτό που ονομάζουμε ‘τέλος των κομμάτων’ πρέπει να το δούμε θετικά, για να οδηγηθούμε σε κάποια σύνθεση; Εν όψει εκλογών η πόλωση καλλιεργείται και πάλι τεχνηέντως, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως πριν από έναν επαναληπτικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Μήπως πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα κόμματα προς αυτό που θα ονομάζαμε εθνικό συμφέρον, όχι με ρατσιστική ή σωβινιστική έννοια, αλλά με το πνεύμα του τι είναι τελικά καλύτερο για την επιβίωση και πορεία της Ελλάδας στο μέλλον. Τι καλό έχει να προσφέρει ο καθένας, ανεξάρτητα από πού πατάει πολιτικά; Ας κατατεθεί στον διάλογο κι ας το υιοθετήσουμε χωρίς να παίζουμε με τις λέξεις. Η χειρότερη στιγμή σε κάθε δημόσια συζήτηση, εκτός από τις φάσεις όπου όλοι μιλούν μαζί και κανένας δεν ακούει, είναι όταν αρχίζει η πολιτική ανασκαφή του παρελθόντος: «Ναι, αλλά εσείς δεν κάνατε έτσι το 2009;» ή «Εσείς όμως είχατε αρχίσει νωρίτερα» είναι φράσεις που σηματοδοτούν το τέλος κάθε έλλογης διαβούλευσης. Αυτό συμβαίνει τόσο σε διαμάχες μεταξύ κομμάτων όσο και σε εσωκομματικές διαδικασίες. Υπάρχουν σε κάθε γωνιά άνθρωποι με απόψεις που μπορούν να συντεθούν δημιουργικά. Αν η προσκόλληση σε μια πολιτική-ιδεολογική κατηγορία (αριστερός, νεοφιλελεύθερος, μαρξιστής, χριστιανοδημοκράτης κτλ) είναι βαρίδιο που εμποδίζει τη συνεννόηση για το κοινό καλό, τότε θα πρέπει να το αποβάλουμε ή να το θέσουμε σε δεύτερη μοίρα. Η αέναη αντιπαράθεση πριν από την λύση του πιεστικού κοινού προβλήματος δεν είναι στρατηγική που μας πάει μπροστά.

Λογικά χάσματα

Παρακολουθούσα χθες κάποια ωραία βίντεο που κυκλοφορούν στο YouTube και αναφέρονται στην μαθηματική αρμονία που παρατηρείται στη φύση, στα λουλούδια, τους κρυστάλλους, τα φτερά των λεπιδοπτέρων, τις τροχιές των πλανητών, τα κελύφη των οστράκων. Πανέμορφα από μόνα τους, βάζουν τον θεατή σε σκέψεις, πράγμα που φαίνεται από τα σχόλια που ακολουθούν. Μερικά είναι απλώς θαυμαστικά, άλλα κάνουν την προέκταση από την κτίση στον Κτίσαντα, βλέποντας μέσα στην ομορφιά και τη συμμετρία το σχεδιαστικό χέρι του Δημιουργού. Άλλα πάλι, από αντίδραση στα προηγούμενα, επιχειρηματολογούν ότι η ομορφιά από μόνη της δεν συνεπάγεται την ύπαρξη κάποιου ‘νοήμονος σχεδίου’ (intelligent design) και ότι είναι λάθος να βγάζει κανείς τέτοια συμπεράσματα. Και ακολουθεί πόλωση, με μερικούς μάλιστα να καταφεύγουν σε ύβρεις και χυδαιότητες έναντι των άλλων.

Πράγμα που σημαίνει τελικά ότι ο βαθμός κατανόησης και αντίληψης, αποδοχής ή απόρριψης, πίστης ή απιστίας, είναι στο μάτι και τον νου του θεατή. Για παράδειγμα, πολλοί μπορεί να ακούσουν ένα κομμάτι συμφωνικής μουσικής. Κάποιοι θα ‘αλλάξουν σταθμό’, άλλοι θα θαυμάσουν την εκτέλεση, μερικοί θα σκεφθούν πόσο ευφυής ήταν ο Μπαχ ή ο Μπετόβεν που έγραψε τη συγκεκριμένη μουσική. Πολλοί επισκέπτες του Λούβρου στέκονται μπροστά στη Μόνα Λίζα. Κάποιοι απλώς την καταγράφουν στις ταξιδιωτικές τους αναμνήσεις, άλλοι θαυμάζουν την τεχνοτροπία της, τα χρώματα, το μυστήριο χαμόγελο της μορφής της, μερικοί πλέκουν πολύπλοκες θεωρίες και μυθοπλασίες για το κρυμμένο νόημά του, και κάποιοι άλλοι δίνουν τα εύσημα στον Λεονάρδο ντα Βίντσι που μας άφησε ένα τόσο περίτεχνο έργο.

Το ίδιο γίνεται και με τον μικρόκοσμο ή τον μακρόκοσμο γύρω μας. Φυσικό φαινόμενο για πολλούς (ό,τι κι αν η λέξη ‘φυσικό’ μπορεί να σημαίνει), προϊόν μαθηματικών εξισώσεων ή φυσικοχημικών τύπων για άλλους, έργο τέχνης για κάποιους τρίτους, αριστουργηματικό αποτύπωμα ενός Θεού Δημιουργού για άλλους. Δύσκολο να πείσεις όσους οχυρώνονται πίσω από την δική τους οπτική γωνία και αρνούνται να δεχθούν τυχόν προεκτάσεις πέρα από τον δικό τους νοητικό ‘τοίχο’. Ωστόσο, ας κλείσω τον συλλογισμό με μια κλασική ερώτηση: κανείς από τους ακροατές δεν φτάνει στο συμπέρασμα ότι η 9^η Συμφωνία απλώς ‘συνέβη’, κανείς από τους επισκέπτες του Λούβρου δεν αρνείται ότι υπήρξε δημιουργικό χέρι πίσω από τη Μόνα Λίζα. Με ποια λογική ο κόσμος γύρω μας ‘απλώς υπάρχει’;   

Βραδινός περίπατος

Ο καιρός που με την αλλαγή του μήνα εγκατέλειψε τις κακές του διαθέσεις, έδωσε την ευκαιρία για έναν περίπατο και για κάποιες όψεις της πόλης μας by night, και με φεγγάρι. Τις παραθέτω όπως τις ‘ζωγράφισε’ το κινητό μου, χωρίς άλλα πειράγματα.

Νομοτέλεια

Ελλείψεις σε ουσιώδη φάρμακα, ακόμη και για καρκινοπαθείς ασθενείς, καταγγέλλουν τα Μέσα. Αναμενόμενο ήταν κι αυτό, και σίγουρα το φαινόμενο θα χειροτερέψει πριν αρχίσει να βελτιώνεται. Ωστόσο, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, στο θέμα του φαρμάκου η πρό της κρίσης κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια είχε ξεφύγει από κάθε όριο. Τυπικό παράδειγμα η ογκολογία (χωρίς να είναι το μόνο). Κάθε καινούργιο χημειοθεραπευτικό φάρμακο έπαιρνε αυτόματα ‘ένδειξη’ για κάθε είδους καρκίνο, ακόμη κι αν οι αρχικές του μελέτες είχαν γίνει μόνο σε συγκεκριμένα είδη όγκων. Αποτέλεσμα: νέα, εν πολλοίς αδοκίμαστα, αλλά πανάκριβα φάρμακα δίνονταν (συχνά σε συνδυασμούς) ως πρώτες επιλογές σε παθήσεις για τις οποίες υπήρχαν καθιερωμένα και αποτελεσματικά σχήματα θεραπείας με κόστος δεκάδες φορές μικρότερο. Όταν, σχεδόν μοιραία, τα καινούργια φάρμακα αποδεικνύονταν άχρηστα, τότε θυμόμασταν τα παλιά κλασικά και φθηνά σκευάσματα. Μόνο που σε πολλές περιπτώσεις ήταν ήδη αργά. Στο μεταξύ όμως ο λογαριασμός είχε πάει στο Ταμείο. Και τώρα το τελευταίο δεν μπορεί να πληρώσει ούτε για μια ασπιρίνη.
     Τελικά, ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε. Δεν υπάρχει ενέργεια, ατομική ή συλλογική, σωστή ή λανθασμένη, που δεν θα τη βρούμε κάποια στιγμή μπροστά μας, με τις ανάλογες συνέπειες. Όπως το πλήγμα ενός σεισμού φέρνει στο φως τις τυχόν κακοτεχνίες των κτιρίων, έτσι και η κρίση φανερώνει όσα στοιβάξαμε στα θεμέλια της ζωής και της κοινωνίας μας, θετικά ή αρνητικά.

Φορολογική ισότητα

 [Σκίτσο του Ηλ. Μακρή, Καθημερινή 30-5-2012]

Η Κριστίν Λαγκάρντ (εκείνη η ασπρομάλλα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ντε!) ξεσπάθωσε πρόσφατα εναντίον ημών των Ελλήνων πρόσφατα. Ν’ αρχίσουμε να πληρώνουμε τους φόρους μας, λέει. Καμία αντίρρηση. Μήπως θα πρέπει όμως να μας δώσει κι ένα πρακτικό παράδειγμα; Όπως μας πληροφορούν σήμερα οι εφημερίδες (π.χ. η Guardian), ως αξιωματούχος διεθνούς οργανισμού ο μισθός της δεν υπόκειται σε κανενός είδους φόρο, βάσει της συνθήκης της Βιέννης για τις διπλωματικές σχέσεις (1961). Τι ψιλά παίρνει η μαντάμ; Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο μισθός της είναι  467.940 δολλάρια το χρόνο, με ένα επιπλέον ετήσιο επίδομα 83.760 δολλαρίων (φαντάζομαι για το κομμωτήριο), ενώ σύμφωνα με το συμβόλαιό της δικαιούται ετήσια αύξηση κάθε 1η Ιουνίου για τα πέντε χρόνια που αυτό διαρκεί. Όπως διαβάζουμε, το ‘πακέτο’ αυτό είναι μεγαλύτερο από του Προέδρου Ομπάμα, που πληρώνει και φόρους. Και οι δυο κανονικά και με το νόμο.

Χαμηλή νέφωση

Κάπως έτσι παρουσιάζεται η εικόνα της Ελλάδας σήμερα...

Και όμως, ακόμη και μέσα από την πιο πυκνή μαυρίλα, περνάει φως.

Όπως λένε οι Άγγλοι, 'every cloud has a silver lining'. 

Που θα πεί, κάθε σύννεφο έχει κι ένα ασημένιο σειρήτι.

Μετεωρολογικά

Επειδή πολλές ‘σοφές’ κουβέντες ακούμε τελευταία από διάφορους, και εν πολλοίς αρνούμαστε να αντικρίσουμε την δεινή πραγματικότητα, ας σκεφθούμε ένα απλό παράδειγμα. Ξεκινώ να φύγω από το σπίτι με φανελλάκι και σορτς ενώ έξω βρέχει καταρρακτωδώς, φυσάει βαρδάρης και η θερμοκρασία είναι κοντά στο μηδέν. «Δεν με ενδιαφέρει», απαντώ οργισμένα στις ανήσυχες ενστάσεις της γυναίκας μου ότι το δελτίο καιρού προβλέπει επιδείνωση, «δεν αναγνωρίζω την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία και καταγγέλλω μονομερώς το δελτίο καιρού διότι είναι παράνομο και επαχθές και περιορίζει τις προσωπικές μου ελευθερίες. Εγώ σήμερα κανόνισα να παίξω ποδόσφαιρο με την παρέα μου». Ακολουθεί ερώτηση κρίσεως. Όταν το βράδυ εισαχθώ στο νοσοκομείο με πνευμονία, ποιος θα φταίει: η ΕΜΥ, το δελτίο καιρού ή η γυναίκα μου που επέμενε να συμμορφωθώ με τις επιταγές του; Πάντως όχι εγώ, σε καμία περίπτωση!

Επιδόσεις

Πανάξιος! Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Λευθέρης Κοσμίδης στις ασκήσεις εδάφους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής στο Μονπελιέ. Μπράβο του, και σε άλλα με υγεία, μια και ακολουθούν σήμερα ο Βλάσης Μάρας στον τελικό του μονόζυγου, ο Βασίλης Τσολακίδης στον τελικό του δίζυγου και ο Λευτέρης Πετρούνιας στους κρίκους. Καλή επιτυχία σε όλους!

Σκάκι και ρουλέτα

Δυο τελείως διαφορετικά παιχνίδια, που προσιδιάζουν σε διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Συλλογιστικό το ένα, με σχεδιασμό, στρατηγική, ικανότητα πρόβλεψης κινήσεων και πρόνοιας για αντίστοιχες αντικινήσεις, αξιοποιεί τόσο τους στρατιώτες όσο και τους αξιωματικούς, τους πύργους και τη βασίλισσα. Παρορμητικό το άλλο, δεν αφήνει περιθώρια πρόβλεψης, τα παίζει όλα στο γύρισμα της μπίλιας, δεν λογαριάζει καν τις πιθανότητες αποτυχίας (που στατιστικά είναι περισσότερες από εκείνες της επιτυχίας). Συντηρητικό θα ονόμαζε κανείς το πρώτο, τυχοδιωκτικό το δεύτερο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον τρόπο σκέψης και ενέργειας των ανθρώπων. Κάποιοι μελετούν τις κινήσεις τους, προσπαθούν να υπολογίσουν τις ενδεχόμενες συνέπειές τους, δεν βιάζονται, αποφεύγουν τα αδικαιολόγητα ρίσκα. Άλλοι κινούνται ορμέμφυτα, υπό το κράτος των συναισθημάτων της στιγμής, διακινδυνεύοντας να χάσουν πολύ περισσότερα απ’ όσα κατέχουν. Δικαιολογίες πάντα υπάρχουν, και μόνο η τελική έκβαση δικαιώνει ή καταδικάζει τις παράτολμες κινήσεις. Όλοι έχουμε κάποιες στιγμές ενεργήσει με τρόπους που σύντομα μετανιώσαμε. Μπορεί ακόμη να αλλάξαμε γνώμη και για ρίσκα που δεν πήραμε, βλέποντας στη συνέχεια το αποτέλεσμα.

        Παραφράζοντας τον Εκκλησιαστή, θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει καιρός για άμυνα και καιρός για επίθεση, καιρός για τόλμη και καιρός για σωφροσύνη. Σοφία είναι η ικανότητα να διακρίνει κανείς τον ‘καιρόν’, και να τον αξιοποιεί ανάλογα. Ωστόσο, μια ακόμη σκέψη: όταν οι απέναντί σου παίζουν σκάκι, μπορείς να μπλοφάρεις με κινήσεις τύπου ρουλέτας ή πόκερ;

Ιστορική μνήμη

Η γνωστή υπέρμαχος της θεωρίας του... συνωστισμού της Σμύρνης Μαρία Ρεπούση, πρόσφατα εκλεγμένη στο πιο βραχύβιο ελληνικό Κοινοβούλιο της ιστορίας, αποχώρησε επιδεικτικά από την ολομέλεια της Βουλής όταν ο Πρόεδρος Βύρων Πολύδωρας ζήτησε από το σώμα να τηρήσει ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της γενοκτονίας του Πόντου που γιορτάσθηκε χθες σε όλη την Ελλάδα, επικαλούμενη μάλιστα την ‘ιστορική αλήθεια που πρέπει επιτέλους να μάθει το έθνος’. Ευτυχώς δηλαδή που αυτή και οι όμοιοί της έχουν κάνει τα πάντα για να μας ξεστραβώσουν!

     Κατά παρέκκλιση από την συνήθη πρακτική το σχόλιο κατονομάζει τα πρόσωπα όχι για να ξύνει πληγές ούτε από φιλέκδικη διάθεση. Απλώς καλό είναι να γνωρίζουμε τι μυαλά κουβαλάνε, σε όλα τα θέματα, αυτοί που επιδιώκουν την ψήφο μας, που εύκολα τη δίνουμε με βάση τα επιλεγμένα ωραία λόγια και συνθήματα που αραδιάζουν οι διάφοροι ‘αρχηγοί’.

     Για την ιστορία του πράγματος, στο YouTube μπορεί κανείς να αναζητήσει τη γενοκτονία του Πόντου (υπάρχει άφθονο υλικό). Το βίντεο με την καταστροφή της Σμύρνης βρίσκεται ΕΔΩ. Για να θυμόμαστε.

Διαβολιές

Έχω ξαναγράψει (αν δεν κάνω λάθος, δυο φορές) τη ρήση του Ισοκράτη προς τον Δημόνικο: ‘Ευλαβού τας διαβολάς καν ψευδείς ώσιν. Οι γαρ πολλοί την μεν αλήθειαν αγνοούσι, προς δε την δόξαν αποβλέπουσι’. Όπου ‘διαβολή’ διαβάστε διαρροή, διάδοση, φλυαρία, κουτσομπολιό. Καθημερινό ψωμοτύρι των Μέσων, δεν άφησε και τη σημερινή μέρα νηστική: η Μέρκελ, λέει, εισηγήθηκε στον δικό μας Παπούλια να κάνουμε δημοψήφισμα για ευρώ ή δραχμή, ή κάτι παρόμοιο. Η μια πλευρά διαψεύδει την άλλη, σε δουλειά να βρισκόμαστε, ποιόν να πιστέψεις; Λάδι στη φωτιά, ή νερό στο μύλο της τρέχουσας πολιτικής πραγματικότητας. Ας σκεφθούμε μόνο ότι στα νέα ελληνικά μιλάμε για ‘διαβολιές’. Από την ίδια ρίζα βγαίνουν κι αυτές, από τον ‘αρχέκακον όφιν τον πλανώντα την οικουμένην όλην’. Τον πατέρα του ψεύδους.

Κακοκαιρία

Με αφορμή την επιδείνωση του καιρού που άρχισε σήμερα θυμήθηκα το ακόλουθο λαϊκό απόφθεγμα, που είχα ακούσει προ καιρού:

‘Στων αμαρτωλών τη χώρα το μαγιάπριλο χιονίζει’

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Απλά πράγματα

Παρακολουθώ αυτές τις μέρες πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις, αναλύσεις, ερμηνείες και παρερμηνείες των όσων έγιναν και οιωνοσκοπίες για εκείνα που μέλλεται να γίνουν. Καθένας που παίρνει το λόγο, από διάφορες πλευρές του φάσματος, συνήθως αρχίζει την αγόρευσή του με μια από τις φράσεις: «Να πω κάτι απλό», «Να το κάνω τελείως σαφές», «Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα». Ομολογώ ότι τόση αραδιασμένη απλότητα, σαφήνεια και καθαρότητα λόγου είχα πολύ καιρό να ακούσω. Αλλά τότε γιατί τα νοήματα είναι τόσο μπερδεμένα ώστε να προσπαθούμε ματαίως να διακρίνουμε τη λεπτή διαφορά ανάμεσα σε απαγκίστρωση και αποδέσμευση, σε καταγγελία και απόρριψη, σε παράταση και επιμήκυνση, σε κυβέρνηση ‘ειδικού σκοπού’ και ‘ειδικής εντολής’ και άλλα συναφή; Γιατί έννοιες που ακούγονται ως συνώνυμες από τους ακροατές παρουσιάζονται ως τελείως αντίθετες από τους ρήτορες; Φαίνεται τελικά ότι η πολιτική βδελύσσεται την απλότητα, όσο κι αν την επικαλείται για λόγους επικοινωνίας.

     Ένα μόνο με ικανοποιεί: ότι τουλάχιστον με την παρούσα επιλογή υπηρεσιακού πρωθυπουργού εν όψει εκλογών θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Αδιέξοδα

Οδεύουμε λοιπόν προς εκλογάς, και πάλι. Πιστοί στην δημοκρατική παράδοση που λέει ότι όλα μας τα διλήμματα τα θέτουμε στην κάλπη, ξαναστήνουμε τα ‘κουτιά’, και ό,τι ήθελε προκύψει. Και πιστοί στην αρχή του ‘κάθε φέτος και καλύτερα’, στην τελευταία πράξη του εκλογικού θεάτρου που μόλις ζήσαμε ξεπεράσαμε εαυτούς σε ευρηματικότητα, σε κωλυσιεργία, σε σκιαμαχίες επί της διαδικασίας, σε ‘στύλωμα των ποδιών’, σε ‘μουλάρωμα’ και σε κάθε άλλη συναφή ζωική συμπεριφορά. Με αποκορύφωμα το βλακώδες πινγκ-πονγκ του non-paper: αν αυτό δεν αποτελεί το λεγόμενο ρεζίλι των σκυλιών, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να προτείνουμε για τον τίτλο. ‘Των οικιών ημών εμπιμπραμένων’ εμείς γαυγίζουμε, ή γκαρίζουμε.

Χαρακτηριστικό της τρέχουσας κατάστασης είναι ότι και οι δυο επιλογές συνδέονται με απειλές. Αν μείνουμε μέσα στο ευρώ, θα χάνουμε χρήματα βάσει μνημονίου, με νέα μέτρα να μας περιμένουν σε κάθε γωνία του δρόμου, ενώ επισείεται από πολλούς και το ενδεχόμενο εγκατάστασης ‘Γερμανικής’ διακυβέρνησης (μεταξύ μας, δεν ξέρω αν αυτό θα είναι αναγκαστικά μειονέκτημα). Αν βρεθούμε εκτός του ευρώ, εγείρεται το φάσμα μιας έξωθεν επιβουλής από τους εξ ανατολών ηλίου γείτονές μας, ενώ θα διαθέτουμε ως ‘κερασάκι’ στην τούρτα μια κυβέρνηση που από στρατό θα γνωρίζει μόνο τους αντιρρησίες συνείδησης. Με άλλα λόγια, μπρος γκρεμός και πίσω… ΣΥΡΙγμός.

Στην εποχή του αειμνήστου σιδηρού παραπετάσματος κυκλοφορούσε τα ακόλουθο ανέκδοτο. Σε κάποιο σοβιετικό πανεπιστήμιο ένα φοιτητής ρωτάει τον καθηγητή ποια είναι η διαφορά καπιταλισμού και κομμουνισμού. «Καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», απαντά ο καθηγητής. «Κομμουνισμός είναι ακριβώς το αντίθετο». Σήμερα γνωρίζουμε ότι κοινός τόπος και των δύο είναι η εκμετάλλευση.

Και μια απορία. Όταν καίγεται μια περιοχή (βλέπε Ηλεία το 2007), την κηρύσσουμε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όταν πλημμυρίζει ο Έβρος, το ίδιο. Σε κάθε θεομηνία επικαλούμαστε τις έκτακτες συνθήκες και εφαρμόζουμε τα ανάλογα μέτρα. Τι ακριβώς πρέπει να συμβεί για να κηρύξουμε ολόκληρη τη χώρα σε ανάλογη κατάσταση; Μήπως όμως το ‘έκτακτο’ του πράγματος αναφέρεται κυρίως στις αποζημιώσεις, που τώρα εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να πληρωθούν; 

Ευαρέστηση

Λέγεται για τον ‘Βασιλιά Ήλιο’ Λουδοβίκο ΙΔ΄ (τον αυθεντικό, όχι τους γενόσημους που τον ακολούθησαν) ότι σε κάθε διάταγμά του πρόσθετε στο τέλος τη φράση ‘Car tel est mon bon plaisir’ (= διότι αυτή είναι η ευαρέστησή μου). Κάτι τέτοιο θυμίζουν οι όροι τους οποίους θέτει καθένα από τα κόμματα προκειμένου να συμμετάσχει σε κυβέρνηση. 
     Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ψήφους ικανές να τον κάνουν αξιωματική αντιπολίτευση, ας αποδεχθεί επιτέλους τον θεσμικό αυτό ρόλο, που είναι εξίσου απαραίτητος σε μια δημοκρατία με εκείνον της κυβέρνησης. Κι ας αποφασίσουν οι (όποιοι) υπόλοιποι να συμπήξουν κυβέρνηση (το πώς θα τη βαφτίσουν ουδόλως μας ενδιαφέρει) που να διαχειρισθεί στοιχειωδώς τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, των δημοσίων οικονομικών και τόσα άλλα που περιμένουν υπομονετικά την ‘ευαρέστηση’ των πολιτικών μας ανδρών. Μέχρι πότε;

Ακυβερνησία

Τον περασμένο Νοέμβριο ως χώρα ‘βγάλαμε ιλαρά’ μέχρι να σχηματίσουμε κυβέρνηση για να διαχειρισθεί τα του μνημονίου. Ήδη διατρέχουμε τη δεύτερη περίοδο ακυβερνησίας μέσα σε ένα εξάμηνο και μάλιστα μετά από εκλογές, με άγνωστη ακόμη την έκβαση. Στο μεταξύ οι πάντες αναλίσκονται στο να ερμηνεύουν τα αποτελέσματα της κάλπης κατά το δοκούν, και μιλούν για χαμένες ευκαιρίες της Αριστεράς και άλλα θλιβερά φαινόμενα. Επειδή πολλές φορές και διάφοροι έχουν παρομοιάσει την κατάσταση της χώρας με τον ‘Τιτανικό’, ας το επιχειρήσω κι εγώ. Φοβούμαι λοιπόν ότι, ενώ το σκάφος ήδη βυθίζεται, οι πολιτικοί μας άνδρες μοιάζουν να παίζουν τον ρόλο του πλοιάρχου στην πρέφα, ελπίζοντας να πιάσουν μεν καλό χαρτί (για να φανούν κερδισμένοι), αλλά να μη τους ζητηθεί να κρατήσουν το τιμόνι. Γι’ αυτό και αλλάζουν τους όρους που ο καθένας θέτει για να κυβερνήσει ή να συγκυβερνήσει. Ενώ έξω τα ‘παγόβουνα’ συνεχίζουν τη δουλειά τους.

      Και δυο σκέψεις για την περίφημη ‘λαϊκή ετυμηγορία’: Πόσο ορθή μπορεί να είναι μια ψήφος που σε μεγάλο ποσοστό κατευθύνεται από οργή, θυμό, αγανάκτηση, διάθεση τιμωρίας ή εκδίκησης ή όποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα; Θυμίζει την ‘τσατίλα’ των μικρών παιδιών που, θυμώνοντας για κάποιο λόγο, αρχίζουν και σπάζουν τα παιχνίδια τους. Κερδίζουν κάτι μ’ αυτό; Απλώς εκτονώνουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Αν μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί να γίνει κατανοητή ως αντίδραση ανωριμότητας ενός μικρού παιδιού που ψυχικά ακόμη αναπτύσσεται, σίγουρα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως υπεύθυνη στάση ενηλίκων ανθρώπων μπροστά σε μια εξαιρετικά δύσκολη εθνική κατάσταση. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η υποκίνησή της από πολιτικές μερίδες που επιδιώκουν—υποτίθεται—να μετάσχουν στην κυβέρνηση της χώρας. Φοβούμαι ότι, παρά τα ‘μετά διαρρήξεως των ιματίων’ λεγόμενα, ως λαός δεν είμαστε ακόμη πολιτικά ώριμοι. Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, "το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της δημοκρατίας είναι μια 5λεπτη συζήτηση με έναν μέσο ψηφοφόρο".

Αναμνήσεις

Είμαι αρκετά ‘παλιός’ ώστε να θυμάμαι τους Olympians στη μουσική σκηνή της Ελλάδας, ‘όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο’. Έτσι, με δεδομένη την τρέχουσα επικαιρότητα του ονόματος, αναζήτησα στο γνωστό ηλεκτρονικό ‘ψαχτήρι’ τον ‘Αλέξη’, και τον παραθέτω για να τον γνωρίσουν και οι επόμενες γενιές.

Στα μαθητικά σου τα βιβλία
πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης,
και σε πιάνει μια μελαγχολία,
κλείσε, κοριτσάκι, τα βιβλία.

Κάθισε στο πιάνο σου λιγάκι
μα για ποιον να παίξεις, έφυγε ο Αλέξης
όπως το ξανθό καλοκαιράκι,
κλείσε και το πιάνο, κοριτσάκι.

Αύριο η γιορτή σου ξημερώνει,
ό,τι κι αν διαλέξεις λείπει ο Αλέξης,
κι ήρθε στην καρδούλα σου το χιόνι,
κλείσε, κοριτσάκι, το μπαλκόνι.

Ο Αλέξης στη νεανική φαντασία του κοριτσιού ήρθε και έφυγε όπως το ξανθό καλοκαιράκι. Και όπως αναγράφεται συνήθως στα μυθιστορήματα φαντασίας, κάθε σχέση προς πραγματικά πρόσωπα, καταστάσεις ή γεγονότα είναι εντελώς τυχαία και συμπτωματική.