Αγωγή

 Η διπλή τραγωδία με τα δυο 17χρονα κορίτσια δεν φεύγει εύκολα από τη σκέψη – και δεν πρέπει να φύγει χωρίς να μας προβληματίσει σοβαρά για το μεγάλο θέμα του πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα. Ανάμεσα στα πολλά σχόλια που κυκλοφορούν (όχι όλα αξιόλογα) μεταφέρω ένα από κάποιον ΒΚ (Καθημερινή 16/5) που λέει κάποιες βασικές αλήθειες:

     «Όταν ήμουν εγώ παιδί, αν έκανα σκανταλιές στο σχολείο ήξερα ότι αυτό που θα αντιμετωπίσω από τούς γονείς μου στο σπίτι θα ήταν πολύ χειρότερο από την τιμωρία του δασκάλου. Υπήρχε πειθαρχία, υπήρχε σεβασμός, υπήρχαν συνέπειες για την παραβατική συμπεριφορά. Τώρα τα παιδιά μεγαλώνουν σε γυάλα, σε θερμοκοιτίδα. Τη χειρότερη συμπεριφορά να έχουν στο σχολείο, οι γονείς τους θεωρούν καθήκον τους να τα υπερασπιστούν. Μη στενοχωρηθούν, μην κλάψουν, μην τα προσβάλουν, μην πεινάσουν ούτε 10 λεπτά, μην αγχωθούν, μη δυσκολευτούν, μην αποτύχουν, μην κουραστούν, μην αναλάβουν ευθύνες, μην ενηλικιωθούν. Η ζωή και η κοινωνία τους οφείλουν τα πάντα, μόνο και μόνο γιατί γεννήθηκαν. Προσθέστε εδώ και την εικονική πραγματικότητα των κοινωνικών δικτύων. Όταν όμως ξαφνικά στα 18 έρθουν αντιμέτωπα με την πραγματική ζωή, συγκρούονται με τοίχο…

     Αυτό που κυριαρχεί στις ηλικίες των μετεφήβων -- 20κάτι -- είναι το μότο: "να μη ζοριστούμε, να περνάμε καλά"… Όσο ζούμε στο πατρικό μας και πέφτει το χαρτζιλίκι από γονείς και παππουδογιαγιάδες, μια χαρά είμαστε... Κλωτσάμε λίγο παρακάτω το τενεκεδάκι στο δρόμο, κι έχει ο Θεός…».

     Ανάλογα έχουμε γράψει στη σελίδα αυτή και παλαιότερα, και εννοείται ότι έχουν ευρύτερη εφαρμογή και δεν κρίνουν τα συγκεκριμένα θύματα. Κοντά σ’ αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τον ανάγκη για παρουσία δίπλα στα παιδιά καταρτισμένων και υπευθύνων γονέων, που θα βλέπουν τον γονεϊκό ρόλο της αγωγής ως τον πιο σημαντικό της ζωής τους και θα τον εκτελούν με αφοσίωση και ευσυνειδησία, και με ελπίδα και προσφυγή στην πρόνοια του Θεού που θα αναπληρώνει τα ελλείποντα.