Αδελφοκτονίες

Προ ημερών το κράτος του Ισραήλ γιόρτασε τα γενέθλιά του [ΕΔΩ]: το 1948 κηρύχθηκε η ανεξαρτησία του από την Βρετανική Εντολή υπό την οποία υφίστατο η γεωγραφική περιοχή της Παλαιστίνης ως τότε. Αντιστρέφοντας τη γνωστή ρήση ‘ο θάνατός σου η ζωή μου’, θα λέγαμε ότι η γέννηση του ενός κράτους σήμανε τον ‘θάνατο’ ενός άλλου, αυτό που οι γηγενείς Παλαιστίνιοι από τότε ονομάζουν ‘Νάκμπα’ (καταστροφή): την μαζική εκτόπιση του πληθυσμού τους από την γη τους. Από τότε οι δυο λαοί βρίσκονται διαρκώς σε εμπόλεμη κατάσταση, άλλοτε ‘θερμή’ και άλλοτε υποβόσκουσα, με αμοιβαία εχθρότητα και καχυποψία. Ακόμη και όταν εμφανίζονται ‘περιστέρια’ που προσπαθούν να καλλιεργήσουν ένα κλίμα συνύπαρξης των δυο λαών, πάντα υπάρχει κάποιο ‘γεράκι’ που ακυρώνει βίαια τον επίδοξο ειρηνοποιό, όπως έγινε με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν που δολοφονήθηκε το 1995 από έναν φανατικό Εβραίο. O Ράμπιν είχε τιμηθεί με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον πολιτικό του αντίπαλο Σιμόν Πέρες και τον Γιασέρ Αραφάτ, για τις ειρηνευτικές Συμφωνίες του Όσλο που είχαν υπογράψει.

     Και τώρα διαβάζω ότι οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι της περιοχής αλ-Μπουστάν, κάτω από τα τείχη της παλιάς Ιερουσαλήμ, εξαναγκάζονται να κατεδαφίσουν τα σπίτια τους, και μάλιστα με δική τους δαπάνη, για να δημιουργηθεί ένα θεματικό πάρκο με την ονομασία ‘Κήπος των Βασιλέων’. Σίγουρα μια τέτοια ενέργεια δεν αποτελεί αμυντική στρατηγική του Ισραήλ. Αντίθετα, εγγυάται την διαιώνιση του κλίματος της αμοιβαίας έχθρας ανάμεσα σε δυο λαούς που μοιράζονται κοινούς απώτερους προγόνους. Άλλωστε, ιστορικά κάποια από τα χειρότερα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί μεταξύ συγγενών. Τι ελπίδες επιτυχίας μπορεί να έχει η ειρήνη μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα;