Το ειδησεογραφικό ‘μενού’ της εποχής μας περιλαμβάνει καταστροφικές πυρκαγιές, πρωτοφανή ξηρασία, απανωτούς σεισμούς και άλλες θεομηνίες, ηχηρές υπενθυμίσεις για το τι μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Οι τραγωδίες αυτές έχουν και μια θετική πλευρά: κάνουν τους ανθρώπους να λησμονούν για λίγο εθνικές, φυλετικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές διαφορές και να απλώνουν πρόθυμα χέρια βοηθείας πέρα και πάνω από σύνορα.
Τούτων δοθέντων, είναι ή δεν είναι απόλυτη αφροσύνη να επιδίδονται καθημερινά άνθρωποι διαφόρων εθνών ή φυλών σε πολέμους και αλληλοσφαγές; Όταν οδυρόμαστε και εκφράζουμε αμέριστη συμπαράσταση για τα θύματα των διαφόρων φυσικών καταστροφών, δεν είναι εγκληματική ανοησία να προκαλούμε εσκεμμένα θανάτους και τραυματισμούς και καταστροφές σε άλλους ανθρώπους; Γιατί περιμένουμε φονικούς σεισμούς και τσουνάμι για να θυμηθούμε (συνήθως για μερικές μέρες μόνο) ότι «σήμερα εκείνοι, αύριο ίσως εμείς»; Και γιατί δεν το φωνάζουμε συνεχώς στους λίγους υπερφίαλους παράφρονες που νομίζουν ότι θα ηγεμονεύουν για πάντα;
[Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου