Η ιστορία του κόσμου είναι μια σειρά από περιόδους επικράτησης διαφόρων κρατών και κυβερνήσεων, με διαδοχές άλλοτε ειρηνικές και άλλοτε, πολύ συχνότερα, βίαιες και καταστροφικές. Τέτοια γεγονότα διαδραματίζονται και στις ημέρες μας, και γεννούν ανησυχία και άγχος για το ενδεχόμενο γενικευμένων συρράξεων και των επιπτώσεών τους. Διαφορετική είναι όμως η εικόνα από την οπτική γωνία του Θεού, όπως αυτή εκφράζεται πολύ παραστατικά στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από τις πατρικές ‘Ομιλίες στην Αποκάλυψι του Ιωάννου’ (εκδόσεις Λυδία 2008, σελ. 260):
«Οι βασιλείες της γης διαδέχονται η μία την άλλη. Κράτη μεγάλα και πανίσχυρα, που κυριάρχησαν στον κόσμο και φαίνονταν ανίκητα, διαλύθηκαν και εξαφανίσθηκαν. Πού είναι τα αρχαία κράτη των Βαβυλωνίων και των Περσών; Πού είναι η αχανής αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πανίσχυρη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η ένδοξη Βυζαντινή; Πού είναι η σκληρή Οθωμανική αυτοκρατορία και η εντυπωσιακή του Μ. Ναπολέοντος; Πού είναι ακόμη τα εκτεταμένα, αλλά τόσο εφήμερα κράτη των μεγάλων δικτατόρων των ημερών μας; Διαδέχθηκαν το ένα το άλλο και, αφού έλαμψαν σαν εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, έσβησαν και σχεδόν λησμονήθηκαν, και οι δημιουργοί τους σαν απλοί άνθρωποι, ‘γυμνοί και τετραχηλισμένοι’, βρίσκονται τώρα υπόδικοι μπροστά στον Θεό για όσα εγκλήματα διέπραξαν εις βάρος των συνανθρώπων τους. Η βασιλεία όμως του Θεού μένει ασάλευτη και καμία άλλη δεν πρόκειται να την καταλύσει και να τη διαδεχθεί, γιατί και ο Θεός είναι αιώνιος. Μη μας τρομάζουν λοιπόν και οι σημερινές ‘υπερδυνάμεις’ με τον όγκο τους, τα ποικίλα τεχνικά μέσα, τους φοβερούς εξοπλισμούς των και την τεράστια επιρροή τους. Θα περάσουν κι αυτές με τη σειρά τους· θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε άλλες, δεν ξέρουμε πόσες. Η βασιλεία του Θεού όμως μένει στον αιώνα, και μαζί μ’ αυτήν και ‘ο ποιών το θέλημα του Θεού’ [Α Ιω. 2:17]».
Ο προφήτης Δανιήλ, ερμηνεύοντας το όραμα του Ναβουχοδονόσορ με το άγαλμα (που διαβάζεται στον Εσπερινό των Χριστουγέννων), λέει για τις διάφορες βασιλείες που εκείνο συμβολίζει ότι ‘εγένοντο ωσεί κονιορτός από άλωνος θερινής’, σαν τη σκόνη που σκορπίζει ο άνεμος από τα αλώνια το καλοκαίρι [Δαν. 2:35]. Αυτό που τις συνοδεύει αιώνια είναι η σφραγίδα που έβαλαν στην ιστορία, και που θα αποτελεί την αθωωτική ή καταδικαστική εισήγηση στην τελική Κρίση. Οι διάφοροι ‘πλανητάρχες’ μπορεί να μην αναγνωρίζουν διεθνή δικαστήρια και άλλους ανθρώπινους θεσμούς, δεν θα μπορούν όμως να αμφισβητήσουν εκείνο το Ανώτατο Δικαστήριο, όπου δεν πιάνουν ούτε δικανικά τεχνάσματα ούτε η κάθε είδους ανθρώπινη ‘μαγκιά’.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου