Ξηρασία

Πριν αρκετά χρόνια βρέθηκα επισκέπτης στην Φραγκφούρτη. Η γερμανική αυτή μεγαλούπολη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Μάιν, μεγάλο παραπόταμο του Ρήνου. Και οι δυο αυτοί ποταμοί, όπως και ο άλλος μεγάλος της Ευρώπης, ο Δούναβης, είναι πλωτοί. Θυμούμαι ότι εντυπωσιάσθηκα όταν είδα για πρώτη φορά τα τεράστια ποταμόπλοια των 100 μέτρων που εκτελούν μεταφορές ποικίλων εμπορευμάτων στις υδάτινες αυτές λεωφόρους που διασχίζουν πολλά κράτη της γηραιάς ηπείρου μας. Απόλαυσα και τουριστικές ποτάμιες εκδρομές στον Δούναβη τόσο στη Βουδαπέστη όσο και στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, και αναλογίσθηκα πόσο μεγάλη σημασία για την οικονομία των χωρών αυτών έχουν αυτοί οι ανεξάντλητοι ποταμοί.

     Ανεξάντλητοι; Μάλλον όχι. Στο έτος που διανύουμε η Ευρώπη πλήττεται από την μακρότερη περίοδο ξηρασίας που έχει καταγραφεί στην ιστορία της. Ανομβρία μηνών, σε συνδυασμό με υψηλές θερμοκρασίες, ανήκουστες για τις βόρειες χώρες, έχουν μειώσει σε κρίσιμο βαθμό τη στάθμη των υδάτων. Τα ποταμόπλοια έχουν περιορίσει ή σταματήσει τελείως τα δρομολόγιά τους, ενώ μεγάλα εργοστάσια (ακόμη και πυρηνικοί σταθμοί) που χρησιμοποιούν τα νερά των ποταμών για την ψύξη των μηχανών τους έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους. Διαβάζω στη Guardian ότι στα σύνορα Σερβίας και Ρουμανίας η υποχώρηση των υδάτων του Δούναβη αποκάλυψε ναυάγια γερμανικών πλοίων που είχαν βυθίσει οι Ναζί για να εμποδίσουν την ναυσιπλοΐα προς τα τέλη του πολέμου. Δεν θέλει πολλή σκέψη για να αντιληφθούμε τις περαιτέρω συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης, αν μάλιστα παραταθεί περισσότερο. Εκτός από τις μεταφορές, θα επηρεασθούν άμεσα και οι καλλιέργειες της γης, με επικίνδυνες επιπτώσεις στον πρωτογενή τομέα (γεωργία και κτηνοτροφία) και συνακόλουθες ελλείψεις τροφίμων. Ξαφνικά η ευημερία που θεωρούνταν δεδομένη στην ήπειρό μας αντιμετωπίζει προβλήματα που συνήθως συνδέουμε με την Αφρική.

     Όλα αυτά, που θυμίζουν εικόνες Αποκάλυψης, μας δείχνουν ολοφάνερα ότι η ‘αειφόρος ανάπτυξη’ που κάθε τόσο ακούμε ως φιλόδοξο στόχο των οικονομικών και άλλων πολιτικών επιδιώξεών μας μπορεί να ανασταλεί ή και να καταρρεύσει πλήρως από παράγοντες αστάθμητους, πάνω στους οποίους δεν έχουμε καμιά δυνατότητα παρέμβασης ή ελέγχου. Ίσως έτσι να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι εμείς αλλά κάποιος άλλος είναι ο Κύριος του κόσμου, και ότι από Εκείνον εξαρτάται η συνεχιζόμενη ύπαρξή μας. Πριν μερικές χιλιάδες χρόνια ο Δαβίδ διατύπωνε παραστατικά την αλήθεια αυτή με τον γνωστό στίχο του Προοιμιακού ψαλμού: «Ἀνοίξαντός σου τὴν χεῖρα, τὰ σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος, ἀποστρέψαντος δέ σου τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται» [Ψ. 103:28-29]. Όταν δεν τον θυμόμαστε στις καλές μας μέρες, Εκείνος μας υπενθυμίζει την παρουσία Του με κάποιο σημείο. Αρκεί να το προσέξουμε.