Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Συγκυβέρνηση

Αυτό που λένε "όλα του γάμου δύσκολα" ζει αυτές τις μέρες το ανώτατο πολιτικό κλιμάκιο της χώρας, αλλά το σπουδαιότερο είναι η ενότητα στη συμπόρευση...

 και η ομοφωνία!
Μέχρι πότε άραγε;

 [Σκίτσα του Ηλ. Μακρή, Καθημερινή 18/10 και 19/10/18 αντίστοιχα]

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Γλωσσικοί μύθοι

Κάθε τόσο (ξανα)εμφανίζεται στο Διαδίκτυο ένα μήνυμα ή ένα δημοσίευμα για κάποια σύγχρονη ξένη λέξη που έχει, δήθεν, ελληνική προέλευση και ρίζα και φθάνει μέχρι τον Όμηρο και τους δασκάλους του. Γνωστά παραδείγματα συχνής παρετυμολογίας το debate (τάχα και δίβατον!) και το computer (να μην επαναλάβω τα όσα απολύτως ανόητα έχουν γραφεί για την καταγωγή του). Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους.
     Η ευρεία χρήση της ελληνικής γλώσσας ως πηγής νέων ονομάτων και όρων για ποικίλες έννοιες και καταστάσεις και σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα (π.χ. ιατρική, βιολογία, φυσική, τεχνολογία κτλ.) είναι πασίγνωστη. Οι ξένοι επιστήμονες που δημιουργούν τους αντίστοιχους όρους συχνά γνωρίζουν τη γλώσσα μας πολύ καλύτερα από εμάς, ή συμβουλεύονται ανθρώπους που ξέρουν τι λένε και τι γράφουν. Έτσι, πολλοί μπορεί να έχουν δει σε αγγλικά κείμενα τη λέξη kudos, λιγότεροι όμως ξέρουν ότι είναι το ομηρικό κύδος (δόξα) και χρησιμοποιείται ως επιδοκιμασία («Μπράβο!»). Πριν μερικά χρόνια εξάλλου ανακαλύφθηκε ένα άγνωστο ως τότε μικρόβιο που προκαλεί μια σπάνια πάθηση του εντέρου που λέγεται νόσος του Whipple. Επειδή η νόσος προκαλεί δυσαπορρόφηση τροφών, το ονόμασαν Tropheryma whipplei. Πόσοι εξ ημών γνωρίζουν ότι το δεύτερο συνθετικό «έρυμα» σημαίνει φράγμα ή εμπόδιο στη γλώσσα των προγόνων μας; (εγώ πάντως όχι). Και όμως το νέο μικρόβιο ονομάσθηκε ‘φράγμα της τροφής’. Δεν είναι βέβαια πάντα επιτυχείς οι όροι και οι συνδυασμοί που προκύπτουν, ούτε χρησιμοποιούνται πάντα με σωστή έννοια (π.χ. λένε anodyne και εννοούν ‘παυσίπονο’). Ωστόσο, η αναφορά στην ελληνική είναι συνεχής και γενικά θεωρείται ότι προσδίδει κύρος στο οριζόμενο.
     Τούτων ούτως εχόντων, η ελληνική γλώσσα έχει αρκετά ερείσματα και αρκετό παγκόσμιο κύδος ώστε να μη χρειάζεται την ψευδοετυμολογία των συγχρόνων ‘Λογιωτάτων’ («άγε μοι και νηφοκοκκόζωμον, ον οι βάρβαροι καφέ καλούσιν», λέγει θέλοντας να παραγγείλει έναν καφέ στη θρυλική ‘Βαβυλωνία’). Τέτοια γλωσσικά παραμύθια απλώς ξεσκεπάζουν την άγνοιά μας. Καλύτερα να μαθαίνουμε σωστά τα όντως ελληνικά, παρά να εφευρίσκουμε ανοησίες. Έλα όμως που οι τελευταίες πάντα τραβούν περισσότερο το ενδιαφέρον! Όπως και η κάθε είδους μυθολογία.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Η φάρσα της τέχνης

Αν δεν το μάθατε την περασμένη εβδομάδα, δική μου η παράλειψη, αλλά τώρα μπορούμε να δούμε το γεγονός ολοκληρωμένο. Ένας ‘καλλιτέχνης’ (απαραίτητα τα εισαγωγικά) που αποκρύπτει την ταυτότητά του πίσω από το παρατσούκλι Banksy, ζωγράφισε έναν πίνακα με τίτλο ‘Κορίτσι με μπαλόνι’ και τον έδωσε στον οίκο Sotheby για δημοπρασία. Πόσα θα δίνατε εσείς για ένα ζωγραφισμένο κορίτσι με ένα κόκκινο μπαλόνι (ξέρετε, αυτά που ζωγραφίζουν όλα τα νήπια στον παιδικό); Ρητορικό το ερώτημα, μια και ο ‘πίνακας’ έφτασε να κατακυρωθεί σε ανώνυμη ‘συλλέκτρια’ (συχνά τα εισαγωγικά σήμερα, αλλά απολύτως δικαιολογημένα) για το ποσό του 1,04 εκατομμυρίου στερλινών. Από εκεί και πέρα αρχίζει το θρίλερ. Διότι μόλις έπεσε το σφυρί του δημοπράτη για τρίτη φορά και έκλεισε τυπικά η διαδικασία, το κοινό που παρακολουθούσε το θέαμα είδε με κατάπληξη τον πίνακα να εξαφανίζεται μέσα στο κάδρο του και να σχίζεται σε λωρίδες. Ο καλλιτέχνης-φαρσέρ είχε ενσωματώσει στην κορνίζα έναν καταστροφέα εγγράφων (shredder) που μετατρέπει το χαρτί σε σερπαντίνες!
     Τέλος της παράστασης; Ναι, αλλά όχι και του πίνακα. Η ανώνυμη συλλέκτρια δήλωσε ότι θα καταβάλει το τίμημα της αγοράς (προφανώς έχει πρωτογενές πλεόνασμα σε λίρες), μια και τα κουρέλια του χαρτιού αποτελούν ένα νέο ‘έργο τέχνης’ που ο φαρσέρ ονόμασε «Η αγάπη είναι στον σκουπιδοτενεκέ» και που θα εκτίθεται στο κοινό, με το ανάλογο τίμημα βεβαίως. Μάλιστα οι ‘ειδικοί’ θεωρούν ότι η αξία του ‘πίνακα’ διπλασιάσθηκε με το τέχνασμα του Banksy.
     Μετά από τα παραπάνω, αν είχατε την οποιαδήποτε γνώμη για τη σύγχρονη ‘τέχνη’ και για το πώς δημιουργούνται τεχνητές ‘υπεραξίες’ σε έναν κόσμο σε κρίση, ίσως είναι καιρός να την αναθεωρήσετε. Εναλλακτικά, συμβουλευθείτε ψυχίατρο.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Κράτος και πολίτες

Συζητώντας με φίλο επαγγελματία που η συνέχιση της εργασίας του (και συνεπώς το εισόδημά του) εξαρτάται και από οικονομικές ρυθμίσεις και αποφάσεις του δημοσίου, ακούω τη συνηθισμένη πλέον φράση: «Όποιος έχει να κάνει με το κράτος την έχει βάψει», ή κάποια λεκτική παραλλαγή της. Όχι για πρώτη φορά, θαυμάζω αυτή την περίεργη αμφιθυμική σχέση των Ελλήνων πολιτών με το κράτος τους.
     Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, σε δημόσιες τοποθετήσεις, σε άρθρα, ιστοσελίδες, επιστολές στον Τύπο, με κάθε μέσον και τρόπο, έχουμε ο καθένας μας να καταμαρτυρήσουμε τα μύρια όσα κατά του κράτους. Έτσι κάνει το δημόσιο, αλλιώς οι υπηρεσίες, διαφορετικά οι υπάλληλοι, οι κλητήρες, οι σύμβουλοι, οι βουλευτές, οι υπουργοί, και πάει λέγοντας. Άχρηστοι, ανίκανοι, αργόσχολοι, ανάξιοι, είναι μερικά από τα πιο κόσμια επίθετα που χρησιμοποιούμε για να στολίζουμε τους διαφόρους εκπροσώπους του κράτους, σε όποια θέση και με όποια ιδιότητα τους συναντούμε στο δρόμο μας. Συχνά ίσως δικαιολογημένα (βλέπετε, το κράτος έχει την τάση να προκαλεί τέτοιες αντιδράσεις από τους πολίτες του), πολλές φορές όμως αδικώντας έτσι τους εντίμους, συνεπείς, ευσυνειδήτους, σκληρά εργαζομένους και μη αναγνωριζομένους δημοσίους Λειτουργούς (με κεφαλαίο και με διαφορετικό όνομα, για να ξεχωρίζουν από τους άλλους).
     Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Από την άλλη, το ίδιο κράτος/δημόσιο είναι το καταφύγιο και η εσχάτη βαθμίδα αναφοράς όλων ημών των πολιτών του. Περιμένουμε από αυτό να μας περιθάλπει (από την κούνια μέχρι τον τάφο), να μας (εξ)ασφαλίζει, να μας μορφώνει δια βίου, να μας γηροκομεί και να μας συνταξιοδοτεί (κατά προτίμηση χωρίς να βάζουμε το χέρι στην τσέπη γι’ αυτό). Περιμένουμε να μας αποζημιώνει για κάθε βλάβη που παθαίνουμε από λοιμό, λιμό και καταποντισμό, άσχετα από τη δική μας ευθύνη για τη ζημία. Περιμένουμε πρωτίστως να μας ‘τακτοποιεί’ και να μας διορίζει, είτε από την κύρια είσοδο είτε από κάποιο παραπόρτι. Αν δεν το κάνει με τη σημερινή εκλεγμένη εκδοχή του, έχουμε πάντα τη δυνατότητα και την απειλή να το επιδιώξουμε από την επόμενη μορφή του με την ψήφο μας. Για να παραφράσω έναν στίχο των Ψαλμών, «ἐὰν μὴ χορτασθῶμεν, καὶ γογγύσωμεν» [Ψ. 58].
     Δεν ξέρω αν μπορούν να συμβιβασθούν αυτές οι δυο απόψεις και αντιλήψεις. Φαίνεται ότι, σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία, «τα καλά του Γιάννη τα θέλουμε, τον Γιάννη δεν τον θέλουμε». Έχοντας ζήσει για αρκετά χρόνια εκτός συνόρων, νομίζω ότι ένα διαφορετικό κράτος το αποτελούν διαφορετικοί πολίτες. Με άλλη παιδεία και άλλο τρόπο του ‘πολιτεύεσθαι’, με προσωπική και συλλογική συναίσθηση ευθύνης για τον ρόλο που ο καθένας καλείται να διαδραματίσει μέσα στο σύνολο. Αν αυτά υπάρχουν, οι παροχές του κράτους δεν θα αποτελούν πλέον προϊόν εκβιαστικής απαίτησης ψηφοφόρων, αλλά αυτονόητη εκπλήρωση φυσικής υποχρέωσης του συνόλου απέναντι στα μέλη του.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Σκηνές

Είναι κάτι σκηνές που σε βάζουν σε σκέψεις. 
     Στις τακτικές διαδρομές μου προς και από το ιατρείο κάθε απόγευμα και βράδυ οδοιπορώ σε δρόμους στενούς, στα σύγχρονα ‘φαράγγια της Σαμαριάς’ που αποτελούν τις πόλεις μας. Δυο σειρές σταθμευμένα αυτοκίνητα -- είμαι κι εγώ ένοχος για το καθημερινό αυτό αδίκημα -- και ίσα-ίσα χώρος για ένα ακόμη όχημα (ανάλογα και με το μέγεθος) να περάσει ανάμεσά τους σε απόσταση παρολίγον εκδοράς. Τα πεζοδρόμια υποτυπώδη έως ανύπαρκτα, τα μπαλκόνια το ίδιο. Η θέα;
     Κι εδώ έρχονται οι σκηνές. Η μία τακτική, σχεδόν καθημερινή. Ένας εξώστης σε ύψος πρώτου ορόφου, το πολύ τρία μέτρα μήκος και ένα πλάτος. Μια-δυο καρέκλες μετά βίας χωρούν. Ένα ηλικιωμένο ανδρόγυνο, πότε και οι δυο μαζί, πότε ένας από τους δύο, κάθονται και κοιτάζουν... τι; Τα πενήντα, άντε εκατό μέτρα στενού και βρώμικου δρόμου προς τις τρεις κατευθύνσεις (η οικοδομή βρίσκεται στην κορυφή μιας γωνίας σχήματος Τ). Γάτες και σκύλους που απολαμβάνουν το φαγητό ή το κυνηγητό τους γύρω ή και μέσα στους κάδους των απορριμμάτων. Μηχανάκια που μαρσάρουν και αυτοκίνητα που ελίσσονται αναζητώντας μια θέση στάθμευσης ή πέφτουν αχόρταγα στο πρώτο κενό που βρίσκουν. Πεζούς να περνοδιαβαίνουν, συνήθως με τα κινητά στο αυτί. Κάθε μέρα, κάθε εσπέρα το ίδιο σκηνικό. Ο ίδιος ορίζοντας. Παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Μια ζωή.
     Η δεύτερη σκηνή, που έδωσε και την άμεση αφορμή για την κατάθεση αυτή, ήταν καινούργια και απροσδόκητη. Καθώς βάδιζα ένα σούρουπο προς το αυτοκίνητο άκουσα από ψηλά τον βόμβο ενός αεροπλάνου που κατέβαινε προς το ‘Μακεδονία’. Το μάτι μου πήρε μια κίνηση κάπου πιο χαμηλά. Στο στενό μπαλκόνι ενός μεσοπατώματος, πιο μικρό από το προηγούμενο, εμφανίσθηκαν στη στιγμή δυο πιτσιρίκια, τριών-τεσσάρων ετών το πολύ. Με τα φανελάκια τους (έκανε ακόμη ζέστη), με τα στόματα πασαλειμμένα από το βραδινό φαγητό, γραπώθηκαν στα σκονισμένα κάγκελα και σήκωσαν τα βλέμματα προς τον θόρυβο. Έξι ορόφους πιο ψηλά μόλις φαινόταν μια λωρίδα μισοσκότεινου ουρανού. Ακόμη κι αν ήταν καταμεσήμερο, το πλάτος της δεν θα επέτρεπε στα παιδικά μάτια να πιάσουν το φευγαλέο πέρασμα του σιδερένιου πουλιού στον αιθέρα. Κάτι μουρμούρισαν στη δική τους παιδική διάλεκτο, κι έμειναν εκεί να χαζεύουν απογοητευμένα το δυσδιάκριτο στερέωμα.
     Μπήκα στο αυτοκίνητο και απομακρύνθηκα συλλογισμένος. Πόσο δύσκολο είναι να ονειρεύεσαι μέσα στον στενό ορίζοντα που δημιουργούν τα σύγχρονα ‘φαράγγια’ ανάμεσα στις πολυκατοικίες! Κι όμως, πάντα κάτι μας τραβάει να κοιτάμε ψηλά.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Απόηχος

Δεν σχολιάσαμε εγκαίρως το δημοψήφισμα των Σκοπίων (άλλο θέμα πήρε προτεραιότητα). Όπως κάθε ανάλογη διαδικασία, το αποτέλεσμα είχε σε μεγάλο βαθμό να κάνει με τον τρόπο που τέθηκε το ερώτημα. Από εκεί και πέρα, ο κόσμος αντέδρασε ανάλογα με το πώς το κατάλαβε, αλλά και με τη συναισθηματική χροιά που έδωσε στο ζήτημα. Τόσο αυτοί που προσήλθαν και υπερψήφισαν τη συμφωνία των Πρεσπών όσο και εκείνοι (οι περισσότεροι) που απέσχαν από την ψηφοφορία θεώρησαν ότι δίνουν το δικό τους μήνυμα και νόημα στην ενέργειά τους. Πόσο θα μετρήσει; Κύριος οίδε. Διότι οι ιθύνοντες δεν φαίνεται να υπολογίζουν το μεγάλο ποσοστό της αποχής, που ακυρώνει συνταγματικά το δημοψήφισμα, και σπεύδουν να προωθήσουν τη συμφωνία. Από κοντά και οι ποικίλοι ηθικοί αυτουργοί του εξωτερικού, που συμβουλεύουν, παρακινούν και ενθαρρύνουν τον Ζόραν Ζάεφ να κάνει την κωλοτούμπα, κατ’ απομίμησιν του πρώτου διδάξαντος, ενώ ακούγονται και φήμες ότι συζητιέται ακόμη και βραβείο Νόμπελ ειρήνης (φαντάζομαι με εξειδίκευση στις... ασκήσεις εδάφους).
     Μια ακόμη σκέψη. Είδαμε όλον αυτό τον καιρό τον Δυτικό κόσμο (Ευρώπη, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ) να χρησιμοποιεί κάθε μέσο (επισκέψεις επί επισκέψεων) και κάθε διαθέσιμο πρόσωπο (ακόμη και πρώην προέδρους και άλλους πολιτικούς) για να προωθήσει προς το συμφέρον την έκβαση του δημοψηφίσματος (και να μην έχετε αμφιβολία ότι, αν τυχόν αποφασίζαμε κι εμείς να κάνουμε δημοψήφισμα για το θέμα, θα έκανε και σε μας την τιμή ο πρώην πρόεδρος να μας απευθύνει γραπτό μήνυμα ένθερμης υποστήριξης). Το ίδιο βλέπουμε και τώρα για την επόμενη φάση. Και όμως, όλοι αυτοί οι, ασφαλώς αγνών και ειλικρινών προθέσεων, διεθνείς χειραγωγοί κατηγορούν τη Ρωσία για ανάμιξη στο θέμα της συμφωνίας! Υπάρχει λοιπόν και υπερθετικός βαθμός στην υποκρισία.  
      Εδώ που τα λέμε, ποσώς τους ενδιαφέρει τους ΗΠΑτικούς και άλλους Δυτικούς πώς θα λέγεται η βορείως των συνόρων μας χώρα. Σημασία έχει να παραμείνει προσδεδεμένη στο δικό τους γεωστρατηγικό άρμα και όχι σε καμιά τσαρική άμαξα. Από εκεί και πέρα, αν θα λέγεται ‘Βόρεια Μακεδονία’ ή ‘Άκρα Νοτιοανατολική Λαπωνία’, για κείνους θα είναι ένα και το αυτό. Κι ας λένε ό,τι θέλουν οι εντόπιοι.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Μνήμη μαέστρου

Το πρώτο ξημέρωμα του Οκτώβρη στέρησε τον μουσικό κόσμο της Ελλάδος από μια προσωπικότητα με μεγάλη προσφορά στα χορωδιακά πράγματα, τον Αντώνη Κοντογεωργίου. Πολλοί έγραψαν ήδη και θα γράψουν πολλά για το καλλιτεχνικό έργο του. Εγώ ας τον θυμηθώ σαν υπαρχηγό στην κατασκήνωση του Πανοράματος το 1967, όταν μας έπαιζε ακορντεόν και μας μάθαινε τραγούδια στην τραπεζαρία. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα, που τη συνόδευσαν οι συναυλίες της τότε χορωδίας των Χριστιανικών Μαθητικών Ομάδων (ΧΜΟ), που ο ίδιος την ανέβασε στην πραγματικά ‘χρυσή εποχή’ της. Προσωπικά, λίγο τον έζησα από κοντά, μια και εντάχθηκα στη χορωδία μετά το δικό του πέρασμα, αλλά η κληρονομιά του συνεχίσθηκε για πολλά χρόνια. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι πάρα πολλά παιδιά και νέοι γνώρισαν και αγάπησαν τη χορωδιακή μουσική από το παράδειγμα και τη διδασκαλία του. Ο ίδιος πάντα θυμόταν τις ‘ρίζες’ αυτές και ‘ουκ επαισχύνετο’ να αναφέρει τη χορωδία των ΧΜΟ όποτε μιλούσε για την πορεία της σταδιοδρομίας του, ακόμη και ως διεθνώς καταξιωμένος πλέον δημιουργός και διευθυντής της χορωδίας της ΕΡΤ. Σήμερα μετετέθη στον άλλο κόσμο. Ο Θεός να τον αναπαύσει.  

     Αξίζει να ακούσετε τον ίδιο να περιγράφει τη διαδρομή του [ΕΔΩ] και να τον δείτε σε πρόβα της χορωδίας της ΕΡΤ [ΕΔΩ].

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Αθανασία

Προ καιρού πήρε το μάτι μου στην Καθημερινή μια βρετανική έρευνα σε κάπου 2000 άτομα, σύμφωνα με την οποία μόλις ένας στους πέντε ανθρώπους (21%) θα ήθελε να ζει για πάντα, εάν η επιστήμη του έδινε τη δυνατότητα να είναι αθάνατος. Οι μισοί περίπου από τους ερωτηθέντες δήλωσαν ξεκάθαρα ότι «πρέπει να αποδεχθούμε τη φυσική διάρκεια της ζωής», συνεπώς προτιμούν να πεθάνουν. Δεν ξέρω βέβαια αν σκέφθηκαν πώς θα περνούν τις μέρες τους όσοι θα επιλέξουν αυτού του είδους την ‘αθανασία’, ή ποιος θα φροντίζει και θα τρέφει όλους αυτούς τους ‘αθανάτους’ (βλέπετε, η έρευνα δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες του τύπου αθάνατος και άρρωστος, κατάκοιτος, ανοϊκός, ακρατής’ κτλ.).
     Πολλές σκέψεις μπορεί να κάνει κάποιος πάνω στο θέμα αυτό. Τη μία τη διατύπωσε ήδη ο τραγικός Ευριπίδης (‘Ηρακλής μαινόμενος’) που έθετε το ρητορικό ερώτημα: «Τίν' ες χρόνον ζητείτε μηκύναι βίον, τίν' ελπίδ' αλκήν τ' είσοράτε μη θανείν;» [μέχρι που ζητάτε να μακρύνετε τη ζωή σας; ποια ελπίδα ή δυνατότητα βλέπετε να μη πεθάνετε;]. Όσο κι αν η επιστήμη ‘ξεχειλώσει’ τα όρια της επιβίωσης, το τέλος είναι δεδομένο, αργά ή γρήγορα. Μια άλλη σκέψη δημιουργεί αυτό που γράφει η Αποκάλυψη (θ΄ 6), ότι κάποια μέρα «ζητήσουσιν οἱ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ οὐ μὴ εὑρήσουσιν αὐτόν, καὶ ἐπιθυμήσουσιν ἀποθανεῖν, καὶ φεύξεται ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ θάνατος». Τότε να δούμε τι απαντήσεις θα δίνουν οι άνθρωποι σε τέτοιες έρευνες.
     Η τελευταία σκέψη είναι βέβαια ότι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι αθάνατοι, θέλουμε δεν θέλουμε, όχι όμως με τον τρόπο που συνήθως φανταζόμαστε. Αυτή η αθανασία όμως είναι αποκλειστικά ζήτημα πίστεως.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Προσευχή


ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 10 μ.μ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ.
Την παρακάτω προσευχή έχει γράψει ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ και είναι για να προσευχηθούμε όσο θα ψηφίζουν οι Σκοπιανοί.

Προσευχή για τη Μακεδονία μας.


      Κύριε Ιησού Χριστέ, που είσαι ο Θεός μας, εσύ που ελευθέρωσες με το Πάθος και την Ανάστασή σου το γένος των ανθρώπων από την δουλεία του εχθρού, που μέσω οράματος στην Τρωάδα είπες στον απόστολο Παύλο «έλα στην Μακεδονία και βοήθησέ μας»,

      Διασκόρπισε κάθε εχθρό και πολέμιο καθώς και κάθε κακό σκοπό και κάθε τέχνασμα των ισχυρών της γης για την Ελληνικότατη Μακεδονία μας. Φώτισε τον νου και την διάνοια των αρχόντων μας, προκειμένου να γνωρίσουν ποιο είναι το συμφέρον της Μακεδονίας. Δώσε σε αυτούς δύναμη, ώστε να πράττουν τα καλύτερα και όσα ταιριάζουν σε αυτήν.

      Ενδυνάμωσε τους κατοίκους της Μακεδονίας σε αυτές τις ημέρες της θλίψης τους και δώσε σε αυτούς πνεύμα δυνάμεως και ισχύος, για να υπερασπίζονται το όνομα της πατρίδας μας.

      Εισάκουσε την φωνή του λαού σου, που αγωνίζεται για την διάσωση του ονόματος και της υποστάσεως της Μακεδονίας.

      Διώξε μακρυά από μας κάθε κακία, κάθε δαιμονική ενέργεια, κάθε επιζήμια πράξη και κάθε άθλια και ανθελληνική ενέργεια, που επιβουλεύονται την υπόσταση και την αξιοπρέπεια της Μακεδονίας μας. Απομάκρυνε κάθε διχασμό και εμφύλια διαμάχη από τον λαό, που αγωνίζεται για την διάσωση του ονόματος και της υποστάσεως της Μακεδονίας.

      Αμήν.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Αντιφάσεις

Είμαστε περίεργα όντα εμείς οι άνθρωποι, ιδίως στην Ελλάδα. Από τη μια κλαιγόμαστε για τη συνεχή συρρίκνωση των εισοδημάτων μας, από την άλλη βγαίνουμε πρώτοι στις (προπληρωμένες) παραγγελίες των τελευταίων μοντέλων iPhone που κυκλοφορούν εδώ και τρεις μέρες: σχεδόν δέκα χιλιάδες κομμάτια έχουν παραγγελθεί στην Ελλάδα, με κόστος 1300 ως 1500 ευρώ έκαστον, συνολικά κάπου 15 εκατομμύρια ευρώ [ΕΔΩ]. Από τη μια ζηλεύουμε, κουτσομπολεύουμε, σχολιάζουμε (κοινωνικά πάντα…) και συχνά λιθοβολούμε (λεκτικά) τους ιδιοκτήτες των κολοσσών της ψηφιακής τεχνολογίας, όπως εν προκειμένω η Apple, από την άλλη όμως επιδοτούμε με τις αγοραστικές μας προτιμήσεις τα βαλάντια και τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τις μετοχές τους. Ίσως η έκφραση ‘φόρος βλακείας’ να μην απέχει και πολύ από το να χαρακτηρίσει τέτοιες συμπεριφορές.
     Μια και μιλούμε για φόρους, ας κάνω μια αφελή ερώτηση: Ενδιαφέρεται άραγε το κράτος για τις φορολογικές δηλώσεις όσων έχουν παραγγείλει το νέο παιχνιδάκι; Δεν θα με παραξένευε αν μάθαινα ότι τουλάχιστον κάποιοι απ’ αυτούς βρίσκονται κάτω από το θεσμικό όριο της φτώχειας (κατά  τη δήλωσή τους, βεβαίως). Ή να εισπράττουν επίδομα ανεργίας.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Αδιέξοδο

Τι χρειάζονται οι πανεπιστημιακές σπουδές; Θέλει και ρώτημα; Για να βρούμε δουλειά, θα απαντούσαν οι περισσότεροι σ’ ένα τέτοιο ερώτημα. Ίσως μερικοί πιο ‘θεωρητικοί’ ή ιδεαλιστές να επικαλούνταν την γενικώτερη μάθηση, την καλλιέργεια του πνεύματος και άλλα συναφή θεωρητικά επιχειρήματα, που θα ήταν κατάλληλα για έκθεση ιδεών εισαγωγικών εξετάσεων. Ας μου επιτραπεί, τουλάχιστον στην καθ’ ημάς πραγματικότητα, να συνταχθώ με την πρώτη άποψη.
   Επόμενο ερώτημα: Βρίσκουν δουλειά όσοι σπουδάζουν; Εδώ η περιρρέουσα πραγματικότητα μας βγάζει ειρωνικά τη γλώσσα. Έχουμε ίσως το μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων πτυχιούχων, μεταπτυχιακών και γενικά πολυεκπαιδευμένων επιστημόνων, που ψάχνουν για μια θέση στην αγορά εργασίας, κάνουν ό,τι νάναι (συχνά άσχετο με την επιστήμη που σπούδασαν) ή παίρνουν τον δρόμο της αποδημίας (αν οι επιστήμονες αποτελούσαν εμπορεύσιμο-εξαγώγιμο είδος, ίσως να είχαμε καλύψει το εμπορικό μας ισοζύγιο). 
   Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις, αλλά και κάποια άγνωστα στοιχεία, πήρα από το άρθρο του Απ. Λακασά στην Καθημερινή (‘Τα άγνωστα «μαγειρεία» της Παιδείας’). Τα ‘μαγειρεία’ και τα ‘μαγειρέματα’ αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο αποφασίζονται οι ώρες των διδασκομένων μαθημάτων στη Μέση Εκπαίδευση ώστε να βολεύονται από άποψη ωρών διδασκαλίας καθηγητές των αντιστοίχων ειδικοτήτων. Όταν αυτά είναι τα κίνητρα για τον σχεδιασμό των προγραμμάτων σπουδών, καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται. Διαβάζω: ‘Το πρόβλημα οξύνεται λόγω της ολιγωρίας του υπουργείου και των ΑΕΙ να συσχετίσουν τον αριθμό των εισακτέων ετησίως στα ιδρύματα με τις ανάγκες και τον προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας. Ενδεικτικά, φέτος δόθηκαν 960 θέσεις φοιτητών στα Τμήματα Θεολογίας και την τρέχουσα σχολική χρονιά δεν διορίστηκε σε μόνιμη θέση ούτε ένας θεολόγος, όπως συνέβη και για όλες τις ειδικότητες. Έτσι, η συντριπτική πλειονότητα των αποφοίτων των σχολών αυτών οδηγείται στην ετεροαπασχόληση ή στην ανεργία’. Δυστυχώς, κρίνοντας από την υπάρχουσα κατάσταση, οι προοπτικές δεν φαίνεται να βελτιώνονται στο ορατό μέλλον. Το αδιέξοδο συνεχίζεται.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Προτείνεται

Δεν έχω να πω κάτι δικό μου σήμερα. Σας προτείνω όμως να διαβάσετε το άρθρο του (αγνώστου μου) Ντίνου Σιώτη με τίτλο 'Επαυξημένη κανονικότητα' στην Καθημερινή. Λέει πράγματα που τα έχουμε θίξει εδώ κατά καιρούς. Η επανάληψη δεν βλάπτει, και μάλιστα από άλλους. Όσο περισσότεροι προβληματίζονται για την κατάσταση, τόσο καλύτερα. Ίσως μια μέρα να δοθεί μια κάποια λύση.
     Σημειώνω ενδεικτικά μόνο την (απαισιόδοξη) κατακλείδα-διαπίστωση του άρθρου:
   "Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, έξοδος προς τη νέα κανονικότητα, αυτή είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οποία αναβαπτιζόμενοι βουλιάζουμε, γιατί δεν έχουμε ηγέτες να θαυμάσουμε. Αντιθέτως, είχαμε και έχουμε ηγέτες, ήρωες, πρότυπα, πολύ κατώτερους των περιστάσεων τους οποίους μιμούμαστε, με αποτέλεσμα το μέλλον όλο να ξεμακραίνει…"

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Μόδα

Τι άλλο μπορεί να δούμε; Μετά τα επιτηδευμένα τρύπια, σχισμένα ή μαδημένα τζην φαίνεται ότι η παλαβομάρα προχωρεί πιο χαμηλά. Μια ιταλική φίρμα παπουτσιών με το όνομα Golden Goose (χρυσή χήνα) κυκλοφόρησε ένα μοντέλο της που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να δείχνει ότι τα παπούτσια τάχα είναι στα πρόθυρα της διάλυσης και τα έχουν κολλήσει με ταινία. Η τιμή τους δεν είναι καθόλου ‘διαλυμένη’: 530 δολάρια το ζευγάρι. Η εταιρεία έχει ήδη δεχθεί σφοδρή κριτική στο διαδίκτυο διότι χρησιμοποιεί τη φτώχεια σαν μέσο προβολής, μη δίνοντας πεντάρα για το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν να φορέσουν τίποτε στα πόδια τους. Εμείς τι άλλο μπορούμε να προσθέσουμε; Πάντως, αν αυτή η μόδα ‘πιάσει’, η έκφραση ‘στα παλιά μας παπούτσια’ θα αποκτήσει μια εντελώς νέα σημασία.


Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Λόγος μετά θράσους

Θόρυβος πολύς έγινε αυτές τις μέρες στα Μέσα διότι η αξιωματική αντιπολίτευση κήρυξε ‘εμπάργκο’ στην ΕΡΤ (της απαγόρευσε να παρουσιάζει στις εκπομπές της βουλευτές και στελέχη της) μετά από έναν υβριστικό χαρακτηρισμό κάποιου δημοσιογράφου για τον επικεφαλής της. Δεν είδα τη σχετική εκπομπή, ούτε έχω ιδιαίτερη περιέργεια να την αναζητήσω. Το θέμα όμως είναι ευρύτερο και έχει να κάνει με το επίπεδο δημόσιου λόγου που έχουμε φθάσει να αποδεχόμαστε ως ‘φυσιολογικό’, άρα πρακτικά να επικυρώνουμε και να υιοθετούμε (η απόσταση από το «δεν αντιδρώ» μέχρι το «κάνω τα ίδια» δεν είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζουμε).
     Ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης συμβούλευε μεταξύ άλλων τον Δημόνικο: «Μήτε γέλωτα προπετῆ στέργε, μήτε λόγον μετὰ θράσους ἀποδέχου· τὸ μὲν γὰρ ἀνόητον, τὸ δὲ μανικόν». Η προπέτεια (αναίδεια) και το θράσος έχουν γίνει στην εποχή μας πρακτικά κανόνας στον δημόσιο βίο: δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει τις καθημερινές ανακοινώσεις και τα σχόλια των κομμάτων (ας όψεται και το Twitter) και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν, για να το επιβεβαιώσει. Αν οι λέξεις είχαν κόψη, θα μετρούσαμε πλέον αναρίθμητα θύματα. Τώρα απλώς έχουμε εθισθεί στην πολιτική ‘αργκό’, την οποία ασμένως αναπαράγουν και καλλιεργούν και οι δημοσιογράφοι. Υπάρχει ελπίδα να δούμε διαφορετικές μέρες;

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Αυτονόητο

Πόσες φορές (τη μέρα) ακούμε ή διαβάζουμε τη λέξη αυτή στον δημόσιο λόγο, ιδίως τα χρόνια της κρίσης; Δεν χρειάζεται να τις μετρήσω. Συχνά-πυκνά στην επιχειρηματολογία προσώπων ή φορέων ή πολιτικών κομμάτων ξεφυτρώνει ως ‘μαϊντανός’ (ή άλλο ευώδες καρύκευμα) το ‘αυτονόητο’ και η ανακάλυψη ή επανεφεύρεσή του. Πάντοτε ως ζητούμενο, άλλοτε με ειλικρίνεια και άλλοτε προσχηματικά. Υποπτεύομαι μάλιστα ότι η δεύτερη περίπτωση είναι συχνότερη. Πού βασίζω την υποψία μου; Μα, στο γεγονός ότι αν οι ομιλούντες ή γράφοντες ενδιαφέρονταν πραγματικά για την επίτευξη του αυτονοήτου, θα είχαν κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να το υλοποιήσουν, ιδίως μάλιστα όταν βρίσκονται στα πράγματα και ‘περνάει από το χέρι τους’ να κινηθούν προς την κατεύθυνση αυτή.
     Φοβούμαι ωστόσο ότι το ‘αυτονόητο’ είναι ένα κάποιο ιδανικό και άπιαστο όνειρο. Χρήσιμο για επίκληση, αλλά πρακτικά ανέφικτο, διότι έρχεται σε αντίθεση ή και σύγκρουση με αυτό που υπό ευρεία έννοια θα ονομάζαμε ‘κατεστημένο’ ή ‘κατάκτηση’ ή ‘κεκτημένο δικαίωμα’ ή ‘έτσι μάθαμε’ ή ‘έτσι θέλω’. Παραδείγματα υπάρχουν άφθονα και πρόχειρα: αυτονόητο είναι ότι ο κάθε μαθητής διδάσκεται, ο κάθε εκπαιδευτικός διδάσκει, ο κάθε υπάλληλος ασκεί υπηρεσία/διεκπεραιώνει υποθέσεις, ο κάθε πολίτης σέβεται τους νόμους και τη δημόσια περιουσία, ο κάθε υπεύθυνος αξιωματούχος αναλαμβάνει τις ευθύνες που απορρέουν από το αξίωμά του. Αν ο μαθητής κάνει ‘κοπάνα’ ή κατάληψη, ο εκπαιδευτικός δεν διδάσκει, ο υπάλληλος καθυστερεί, κωλυσιεργεί ή απεργεί, ο πολίτης γράφει τους νόμους και τη δημόσια περιουσία στις παλιές του σαγιονάρες, ο υπεύθυνος πετάει το μπαλάκι στον παραπάνω, στην αντιπολίτευση, στον ξένο παράγοντα, στους δημοσιογράφους, ουσιαστικά περιφρονεί/καταργεί το αυτονόητο και ασκεί το ‘κατακτημένο’ δικαίωμά του, το ‘έτσι θέλω’ του. Αν όμως τον ρωτήσουν σχετικά, θα προστρέξει στην επίκληση του ‘αυτονοήτου’ (με τη δική του έννοια).
     Πόσο αλλιώτικα θα ήταν τα πράγματα αν το αυτονόητο λειτουργούσε και εφαρμοζόταν στην κυριολεξία…  
[Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή]

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Παιδιαρίσματα

Τις μέρες αυτές η Ρωσία διεξάγει τα μεγαλύτερα στρατιωτικά γυμνάσια από το 1981, σε συνεργασία με την Κίνα και τη Μογγολία. Συμμετέχουν σ’ αυτά 297.000 άνθρωποι, πάνω από 1000 αεροπλάνα, 36.000 τανκς και άλλα οχήματα και 80 πολεμικά πλοία. Αν μια στρατιωτική παρέλαση ελληνικού μεγέθους κοστίζει από 400 ως 800 χιλιάδες ευρώ [στοιχεία 2010], μπορεί κανείς να φαντασθεί πόσο αναλογικά είναι το οικονομικό φορτίο μιας τέτοιας επιχείρησης, πέρα από άλλες επιβαρύνσεις (π.χ. περιβαλλοντικές, από την εκτεταμένη κατανάλωση καυσίμων και από τα πυρομαχικά που χρησιμοποιούνται). Με ποιο σκοπό; Την επίδειξη ισχύος, αυτό που ονομάζουν οι άγγλοι sabre rattling, το χτύπημα των σπαθιών πάνω στις ασπίδες που έκαναν οι αρχαίοι πολεμιστές για να εκφοβίζουν τους αντιπάλους τους. «Κοιτάξτε μας, έχουμε τη δύναμη να σας καταστρέψουμε», φωνάζει ο ένας στρατός στον άλλο, που απαντά με ανάλογο τρόπο. Σαν τα μικρά παιδιά που δείχνουν περήφανα τα παιχνίδια τους και τα ‘ποντίκια’ των μπράτσων τους, κι όταν δεν φτάνουν αυτά καταφεύγουν στο «Εμένα όμως ο μπαμπάς μου είναι πιο δυνατός απ’ τον δικό σου».
     Πρόκειται για παιδιαρίσματα ευρείας κλίμακος, που θα ήταν για γέλια αν δεν είχαν ως συχνή συνέπεια τον αμοιβαίο ανταγωνισμό και τις... πρακτικές εφαρμογές έναντι τρίτων (π.χ. Συρία), που πληρώνουν ακριβά σε αίμα και πόνο τον υπερφίαλο εγωισμό των πλανητικών ηγετών. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα ανθρώπινα πράγματα αν προσέχαμε λίγο τη λακωνική ρήση του Δαβίδ: «Oὐ σῴζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν, καὶ γίγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ. Ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται» [Ψαλμ. 32]. Κι αν ο κάθε ηγέτης, μικρός ή μεγάλος, σκεφτόταν για λίγο το δικό του τέλος...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Παρά τις διορθωτικές προσπάθειες, δεν είχα ενημέρωση για τα σχόλια που εκκρεμούσαν εδώ και μέρες. Τα δημοσιεύω σήμερα με καθυστέρηση, και τη σχετική συγγνώμη.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ζητούνται εργάται

Αναδιφώντας το αρχείο του πατέρα μου βρήκα χθες ένα φύλλο της ‘Φωνής Κυρίου’ με ημερομηνία 17/6/1962. Στην πίσω σελίδα του, κάτω από τον παραπάνω τίτλο, διάβασα τα ακόλουθα:

     ‘Ακούονται παράπονα από τας επαρχιακάς πόλεις, ότι δεν έμειναν πλέον ικανά εργατικά χέρια, δια τας ανάγκας των επαρχιών.
     Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράξενη κάπως η πληροφορία. Κι όμως πρόκειται περί μιας ωμής πραγματικότητος. «Ζητούμεν οικοδόμους, τεχνίτας, ακόμη κι εργάτας απλούς», παρεπονείτο εργολάβος, «και δεν βρίσκονται». Η Ελληνική επαρχία έχει κυριολεκτικώς αποδεκατισθεί! Ο Μινώταυρος της μεταναστεύσεως παρέσυρεν στο άντρο του την ελληνική Νεότητα. Τα γερά και άλκιμα νειάτα απουσιάζουν από τον τόπο μας. Ζητούνται κτίσται, επαγγελματίαι, ειδικευμένοι σε διάφορους πρακτικούς κλάδους, γεωπόνοι κτλ., αλλά πού θα ευρεθούν; Κι άλλο κακό λοιπόν από την εθνικήν ‘αιμορραγίαν’.
     Διατρέχομεν τον κίνδυνον μήπως με την σύνδεσίν μας με την Κοινήν Ευρωπαϊκήν Αγοράν δεν θα έχωμεν εις έμψυχον υλικόν επαρκή κεφάλαια, οπότε η εσχάτη πλάνη θα είναι χείρων της πρώτης!

     Σήμερα, μετά 56 χρόνια, συνεχίζουμε να βιώνουμε ως χώρα την ‘αιμορραγία’ εγκεφάλων (σπουδασμένων, καταρτισμένων και ικανών επιστημόνων) προς το εξωτερικό, διότι τους σπουδάζουμε και τους (παρα)μορφώνουμε χωρίς να τους δίνουμε προοπτικές αξιοποίησης των σπουδών τους εντός συνόρων. Παράλληλα, όσοι απομένουν, με ή χωρίς μορφωτικά εφόδια, δεν καταδέχονται να ασχοληθούν με διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, στις οποίες άλλωστε κανείς δεν τους μύησε ποτέ. Κι έτσι ευδοκιμούν – στην κυριολεξία – οι αλλοδαποί εργαζόμενοι που ‘πιάνουν τα χέρια τους’, ενώ οι ιθαγενείς γνωρίζουν να χειρίζονται κυρίως το ποτήρι με το καλαμάκι του φραπέ. Για τι είδους επαγγελματικό προσανατολισμό μιλούμε;

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Ατμομηχανή

Στον απόηχο του περασμένου Σαββάτου με τα συλλαλητήρια και τα δακρυγόνα του και της πρωθυπουργικής συνέντευξης της Κυριακής με τις αναμενόμενες δηλώσεις και ερμηνείες για το πόσο καλή είναι η συμφωνία των Πρεσπών για την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας, έμεινα με μια απορία. Άκουσα ότι η συμφωνία θα κάνει τη Θεσσαλονίκη ‘ατμομηχανή της ανάπτυξης’, ‘πρωτεύουσα των Βαλκανίων’ και άλλα υπερθετικά (εδώ παραδόξως η υπέρθεση είναι συνώνυμη της υπόθεσης – ΑΝ και ΘΑ, προσφιλή λεκτικά μόρια των πολιτικών). Αλήθεια; Με ποιον τρόπο; Για τόσο ανόητους μας περνούν μερικοί υψηλά ιστάμενοι; Μας εμποδίζει κανείς τώρα να επικοινωνούμε και να συναλλασσόμαστε με τους βόρειους γείτονες και να αναπτύσσουμε τις μεταξύ μας σχέσεις; Απ’ όσο ξέρω, και εκείνοι έρχονται σε μας για τουρισμό και εμείς πάμε σ’ εκείνους για τα καζίνα (τρομάρα μας) και τους οδοντιάτρους τους. Και πώς ξαφνικά θα αλλάξουν όλα ΑΝ εμείς τους παραδώσουμε επίσημα το όνομα που ως τώρα χρησιμοποιούν ανεπίσημα; Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφθώ είναι να τυλίξουμε το χαρτί της συμφωνίας και να το κάνουμε προσάναμμα για το καζάνι της ατμομηχανής: τουλάχιστον να πιάσει τόπο.




Υ.Γ. Κάπως έτσι φαντάζεται τη… Θεσσαλονίκη του μέλλοντος η κυβέρνηση.

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Εμπειρίες

Δεν ξέρω ακόμη -- είναι αργά το βράδυ -- πώς θα παρουσιάσουν τα Μέσα τη σημερινή συγκέντρωση για τη Μακεδονία. Δεν θα την συγκρίνω μ’ εκείνη την πρώτη του Ιανουαρίου: δεν ήταν το ίδιο πράγμα, ούτε σε όγκο ούτε σε διοργάνωση. Η σημερινή ήταν μια καταρχήν ειρηνική παρουσία και διαμαρτυρία, κοντά σε πολλές άλλες ταυτόχρονες σε άλλα σημεία λόγω Έκθεσης και παρουσίας του Ανεπιθύμητου πολιτικού προσωπικού στην πόλη μας, χωρίς ομιλίες ή χαιρετισμούς. Αυτό όμως που καταγράφω ως προσωπική εμπειρία είναι ότι, ανεξάρτητα από επεισόδια που έγιναν αλλού, η αστυνομία έρριξε χημικά μέσα στον κόσμο που αποχωρούσε ήσυχα και χωρίς θόρυβο από την παραλία προς την κατεύθυνση του Μακεδονία Παλάς. Αυτό έκανε το πλήθος να στραφεί προς τον Λευκό Πύργο, όπου συνεχίσθηκαν και πήραν έκταση τα επεισόδια: ο συνωστισμός σε μικρογραφία. Η ζωή μας επιφύλαξε και την εμπειρία αυτή: φαίνεται ότι όσα δεν δοκιμάσεις σε νεώτερη ηλικία (όπως η εισπνοή των δακρυγόνων) είσαι προορισμένος να τα υποστείς στα πιο ώριμα χρόνια. Έτσι για να γηράσκουμε διδασκόμενοι ότι η αστυνομία υπάρχει πρωτίστως για την προστασία των ‘από πάνω’. Οι υπόλοιποι... ό,τι αρπάξουν.

 
 
 

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Εδώ είναι η Μακεδονία!


Όλοι στο Πανεθνικό Συλλαλητήριο, το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018, στις 7 το απόγευμα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δίπλα στον Λευκό Πύργο.
    Επειδή θα  κλείσουν oi δρόμοι, προσεγγίζουμε τον χώρο παραλιακά και διατρανώνουμε την αντίθεσή μας στην επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών που παραδίδει την ιστορία, τη γλώσσα και την ταυτότητα της Μακεδονίας μας. Τίποτα δεν έχει τελειώσει.
       Ο ελληνικός λαός δεν υπέγραψε και δεν παρέδωσε τίποτα.

     Υ.Γ. Ο πρόεδρος Τραμπ σε χθεσινό μήνυμά του συγχαίρει τη FYROM για τη συμφωνία των Πρεσπών, χρησιμοποιώντας έξι φορές το όνομα ‘Μακεδονία’ σκέτο, χωρίς γεωγραφικούς προσδιορισμούς. Αυτό για όσους πιστεύουν σε σύνθετες ονομασίες.