Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Μη βία

Να και κάτι στο οποίο μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε: κάθε μορφή βίας καταδικάζεται και απορρίπτεται χωρίς συζήτηση. Είτε στρέφεται απέναντι σε δήμαρχο, είτε σε βουλευτή, είτε σε δημοσιογράφο, σε καθηγητή πανεπιστημίου, φοιτητή, απλό πολίτη, δημόσια ή ιδιωτική περιουσία. Είτε πρόκειται για ξυλοδαρμό, είτε για εμπρησμό, για εντοιχισμό μέσα στο γραφείο, για άδειασμα σκουπιδιών σε ξένο χώρο, σπάσιμο τζαμιών και βιτρινών, ξήλωμα πλακών και μαρμάρων από πεζοδρόμια και προσόψεις κτιρίων, βάψιμο τοίχων... Να πω κι άλλα; Συμφωνούμε ακόμη όλοι;
     Δύσκολο πράγμα. Ακόμη και τα επεισόδια καθημερινής βίας χρωματίζονται πολιτικά ως ’φασιστικά’ ή ‘προοδευτικά’. Όταν τρώει ξύλο (κακώς, κάκιστα!) ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης που προκάλεσε αναφανδόν τους συγκεντρωμένους με τις χυδαίες δηλώσεις του υπέρ του Κεμάλ και κατά των θυμάτων του στη Μικρασία, σπεύδουμε να ερευνήσουμε και να συλλάβουμε τους δράστες (και καλά κάνουμε, αυτό προβλέπει ο νόμος). Όμως ο ‘Ρουβίκωνας’ και η συνομοταξία του έχουν ’εισιτήριο διαρκείας’ για δημόσια κτίρια και υπηρεσίες, όπου μπορούν να βανδαλίζουν και να ασχημονούν χωρίς συνέπειες. Όπως και κάθε κουκουλοφόρος έχει αυτόχρημα το δικαίωμα του εμπρησμού (λέγε με μολότωφ) όπου και όποτε του καπνίσει. Κανένας δεν έχει καταδικασθεί για πράξεις βίας εναντίον καθηγητών ή φοιτητών απλώς αντιπάλου χρώματος. Το ‘άσυλο’ εξακολουθεί να προστατεύει κάθε είδους παρανομία και κάθε μορφής φασισμό από τη μεταπολίτευση και εξής. Οι ‘προοδευτικοί’ δεν αρέσκονται να ακούνε για τα δυο άκρα του φάσματος (υπάρχει άραγε φάσμα με ένα μόνο άκρο;). Κι αν επιτρέπεται να προσθέσω και μια ιατρική νότα στα όσα έχουν γραφεί αυτές τις μέρες για το θέμα, το αριστερό χέρι μπορεί να είναι εξίσου βαρύ με το δεξί σ’ έναν ξυλοδαρμό, και την ίδια ζημιά να προκαλέσει.
     Έχω γράψει παλιότερα ότι η σύγχρονη Αμερική εισπράττει, με τη μορφή τακτικών πολυνέκρων επιθέσεων, αυτό που έχει διδάξει κατά καιρούς μέσα από τις υπερπαραγωγές του Χόλυγουντ: ότι όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με το πάτημα μιας σκανδάλης. Κάτι ανάλογο ισχύει και στον ελλαδικό μικρόκοσμο με την κοινωνική βία: εδώ και σαράντα χρόνια βλέπουμε κάποιους να τη διδάσκουν συστηματικά, να την ανέχονται, να τη δικαιολογούν, ακόμη και να την ‘εξαγιάζουν’. Και κάθε τόσο δρέπουμε τους καρπούς της. Άλλοι έσπειραν και άλλοι θερίζουν -- το γράφει άλλωστε και το Ευαγγέλιο. Λοιπόν;  Μια και δεν ξέρουμε ποιος θα είναι ο επόμενος που θα 'θερίσει', συμφωνούμε να καθιερώσουμε την μη βία στη δημόσια ζωή του τόπου;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γιατρέ "εις ώτα μη ακουόντων"

Απόστολο είπε...

http://www.antibaro.gr/article/19378