Το θέμα πρωινής ενημερωτικής εκπομπής μεγάλου καναλιού ήταν ο φόνος ενός δεκαπεντάχρονου από έναν δεκαεπτάχρονο στην Αθήνα, σε μια συμπλοκή με ‘οπαδικά κίνητρα’, όπως αναφέρθηκε. Δεν είχα δει ολόκληρη τη συζήτηση που προηγήθηκε, ωστόσο ανοίγοντας την τηλεόραση άκουσα έναν από τους συνομιλητές να λέει (παραθέτω από μνήμης): «Όλα είναι θέμα πατέρα και μητέρας. Μπορεί να μη μας αρέσει να το ακούμε, αλλά έτσι είναι. Είτε για λόγους βιοπορισμού, είτε με την εύκολη λύση του ‘παρκαρίσματος’ μπροστά σε μια οθόνη, η απουσία των γονέων από το πλευρό των παιδιών έχει συνέπειες». Δεν τα λέει αυτά κάποιος συντηρητικός κληρικός ή ιεροκήρυκας, αλλά ένας παλαίμαχος του αστυνομικού ρεπορτάζ, που έχει δει, βιώσει και περιγράψει αναρίθμητα τραγικά και εγκληματικά περιστατικά, ο γνωστός δημοσιογράφος Πάνος Σόμπολος.
Δεν είναι το μόνο παρόμοιο συμβάν σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ολοένα αυξανόμενη βία σε όλα τα επίπεδα, από το διαπροσωπικό μέχρι το διεθνές. Πολλά λέγονται και γράφονται για τα αίτια και τους παράγοντες που τρέφουν την ατμόσφαιρα αυτή, αλλά ο ‘δάκτυλος’ δεν μπαίνει εύκολα ‘εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων’, στη διαπίστωση της ρίζας του κακού, που είναι η έλλειψη (ίσως η σκόπιμη κατάργηση) της αγωγής. Είχα γράψει παλαιότερα ότι οι τρεις παραδοσιακοί φορείς και συντελεστές της αγωγής αυτής (οικογένεια, σχολείο, εκκλησία) έχουν σταδιακά παραγκωνισθεί και ακυρωθεί στα πενήντα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο συνδυασμός του γεγονότος αυτού με την γενικευμένη απεικόνιση της ωμής βίας από την βιομηχανία του θεάματος και την καταλυτική επίδραση των ψηφιακών ‘κοινωνικών δικτύων’ αποτελεί, νομίζω, την μήτρα που κυοφορεί και γεννά τα φαινόμενα που βλέπουμε γύρω μας και οδηγεί ‘άλλους στο χώμα κι άλλους στη φυλακή’, κατά το γνωστό άσθμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου