Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Εθνική ομοψυχία

Είναι γνωστό – το συνειδητοποιούμε όλοι προοδευτικά – ότι όσο μεγαλώνουμε ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα, με αποτέλεσμα χθεσινά γεγονότα να φαντάζουν σαν περσινά, ενώ οι δεκαετίες μοιάζουν αιώνες. Ας ανατρέξω λοιπόν στην… αρχαία ιστορία για ένα παράδειγμα. Στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου (εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ και στη συνέχεια εμπλοκή των Αμερικανοάγγλων στην περιοχή κτλ., στα τέλη του 1990) ήμουν ειδικευόμενος στη Βρετανία. Με την επίσημη αναγγελία της εισόδου της χώρας στις πολεμικές επιχειρήσεις μου έκανε εντύπωση η αλλαγή τακτικής στα πολιτικά κόμματα και τα αντίστοιχα μέσα ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, η επίσημη απόφαση του κράτους (δεν σχολιάζω αν ήταν σωστή ή όχι) έγινε ‘γραμμή πλεύσης’ σε εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο κτλ. (τότε το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα σπάργανα). Σχόλια και αντιρρήσεις μπορεί να υπήρχαν από μεμονωμένους αρθρογράφους, αλλά οι τίτλοι και τα πρωτοσέλιδα γενικά δεν υπονόμευαν αυτό που εκείνη την εποχή θεωρούνταν εθνική προσπάθεια. Το ξαναλέω: δεν κρίνω εδώ αν ήταν σωστή, δίκαια ή άδικη. Η ουσία είναι ότι όλες οι πλευρές του πολιτικού φάσματος σχημάτισαν ένα ενιαίο μέτωπο για όσο διαρκούσε το πρόβλημα.
     Στην Ελλάδα εδώ και οκτώ χρόνια βρισκόμαστε σε μια κρίση οικονομική και πολιτική και θεσμική. Αυτό που έχουμε διαπιστώσει (πέρα από τις απανωτές προαπαιτήσεις των ξένων) είναι η αδυναμία μας να δούμε πέρα από τα κομματικά μας γυαλιά και να βγάλουμε τη χώρα με κοινή πορεία στο ξέφωτο. Όπως έχει φανεί και σε ανάλογες περιστάσεις στο ιστορικό παρελθόν, η κομματική σκοπιμότητα ξεπερνάει την οποιαδήποτε διάθεση για συνεννόηση και σύμπραξη σε εθνική βάση. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά: η περιώνυμη ‘εθνική αντίσταση’ της Κατοχής ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα αιματηρό εμφύλιο αλληλοφάγωμα για το ποιος θα είχε το πάνω χέρι μόλις θα έφευγαν οι Γερμανοί, με τα γνωστά τραγικά επακόλουθα. Οι ξένοι (όποιοι κι αν είναι κάθε φορά) άλλο που δεν θέλουν παρά να έχουν μπροστά τους μια τραμπάλα και να ρίχνουν το βάρος τους πότε στη μία και πότε στην άλλη μεριά, σύμφωνα με τις δικές τους συμφεροντολογικές εκτιμήσεις. Τους ευγνωμονούμε όταν μας βοηθούν, αλλά ας μη φανταζόμαστε ότι το κάνουν από φιλευσπλαχνία. Κι αν το «διαίρει και βασίλευε» βολεύει εκείνους, θα έπρεπε να είμαστε αρκετά έξυπνοι για να εννοήσουμε ότι δεν συμφέρει εμάς.
     Αφήνοντας το γενικό πρόβλημα της κρίσης, ας μεταφερθούμε στο ειδικώτερο, στο ζήτημα του ονόματος της βορείας γείτονος χώρας. Βλέπουμε κι εδώ την ίδια ενδοστρεφή νοοτροπία, την ίδια μικροκομματική συμφεροντολογία, το ίδιο nitpicking (ξεψείρισμα στα αγγλικά) μεταξύ των υπευθύνων: εμείς είπαμε, εσείς δεν είπατε, ναι αλλά εμείς κάνουμε περισσότερα, όχι εσείς κάνατε κάποτε λιγότερα. Πού είναι η εθνική γραμμή σε τέτοιο σοβαρό θέμα; Γιατί ξεκινάμε με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη μας; Μέχρι πότε θα παίζουμε το παιχνίδι των ξένων με όρους συνεχούς υποχωρητικότητας και αυτοεξευτελισμού; (αν βέβαια το καταλαβαίνουμε ότι γινόμαστε ρεζίλι…). Ας ξεκαθαρίσουμε όλοι μαζί την κοινή μας θέση: εκείνοι μπορεί να επιζητούν πάση θυσία το όνομα ‘Μακεδονία’, εμείς όμως δεν το θέλουμε, ούτε απλό, ούτε σύνθετο, ούτε παράγωγό του. Τελεία. Αν έχουν κάτι άλλο να προτείνουν, ένα όνομα από τη δική τους γλώσσα και γεωγραφία, χωρίς αλυτρωτικά υπονοούμενα και αστερίσκους, τότε «δεύτε και διαλεχθώμεν». Η πόρτα θα είναι ανοιχτή, με τους δικούς μας όμως όρους. Και με ενιαία στάση απέναντί τους. Τόσο δύσκολο είναι;


 To... ξεψείριασμα, με την πέννα του Ηλ. Μακρή (Καθημερινή 10/6/2018)

2 σχόλια:

Απόστολο είπε...

Πανεύκολο για όλους μας πλην εκείνων.

ap so είπε...

Να την δω μια φορά αυτήν την ομοψυχία και δεν θέλω τίποτ'άλλο. Αλλά, ας μην βαυκαλιζόμαστε. Διαπραγματευόμαστε μ'αυτούς όχι τίποτ' άλλο παρά τα "κλοπιμαία"! Αυτοί έκλεψαν και θέλουν "λύτρα" για να επιστρέψουν κάτι από αυτά...