Ερασιτέχνες και επαγγελματίες

Πώς χάνουν οι λέξεις το νόημά τους, ειδικά στην πλούσια γλώσσα μας… Λέμε κάποιον περιφρονητικά ερασιτέχνη, και αντί να εννοούμε ότι είναι ‘εραστής της τέχνης’ (δηλ. ότι κάνει κάτι κυρίως από μεράκι, γιατί το αγαπάει), συνήθως υπονοούμε ότι κάνει δουλειά πρόχειρη, όποτε και όπως του αρέσει, μ’ ένα λόγο είναι ‘τσαπατσούλης’. Όσο για τον επαγγελματία, συχνά τον βλέπουμε σαν ‘έμπορο’ ή οικονομικό εκμεταλλευτή (‘στυγνός επαγγελματίας’) και όχι ως ένα εκπαιδευμένο πρόσωπο που επιτελεί μια εργασία, τέχνη ή υπηρεσία με βάση συγκεκριμένους επιστημονικούς αλλά και δεοντολογικούς κανόνες και ευσυνειδησία. Κι έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να βλέπουμε ‘ερασιτέχνες’ και ‘επαγγελματίες’ με τις αρνητικές τους έννοιες, ώστε παραξενευόμαστε (ή και νιώθουμε κάπως περίεργα) όταν τους συναντούμε στην κυριολεκτική τους εκδοχή, που είναι πιο ασυνήθιστη. Και όμως, έχουμε ανάγκη από περισσότερους ‘ερασιτέχνες επαγγελματίες’, σε κάθε χώρο (νοσοκομεία, υπηρεσίες, αστυνομία, δημόσια υγεία, ελέγχους τροφίμων κ.ο.κ).

Παιδική πορνογραφία (μόνο;)

Το σχόλιο που ακολουθεί ας μην αναγνωσθεί ως πουριτανικό ή ηθικοπλαστικό κήρυγμα, αλλά ως απορία. Δεν μπορείς να ψεκάζεις συνεχώς τον κόσμο με φαγουρόσκονη, και να έχεις συγχρόνως την απαίτηση κανένας να μη ξύνεται. Που σημαίνει ότι όταν η καθημερινή πραγματικότητα (έντυπη, τηλεοπτική, διαφημιστική, ενδυματική κτλ.) εκθειάζει και ειδωλοποιεί το σεξ και αποτελεί για τους θεατές της—εκούσιους και ακούσιους—το οπτικό ισοδύναμο του άσματος των Σειρήνων της Οδύσσειας, αργά ή γρήγορα για κάποιους από τους θεατές αυτούς οι πάντες και τα πάντα (άνδρες, γυναίκες, παιδιά, φίλοι, συνεργάτες ή συμμαθητές, ξένοι ή συγγενείς, ανεξαρτήτως χρώματος ή εθνικής προέλευσης) γίνονται στόχοι αθεμίτου ενδιαφέροντος. Μήπως, αντί να μας ‘ξαφνιάζει’ η ενασχόληση κάποιων ενηλίκων με την παιδική πορνογραφία, θα πρέπει κάποτε να αναλογισθούμε την συλλογική ευθύνη της ανοχής ημών των υπολοίπων στα ευρύτερα φαινόμενα της επιδειξιομανίας (από τη μία) και οφθαλμολαγνείας (από την άλλη); Χωρίς με κανένα τρόπο να δικαιώνουμε τους εκάστοτε δράστες, μήπως θα πρέπει να ασχοληθούμε και με τα βαθύτερα αίτια;

[Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 31/5/2008]

Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα

Αντιγράφω την εικόνα από τη χθεσινή 'Καθημερινή': μιλάει μόνη της. Αν έχει κανείς την απορία για το πώς εκτοξεύονται οι τιμές του πετρελαίου και των λοιπών αγαθών στα ύψη, ας κοιτάξει τους 'φτιαγμένους' αυτούς χρηματιστές. Στο κυνήγι του κέρδους πάση θυσία, δημιουργούν πλαστές καταστάσεις και βάζουν το χέρι τους όλο και πιο βαθιά στις τσέπες όλων μας. Προσπαθώντας να βγάλουν χρήμα εκ ου μη όντος, δεν καταλαβαίνουν ότι όσο πιο εύκολα κερδίζεται κάτι, εξίσου εύκολα χάνεται, όπως το λέει η λαϊκή σοφία. Κι ύστερα, δώστου κλάματα για μαύρες Δευτέρες ή μωβ Τρίτες ή όποιες άλλες 'αποφράδες' ημέρες.

Τραγική ανευθυνότητα ή ψυχική νόσος;

Ακούγοντας την τραγική είδηση για τον θάνατο 9χρονου από ακατάσχετη αιμορραγία, και με αφορμή τον ‘εισαγγελικό’ τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε αυτή από ένα τουλάχιστον τηλεοπτικό παρουσιαστή (ας τον αφήσουμε ακατονόμαστο), σκέφτομαι ότι όποιος κάνει τέτοιες παρουσιάσεις θα πρέπει να ‘καταδικάζεται’ να περάσει υποχρεωτικά ένα 24ωρο μέσα σε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, άλλο ένα σε πολυσύχναστο Κέντρο Υγείας, κι ένα ακόμη στο Τμήμα Επειγόντων μεγάλου νοσοκομείου. Είναι πολύ βολικό να κρίνεις το σύστημα φορώντας ατσαλάκωτο κοστούμι και γραβάτα: είναι τελείως άλλη ιστορία να φοράς τα πράσινα του χειρουργείου ή την άσπρη μπλούζα και να είσαι υπεύθυνος για τη ζωή ή τον θάνατο ενός, πέντε, δέκα ή περισσοτέρων ανθρώπων. Κι ακόμη, άλλο είναι να μετράς τα χιλιόμετρα από το Καπανδρίτι στο ΚΑΤ επί χάρτου ή στην οθόνη του GPS και άλλο να τα διατρέχεις στην πράξη με τις όποιες συνθήκες κυκλοφορίας επικρατούν στη δεδομένη στιγμή.
Όλοι θα θέλαμε σε περίπτωση ανάγκης να έχουμε σε απόσταση σφυρίχτρας περιπολικό, ασθενοφόρο, πυροσβεστικό αεροπλάνο και ελικόπτερο παντός καιρού. Ακόμη, κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι ζουν στον φανταστικό πλανήτη Κρύπτον (πατρίδα του Σούπερμαν), όπου όλα γίνονται με ταχύτητες μεταξύ ήχου και φωτός. Το να μπερδεύουμε όμως δημόσια τις φαντασιώσεις μας με την πραγματικότητα αποτελεί ψυχική νόσο, όταν δεν είναι ασύγγνωστο δεοντολογικό σφάλμα.

Υπερβολές και δημοσιογράφοι

Όπως μας πληροφορεί γουρλώνοντας τα μάτια (κατ’ επίκλησιν εξόφθαλμος!) ο εκφωνητής, εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες μένουν απροστάτευτες απέναντι στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας διότι, λέει, το ‘κακό’ ΙΚΑ κωλυσιεργεί στην εφαρμογή του εμβολίου αντι-HPV. Αυτό που δεν λένε οι διαφημιστές του εμβολίου είναι ότι παρέχει μόνο 70% προστασία (διότι δεν καλύπτει όλα τα στελέχη του HPV), και ότι ακόμη και οι εμβολιασμένες γυναίκες θα πρέπει να συνεχίσουν να ελέγχονται με τεστ Παπανικολάου (σύμφωνα με τις συστάσεις του CDC των ΗΠΑ). Σε τέτοιες λεπτομέρειες θα μείνουμε τώρα;

Και μια οικονομική σύγκριση. Το πλήρες εμβόλιο κοστίζει περίπου όσο 250 πακέτα τσιγάρα. Δοκιμάστε όμως να πείσετε μια καπνίστρια να πληρώσει για να εμβολιασθεί. Βλέπετε, το δεύτερο είναι δουλειά του κράτους. Άσχετα αν οι καρκίνοι του πνεύμονα είναι πολύ πιο συχνοί (και θανατηφόροι) από εκείνους του τραχήλου της μήτρας, και μπορεί να προληφθούν πολύ φθηνότερα και πιο αποτελεσματικά.

‘Ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί’

Και πάλι εμπρησμοί σε αστυνομικά αυτοκίνητα, και πάλι νυκτερινά επεισόδια με ‘κουκουλοφόρους’ (τι επάγγελμα κι αυτό…, στα βαρέα και ανθυγιεινά πρέπει να το εντάξουν), και πάλι παρα-αθλητικές εκδηλώσεις εντός και εκτός γηπέδων, με καταγγελίες για αδράνεια της αστυνομίας. Κάποτε σεβόμασταν την ιδιότητα και το έργο του αστυνομικού. Τώρα τον λυπόμαστε (όταν δεν τον ελεεινολογούμε), διότι ό,τι κι αν συμβεί τα χέρια του είναι δεμένα (και από προστάτης θα βρεθεί υπόδικος). Η επαγγελματικά ορθή αντίδραση ενός αστυνομικού στον κουκουλοφόρο που πλησιάζει με μολότωφ στο χέρι θα ήταν να του προτείνει το όπλο, κι αν κάνει μια κίνηση ακόμη να ρίξει μια πάνω από το κεφάλι του, και τη δεύτερη στα πόδια του. Εκτός κι αν το όπλο έχει --με άνωθεν διαταγή--διακοσμητικό χαρακτήρα, κάτι που εκ του ασφαλούς γνωρίζει ο κουκουλοφόρος. Συνέπεια ενός τέτοιου επαγγελματισμού θα είναι να αποκηρύξει τον αστυνομικό μετά βδελυγμίας την επομένη ‘σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος’, αριστερός και δεξιός, για την προστασία του οποίου φροντίζει μέρα-νύχτα. Έστω και 'άσφαιρος'.

Ο Μάιος μας έφθασε...

Αδέλφια, ξεχαστήκαμε! Τα σαράντα χρόνια από την ιστορική εκείνη αποφοίτηση πλησιάζουν, και κανένας δεν έκανε ακόμη την κίνηση της επανασύνδεσης. Τι περιμένετε, να γράψουμε κι άλλες 'αναχωρήσεις' εκτός από τους δυο που ήδη γνωρίζουμε (Πέτρος και Παναγιώτης);
[Όχι, δεν έκανα λάθος στη φωτογραφία, που είναι του 1967, αλλά προτίμησα αυτή διότι είμαστε περισσότεροι. Εξάλλου εκείνη του 1968 την έχω ξαναβάλει (βλέπε Τεσσαράκοντα παρά ένα (25/9/2007)].

Το ταρατατζούµ της ενημέρωσης

Έχει καταντήσει σχεδόν γενικός κανόνας στο ραδιόφωνο (ιδίως στα σύντομα δελτία ή τις ποικίλες ενημερωτικές, αλλά καθόλου ‘εξημερωτικές’, εκπομπές) οι ειδήσεις­—όσο τραγικές κι αν είναι—να αναγγέλλονται µε μουσική υπόκρουση είτε από φανφάρες και τυμπανοκρουσίες είτε από ελαφρά και ανέμελα τραγουδάκια του συρμού, τελείως άσχετα προς το πνεύμα της ειδησεολογίας. Ο τόνος της φωνής των εκφωνητών/τριών πολλές φορές θυμίζει µάλλον αναμετάδοση επίδειξης μόδας ή φεστιβάλ τραγουδιού παρά σοβαρή ενημέρωση (ίσως διότι οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να κάνουν πότε τη μια δουλειά και πότε την άλλη). Το φαινόμενο µας φέρνει στο νου το παλιό άσμα του Μιχάλη Βιολάρη µε την επωδό ‘Δόξα τω Θεώ, καλά περνάμε’, έστω κι αν γύρω µας υπάρχουν χήρες και ορφανά, τσουνάμι και Ναργκίς, πόλεμοι και εγκληματικές ενέργειες, λιμοί, λοιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί. Άλλωστε, χωρίς όλα αυτά πώς θα καταλαβαίναμε εμείς οι άλλοι ότι ‘καλά περνάμε’;

Το μάτι της βελόνας

Απορία εποχούμενου σκύλου

Ο σκύλος έχει κολλημένο το μουσούδι του στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου που τον μεταφέρει και κοιτάζει γεμάτος απορία το πλήθος των οχημάτων που προσπαθούν να προχωρήσουν στον συνωστισμένο Περιφερειακό. Πού πάνε όλοι αυτοί οι οδηγοί; Και πώς γίνεται με την πρώτη υποψία συννεφιάς ή με κάποιες ψιχάλες στον αέρα να αυξάνεται ο αριθμός των αυτοκινήτων στους δρόμους; Πρωί-πρωί σήμερα η ουρά που ‘περίμενε’ στην ανατολική είσοδο της πόλης ήταν διπλάσια σε μήκος από το συνηθισμένο. Λες και κάποιοι βλέπουν τον καιρό και αποφασίζουν να βγάλουν τα οχήματα για πλύσιμο (‘Κουράγιο, θα βρέξει!). Ή πολλές κυρίες (ίσως και κύριοι) αποφασίζουν ότι δεν μπορούν να βρέξουν τα μαλλιά ή να λασπώσουν τα παπούτσια τους, και πού να κουβαλάνε ομπρέλα; Κατά τα άλλα, ούτε η τιμή του πετρελαίου, ούτε οι πρόσθετοι ρύποι στην ατμόσφαιρα, ούτε ο γενικός χαμός στο μποτιλιάρισμα φαίνεται να τους πτοούν. ‘Πάνε ή δεν πάνε γυρεύοντας;’ αναρωτιέται ο σκύλος και ρίχνει ένα γάβγισμα προς τον οδηγό που τον μεταφέρει, αλλά εκείνος προτιμά να τον αγνοήσει. ‘Δεν καταλαβαίνει ότι προτιμώ να τρέχω με τα πόδια μου;’ ξανασκέφτεται ο σκύλος, και συνεχίζει τον μονότονο ρεμβασμό του μέσα από το βρεγμένο πίσω τζάμι του ακινητοποιημένου αυτοκινήτου.

(Σημείωση: Κάποτε μου έλεγε ένας σεβάσμιος Άγγλος μοναχός που είχε ζήσει χρόνια στην Ελλάδα και μιλάει πολύ καλά τη γλώσσα μας: ‘Εσείς στην Ελλάδα είστε περίεργοι: λέτε ότι έχει πολλή κίνηση όταν στο δρόμο δεν κινείται τίποτε!’ Κάτι ήξερε).

Ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη

Έστω κι αν πάμπολλοι το έχουν φωτογραφίσει, 'ο ήλιος έγνω την δύσιν αυτού'.

Ο υπουργός, ο δικαστής και το βιβλίο

Η βράβευση ενός βιβλίου δεν το κάνει αυτόματα και κατάλληλο για ανάγνωση, τουλάχιστον από όλες τις ηλικίες και κατηγορίες αναγνωστών. Δυστυχώς η συνταγή της ‘επιτυχίας’ στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία (όπως μπορεί να δείξει ένα πρόχειρο τυχαίο φυλλομέτρημα σε βιβλιοπωλείο) είναι η χυδαιότητα τόσο στη σκέψη (τι εικόνες σερβίρει στον αναγνώστη) όσο και στο λόγο (τι γλώσσα μιλάει ο συγγραφέας και οι ‘ήρωές’ του). Μια ανάγνωση παλαιότερης κριτικής για το βιβλίο που αυτές τις μέρες κάνει ζιγκ-ζαγκ στις ειδήσεις δεν μου έδειξε κάτι διαφορετικό. Συνεπώς ξενίζει (το λιγότερο) η παρέμβαση υπουργού για να ‘τραβήξει το αυτί’ του δικαστικού που αιτιολογημένα σύστησε την απομάκρυνση του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες (προσοχή στη διευκρίνηση). Και ακόμη, πώς ερμηνεύεται η υποδοχή της ενέργειας αυτής από την ‘προοδευτική’ μερίδα του τύπου που έσπευσε να σχολιάσει ότι ‘επιτέλους ο υπουργός στέκεται στο ύψος των περιστάσεων’ (ενώ για προηγούμενες υπουργικές παρεμβάσεις για άλλα θέματα είχαμε ακούσει θυελλώδεις πολιτικές και δημοσιογραφικές διαμαρτυρίες για ανοίκειες παρεμβάσεις και παρεμπόδιση του έργου της δικαιοσύνης); Ας αποφασίσουμε επιτέλους: θέλουμε ή δεν θέλουμε οι υπουργοί να ελέγχουν τους δικαστές; Ή θα εφαρμόσουμε κι εδώ τη λογική του ανεμόμυλου που υπαγορεύει κάθε θέμα να το γυρίζουμε κατά το δοκούν;

Η δυστυχία της Ελλάδας

Εκεί που σκέφτεται κανείς—ανέμελα και μακριά από καθημερινές σκοτούρες—πόσο όμορφη είναι η Ελλάδα, τουλάχιστον ως τουριστικός προορισμός, μαζεύει από γύρω του μια σειρά εικόνες και μηνύματα που του δείχνουν μιαν άλλη πραγματικότητα. Ένας απίστευτος ερασιτεχνισμός—όχι για πρώτη φορά—από την πλευρά των ανθρώπων που υποτίθεται ότι εξ επαγγέλματος μας προστατεύουν (καλά, δεν βλέπουν τουλάχιστον αστυνομικές ταινίες;) στοιχίζει τη ζωή ενός οδηγού λεωφορείου. Ένα ‘φεστιβάλ για την αποποινικοποίηση της κάνναβης’ (λες και είχαμε λυμένα όλα τα άλλα προβλήματά μας) σε συνδυασμό με μια μικρονοϊκά εγκληματική νοοτροπία ‘περί ακαδημαϊκού ασύλου’ οδηγεί σε λεηλασία μιας ακόμη πανεπιστημιακής σχολής και του περιεχομένου της (κι ύστερα απορούμε γιατί οι επιστήμονες καταφεύγουν στο εξωτερικό: εκεί οι σχολές κλειδώνονται το βράδυ). Κάποιοι δημοσιογράφοι διαμαρτύρονται για την φημολογούμενη στράτευση στα 18: θα προτιμούσαν τον στρατό επαγγελματικό (το ένα βέβαια δεν αναιρεί το άλλο), ώστε κάποιοι να κάνουν τη δουλειά και οι υπόλοιποι να μη ξέρουν ούτε από ποια μεριά πιάνουν το όπλο. Τελικά η δυστυχία της Ελλάδας φαίνεται πώς είναι ότι κατοικείται από τους Έλληνες, αυτή την ιστορική φυλή που θυμίζει τον Δρα Τζέκυλ και τον κ. Χάιντ, που μόλις πάει κάτι να καταφέρει κλωτσάει το επίτευγμα όπως η αγελάδα την καρδάρα με το γάλα. Και πάλι από την αρχή…

Η Αλχημεία του Μαμωνά

Πολύ πεζό και ευτελές να μιλάμε για χρήματα ενώ αντηχεί στ’ αυτιά μας το ‘Χριστός ανέστη’. Ωστόσο, σήμερα δημοσιοποιήθηκε ακόμη μια οικονομική έκθεση, ακόμη ένα προσφιλές ‘πιάτο’ των Μέσων και εργαλείο των πολιτικών για να ‘κάνουν παιχνίδι’ με τα νούμερα (είναι γνωστό ότι με τις στατιστικές μπορούμε να αποδείξουμε οτιδήποτε), είτε για να δείξουν ότι πάμε καλά (εφόσον οι ίδιοι κρατούν το τιμόνι) είτε για να μας πείσουν ότι πάμε για φούντο (εφόσον θέλουν να πάρουν το τιμόνι από τους τρέχοντες καπετάνιους για να μας φουντάρουν εκείνοι). Βέβαια το ποτήρι πάντα είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο, ανάλογα με το πώς το βλέπει ο καθένας. Ωστόσο εξίσταται κανείς με την ‘κοινή αλογία’ (common nonsense, το αντίθετο της κοινής λογικής) όλων των ‘αναλυτών’ και των οργάνων του Μαμωνά που ονειρεύονται μια διαρκή και διαρκώς αυξανόμενη ανάπτυξη (δημιουργία ύλης εκ του μηδενός μόνο μια φορά έγινε στην ιστορία του Σύμπαντος). Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει εκτός των άλλων και το όνειρο του Φαραώ για τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες, που δείχνει ότι όχι μόνο τότε, αλλά και σε όλες τις εποχές οι εναλλαγές των οικονομικών καταστάσεων ήσαν δεδομένες και αναπόφευκτες, και συνεπώς των φρονίμων τα παιδιά καλά θα κάνουν πάντα να μαγειρεύουν με πρόνοια για το μέλλον και όχι να επιδίδονται ανέμελα στο ‘φάγωμεν, πίωμεν’ (και 'καταναλώσωμεν') σήμερα, που σίγουρα θα μας κάνει να πεθάνουμε της πείνας στο όχι πολύ μακρινό μέλλον.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

‘Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού’.

‘Ο μαθητής ηρνήσατο, ο ληστής εβόησε: μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου.

‘Κύριε, ο τον ληστήν συνοδοιπόρον λαβών, τον εν αίματι χείρας μολύναντα, και ημάς συν αυτώ καταρίθμησον ως αγαθός και φιλάνθρωπος’.

‘Ο Σταυρός σου, Κύριε, ζωή και ανάστασις υπάρχει τω λαώ σου, και επ’ αυτώ πεποιθότες σε τον σταυρωθέντα Θεόν ημών υμνούμεν, ελέησον ημάς’.

Βιταμίνη Ε, κάπνισμα και καρκίνος

Η πανικόβλητη γυναικεία φωνή με καλημέρισε πρωί-πρωί: ‘Γιατρέ, ακούσατε εκείνο που είπαν προχθές στην τηλεόραση ότι η βιταμίνη Ε προκαλεί καρκίνο στον πνεύμονα; Κι εγώ τι θα κάνω που παίρνω εδώ και δυο χρόνια βιταμίνη Ε με συμβουλή γιατρού;’ Όχι, δεν το είχα ακούσει. Κρίμα. ‘Μα το είπαν πνευμονολόγοι’, επιμένει η φωνή. ‘Οι πνευμονολόγοι λένε εδώ και 50 χρόνια ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα’, αντέτεινα εγώ, ‘και όμως συνεχίζετε και καπνίζετε. Τι χειρότερο μπορεί να σας κάνει η βιταμίνη Ε;’

Με την ελπίδα να βάλω τέρμα στη συζήτηση υποσχέθηκα να μελετήσω το θέμα και της ευχήθηκα καλό Πάσχα. Ωστόσο σκέφθηκα για πολλοστή φορά ότι ο άνθρωπος δεν αποδέχεται εύκολα την ευθύνη των πράξεών του. Ψυχολογικά του είναι πολύ πιο ανώδυνο να επιρρίψει το βάρος της ενοχής για τα προβλήματα της υγείας του στα διάφορα ‘Ε’ των τροφών, τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τους πυλώνες υψηλής τάσης της ΔΕΗ, το Τσερνομπίλ, δηλ. σε πράγματα για τα οποία πιστεύει ότι φταίνε κάποιοι άλλοι (από τους οποίους μπορεί να απαιτήσει και αποζημίωση), παρά να ομολογήσει ότι τουλάχιστον συνυπεύθυνος είναι και ο ίδιος. Την ψυχολογική αυτή αδυναμία κατανοούμε εμείς οι γιατροί, δεν πρέπει όμως να την υποθάλπουμε και να την καλλιεργούμε στους ασθενείς μας.

Η βασική διαφορά του καπνού από όλους τους άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες είναι ότι αφενός η καρκινογόνος δράση του είναι αποδεδειγμένη πέρα από κάθε αμφιβολία και αφετέρου είναι το μόνο γνωστό καρκινογόνο που βρίσκεται κυριολεκτικά και αποκλειστικά στο χέρι του χρήστη (ως προσωπική επιλογή και όχι διότι του προσφέρει κάποιο όφελος). Αν θελήσουμε να αποδεχθούμε την αλήθεια αυτή σε συλλογικό επίπεδο και να ενεργήσουμε ανάλογα, τότε μπορεί να κάνουμε κάποια ουσιαστικά βήματα για την πρόληψη της ‘επάρατης’ νόσου.

Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη εσπέρας…

‘… δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ. Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις, ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης ο αμέτρητον έχων το έλεος’.

[Το χειρόγραφο είναι από την ‘Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα’ του διδάξαντός με πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη. Παρατίθεται ως μικρό αντίδωρο για τα πολλά δώρα του].

Ο τελευταίος πειρασμός

Στην πέννα του Καζαντζάκη και στον φακό του Σκορσέζε προστέθηκαν και οι εκδότες του 'Βήματος’, που αποφάσισαν, με ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στο θρησκευτικό φρόνημα των Ορθοδόξων Χριστιανών, να τους δωρίσουν το DVD της ομώνυμης ταινίας, χρονιάρες μέρες που είναι. Να υποθέσουμε ότι με την ίδια ευαισθησία προς τους απανταχού της Ελλάδος Μουσουλμάνους η εφημερίδα θα κάνει αντίστοιχη προσφορά των ‘Σατανικών στίχων’ του Salman Rushdie με την έναρξη του Ραμαζανίου; Ή να είμαστε ‘προοδευτικοί’ ή να μην είμαστε. Αλλά βέβαια, στην πορεία της ιστορίας πολλοί βρήκαν ευκολότερο να υβρίζουν Εκείνον που είπε το ‘Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι’ παρά να διακινδυνεύσουν τον τράχηλό τους.

[Δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ]

Θαύμα

Όταν διαβάζουμε ανάλογες διηγήσεις σε βιβλία με θαύματα διαφόρων αγίων ή προσκυνημάτων στην Ελλάδα, πολλοί από μας υποθέτω ότι διατηρούμε μια μικρή ή μεγαλύτερη επιφύλαξη μέσα μας. Είναι δυνατόν να χάθηκε ο όγκος; Κάποιο λάθος έγινε αρχικά. Ας είναι, αφού το αποτέλεσμα ήταν θετικό για τον άνθρωπο, ας το πιστεύει και για θαύμα. Όταν όμως βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το γεγονός, όταν έχεις φωτογραφίσει τον μεγάλο και ενοχλητικό πολύποδα του οισοφάγου, τον έχεις δει ενδοσκοπικά και με όλες τις ακτινολογικές μεθόδους, του έχεις πάρει βιοψία, και μια εβδομάδα αργότερα ψάχνεις (μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους, επί μία ώρα) να τον βρεις για να τον αφαιρέσεις κι αυτός δεν υπάρχει; Ο ορθολογισμός σου προβάλλει εξηγήσεις του τύπου ‘Πήρε τόσες μέρες αντιβίωση και υποχώρησε η φλεγμονή’. Ωστόσο, σου έρχεται στο νου και η απλούστερη, και ίσως πιο προσγειωμένη, διαβεβαίωση της προηγούμενης ημέρας, από την άλλη πλευρά: ‘Να μου το θυμηθείς, αύριο δεν θα υπάρχει’. Μπορείς να το αντικρούσεις; Απλά κάνεις το σταυρό σου, και λες ‘Δόξα σοι ο Θεός’. Όπως έλεγε ο αείμνηστος φίλος καθηγητής της Θεολογικής Βασίλης Στογιάννος, σκοπός του θαύματος δεν είναι ο εντυπωσιασμός, αλλά η δοξολογική προσκύνηση του Θεού.

Υπερθετικές εκτινάξεις

Τα δελτία ειδήσεων μας πληροφορούν, με τον πρέποντα στόμφο, ότι ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη τον προηγούμενο μήνα εκτινάχθηκε (στο άκουσμα της λέξης κρατούμε την αναπνοή μας και σκύβουμε μη τυχόν μας πετύχει στην εκτίναξή του) στο 3,6%. Παίρνουμε μια ανάσα ανακούφισης και αναρωτιόμαστε, για πολλοστή φορά, πού έμαθαν τη χρήση των λέξεων οι συντάκτες και οι εκφωνητές των ειδήσεων. Τα ‘νέα ιστορικά ρεκόρ’ στην τιμή του πετρελαίου καταρρίπτουν το ένα το άλλο με τέτοια συχνότητα που η φράση έχασε πλέον την όποια πρωτοτυπία της. Οι βουτιές σε Χρηματιστήρια συναγωνίζονται τα πλονζόν του Νικοπολίδη, έστω κι αν είναι σε μικρά μονοψήφια νούμερα. Με τόσες εκτοξεύσεις γύρω μας—προς τα πάνω και προς τα κάτω—απορούμε πώς δεν γίναμε ακόμη πύραυλοι. Μήπως μας χαρακτηρίζει η υπερβολή της υπερβολής;

Πολύ χρήμα για το τίποτε

Οι εφημερίδες έσπευσαν να μας πληροφορήσουν ότι ‘συλλέκτης’ έδωσε, ούτε λίγα ούτε πολλά, 91.000 δολλάρια για να αποκτήσει φωτογραφία – με περιβολή Εύας – αλλοδαπής κυρίας που πρόσφατα έγινε ένοικος προεδρικού μεγάρου. Δεν ξέρω τι νόημα ακριβώς έχει η λέξη ‘συλλέκτης’, αλλά τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση μπορώ να προτείνω τον συγκεκριμένο χουβαρντά για Όσκαρ (ή Νόμπελ) Ιδιωτείας. Η εν λόγω φωτογραφία κυκλοφορεί τόσο στις εφημερίδες όσο και στο Διαδίκτυο, χωρίς καμία χρέωση. Ίσως ένας πρόχειρος ορισμός θα μπορούσε να είναι: άνθρωπος που ξοδεύει επίτηδες πολλά χρήματα για ευτελή και παροδικής αξίας πράγματα που θα μπορούσε να αποκτήσει δωρεάν. Κρίμα που με τα λεφτά δεν αγοράζει κανείς κοινό μυαλό.

Το εθνικό σπορ των δημοσκοπήσεων

Τέσσερεις ‘πανελλαδικές’ ανακοινώθηκαν σήμερα από τα Μέσα: διαλέγετε και παίρνετε. Θεωρητικά, με το παιχνιδάκι αυτό μπορούμε κάθε εβδομάδα να αλλάζουμε κυβέρνηση («Σήμερα καταλληλότερος για πρωθυπουργός κρίνεται ο Α»). Δεν έχει σημασία αν το Σύνταγμα προβλέπει εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια: εμείς σήμερα έχουμε άλλη γνώμη. Πού να περιμένουμε μέχρι το 2011; Ούτε μας πολυενδιαφέρει αν ο εκάστοτε επικεφαλής παρήγαγε ή σκοπεύει να παραγάγει έργο: τα ποσοστά των σφυγμομετρήσεων μετράνε. Αν μάλιστα διευρύνουμε το είδος και υποβάλλουμε κάθε φορά τις ανάλογες έντεχνες ερωτήσεις, μπορούμε να πετυχαίνουμε και άλλους, πιο πεζούς αλλά όχι λιγότερο φιλόδοξους στόχους. Ποιος πρέπει να προΐσταται του Ελεγκτικού Συνεδρίου; Ποιον να βάλουμε διοικητή στο Νοσοκομείο Άνω Βούρλων ή στο Χ Σώμα Στρατού; Ποια δασκάλα θα πάρει την Α’ Δημοτικού στο κενό μονοθέσιο της ακριτικής επαρχίας Β; Ποιος υπουργός πρέπει να αναδομηθεί την προσεχή εβδομάδα; Ποιος θα αντικαταστήσει τον Ιακώβου στην Εθνική Άρσης Βαρών; Με τόσες ερωτήσεις και αντίστοιχες ψηφοφορίες δεν χρειάζονται άλλες ειδήσεις στα Δελτία. Εξάλλου, όλα τα άλλα θέματα απλώς δεν υπάρχουν. Η δημοσκόπηση για τη δημοσκόπηση.

Σήμερον έαρ μυρίζει...

Η Φανή που φεύγει

Η Φανή συνάντησε πρώτη φορά τον καρκίνο στα 25. Τα τελευταία έξη χρόνια γνώρισε διάφορες ιατρικές ειδικότητες και έμαθε κυριολεκτικά ‘στο πετσί της’ πάμπολλες ιατρικές πράξεις, καθεμιά με τον πόνο της, μικρό ή μεγάλο. Πρώτη φορά τη συνάντησα, και ζούσε μέσα στον φόβο. Όταν ο γιατρός της είπε ότι θα χρειαστεί ξανά παρακέντηση, έκλαιγε επί δυο μέρες, μέχρι να πάρει τη μεγάλη απόφαση να έρθει. Η προηγούμενη εμπειρία, δέκα μέρες νωρίτερα, ήταν επώδυνη για την ψυχή της διότι ακριβώς πόνεσε το καταπονημένο σώμα της (‘Πονάει το σώμα, αλλά πάσχει το ανθρώπινο πρόσωπο’, όπως δίδαξε η μεγάλη Cicely Saunders). Χρειάστηκαν λίγα λεπτά μη λεκτικής επικοινωνίας για να δεχτεί να εμπιστευθεί τον καινούργιο γιατρό που θα δοκίμαζε τις ικανότητές του πάνω της. Όταν η παρακέντηση ολοκληρώθηκε, με προσεκτική προετοιμασία και – δόξα τω Θεώ – με καλό αποτέλεσμα, η Φανή χαμογέλασε για πρώτη φορά. ‘Δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε να είναι τόσο εύκολο!’ είπε. Εκεί που ο χρονικός ορίζοντας των ασθενών στενεύει και πλησιάζει η ώρα της αναχώρησης, ένας πόνος λιγότερος είναι μεγάλη υπόθεση. Ας της δώσουμε για λίγα λεπτά όλη την προσοχή μας και την αγάπη μας, και θα μας το ανταποδώσει. Και τώρα και στο μέλλον.

Ο Μέγας Κανών στους Αγίους Δώδεκα

'Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις;' Τετάρτη της Ε' Εβδομάδος των Νηστειών χθες, που σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη ψάλλεται ο Μέγας Κανών του Αγ. Ανδρέου Κρήτης. Πού αλλού να τον ψάλλεις παρά στους Αγίους Δώδεκα Αποστόλους, μαζί με άλλους που έμαθαν στον ίδιο χώρο τη Βυζαντινή μουσική, και που νιώθουν την ίδια ιερή υποχρέωση τόσο προς τον ναό όσο και προς τους διδάξαντες; Και πώς να εξηγήσεις ότι είναι κι αυτός ένας αποχρών λόγους να ζεις στη Θεσσαλονίκη, την τόσο παλιά και πάντα νέα και παραδοσιακή; Και του χρόνου, με υγεία.

Με πότισες φαρμάκι...

Αποκαλυπτική συζήτηση με φαρμακευτικό αντιπρόσωπο. Ο λόγος για αντιβιοτικό που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια, με καλές επιδόσεις στο χώρο του. ‘Ξέρεις, γιατρέ, για το χάπι των 500 mg πέρασε η περίοδος της πατέντας κι έτσι έπεσε η επίσημη τιμή του. Οπότε τώρα η εταιρεία προωθεί το 250άρι, για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε κι εμείς τις θέσεις μας’. Σημείωση: το κουτί των 250 mg (με 6 χάπια, αντίστοιχα με 3 των 500 mg στην άλλη συσκευασία) κοστολογείται επίσημα στο ΤΡΙΠΛΑΣΙΟ της νέας τιμής του ‘500’ (το ένα έπεσε από τα 8 Ευρώ στα 5, το άλλο κάνει 15 Ευρώ).

Ελάτε τώρα και αποδείξτε μου την υψηλή λογική του κράτους που θέλει το ΙΔΙΟ φάρμακο στην ΙΔΙΑ δοσολογία (500 mg την ημέρα) για την ΙΔΙΑ διάρκεια θεραπείας (3 μέρες) να πωλείται με τόσο διαφορετική τιμή. Η εθνικά οικονομική συνείδηση ενός εντίμου γιατρού θα υπαγόρευε: ‘γράφω το φθηνότερο, αφού το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο’. Αλλά, ‘φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δ’ αλήθεια’. Στην προκειμένη περίπτωση ο ‘φίλος’ είναι ο αντιπρόσωπος που γνωριζόμαστε τόσα χρόνια, που ίσως βρεθεί χωρίς δουλειά αν οι πωλήσεις στο τέλος του έτους δεν αποδείξουν τις καλές προωθητικές προσπάθειές του, και που φεύγοντας δεν παραλείπει να μου υπενθυμίσει, ‘εν παρόδω’, ότι η προσφορά για εκείνο το συνέδριο που συζητήσαμε προ καιρού εξακολουθεί να ισχύει. Πόσων γιατρών, και για πόσο διάστημα, θα αντέξει η ‘εθνικά οικονομική συνείδηση’ σε τέτοιες φιλικές εισηγήσεις; Και γιατί τον ρόλο της συνείδησης θα πρέπει να τον παίζει ο κάθε γιατρός, τη στιγμή που οι επιτροπές των υπουργείων που καθορίζουν τις επίσημες τιμές των φαρμάκων δείχνουν έμπρακτα ότι μόνο για την εθνική οικονομία δεν ενδιαφέρονται;

Βάρη ασήκωτα

Όσοι εξ ημών γνωρίσαμε τις ‘Επικίνδυνες αποστολές’ ως τηλεοπτικό σήριαλ πριν από την εποχή του Tom Cruise, θυμόμαστε το ‘κλισέ’ που συνόδευε κάθε μαγνητοφωνημένη διαταγή προς τον Τζιμ Φελπς για μια νέα αποστολή: ‘Αν κανείς από σας συλληφθεί ή σκοτωθεί, το υπουργείο θα αρνηθεί ότι γνωρίζει εσάς και τη δράση σας’. Ένας τέτοιος όρος πρόσθετε στο ψυχροπολεμικό ‘σασπένς’ της φαντασίας που ακολουθούσε. Ωστόσο, υπό το φως της αποκάλυψης για ντοπάρισμα των 11 αθλητών της άρσης βαρών, που δήθεν πέφτει πάνω μας ως έκπληξη με βάρος ίσο με το σύνολο των κιλών που σηκώνουν καθημερινά όλα αυτά τα παιδιά, μήπως πρέπει να αυτοσκοπηθούμε και να ομολογήσουμε συλλογική ευθύνη και ενοχή παρόμοια με εκείνη που αρνιόταν να ομολογήσει το φανταστικό ‘υπουργείο’; Θέλω να πω δηλαδή ότι όσο το χρυσάφι και το ασήμι στόλιζε τα βάθρα των αγώνων υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου μας, φαντάζομαι ότι καθένας θα καταπίεζε μέσα του τη σκέψη ‘Λες να παίρνουν και τίποτε έξτρα;’ χωρίς να πάψει να χειροκροτεί και να συμμερίζεται την ακριβοπληρωμένη δόξα των άλλων. Τώρα που το φως των προβολέων πέφτει πάνω στους ήρωες (εξακολουθούν να είναι τέτοιοι, ακόμη κι αν τους σουβλίσουμε από σήμερα—τα αναβολικά οι αθλητές δεν τα παίρνουν ούτε μόνοι τους ούτε εν αγνοία διαφόρων άλλων), οι υπόλοιποι (από τις ηγετικές κορυφές μέχρι τον τελευταίο πολίτη) αρκούμαστε να πιάνουμε τη σκιά και να ελπίζουμε να περάσει όσο γίνεται πιο γρήγορα και ανώδυνα (για μας τους υπόλοιπους) αυτή η ιστορία, ή να ξορκίζουμε με δηλώσεις το κακό που μας βρήκε σαν να μη ξέραμε τίποτε. Μέχρι να περάσει η μπόρα.

Δυστυχώς τέτοιες αποκαλύψεις θέτουν όλα τα προηγούμενα μετάλλια υπό αμφισβήτηση. Κι επειδή ο σπόρος της καχυποψίας εύκολα βγάζει κορμό και κλαδιά, λυπάται κανείς ιδιαίτερα εκείνους που ίσως αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα, αλλά θα συμπαρασυρθούν στο αθλητικό ‘εξώτερο πυρ’ με την ετικέτα ‘Έτσι κάνουν όλοι’. Μήπως μετά τα βιολογικά προϊόντα θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να καλλιεργούμε και ‘βιολογικό αθλητισμό’, χωρίς ρεκόρ, ψηφιακά χρονόμετρα και φώτο-φίνις;

Παράπλευρες απώλειες

Δεν τις έχουν μόνο οι βομβαρδισμοί, αλλά και τα δημόσια έργα. Κατεβαίνοντας σήμερα στο μεταβαλλόμενο—χάρη στις προεργασίες για το Μετρό—τοπίο της Εγνατίας οδού διαπίστωσα ότι έλειπε το περίπτερο στη γωνία Εγνατία & Αγ. Σοφίας. Σημαντικό, μια και ήταν από τα λίγα που φιλοξενούσε σταθερά στα ράφια του τόμους του ‘Μικρού Ήρωα’, από τους οποίους ανανέωνα κάθε τόσο το στοκ των αναμνήσεων της παιδικής μου ηλικίας. Για την ιστορία, η πρώτη μας γνωριμία έγινε στην Δ’ Δημοτικού, με τα δυο τεύχη που εικονίζονται παραπάνω. Την ακριβώς προηγούμενη μέρα είχα γνωρίσει τον Σούπερμαν (στα τότε Κόμικς), αλλά τον εγκατέλειψα αμέσως για τον Γιώργο Θαλάσση. Το σημείωμα αφιερώνεται εξαιρετικά στον Βασίλη (με τον οποίο αλλάζαμε τότε τα τεύχη κάτω από το θρανίο) και στον Ανέστη, που τα διαβάζει πιστά μέχρι σήμερα. Μανούλα μου!

Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου 13-14 Απριλίου

Περισσότερα στο ιστολόγιο των Φίλων Ανεξάρτητων Γιατρών http://portokalimargarita.blogspot.com/

Η ώρα της πυγμής

‘May you live in interesting times!’ είναι η γνωστή Κινέζικη κατάρα, που την θυμήθηκα όταν άκουσα σήμερα ραδιοφωνικό δημοσιογράφο να λέει ότι ‘Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνοδο’ (αναφερόμενος βέβαια στο Βουκουρέστι). Να ευχηθούμε στην ελληνική αντιπροσωπεία να έχει φαρδιά πλάτη και μεγάλο στομάχι για να σηκώσει όλα εκείνα που (αναμένεται ή πιθανολογείται ότι) θα της επιρρίψουν οι διάφοροι συμφεροντολόγοι που θα συρρεύσουν εκεί με πλήρη ή επιλεκτική, ακούσια ή εκούσια, άγνοια της Ιστορίας. Και να ευχηθούμε η ελληνική στάση, ενιαία και αρραγής, χωρίς κομματικές μικρότητες και χωρίς κανενός είδους συμπλέγματα, να περιλαμβάνει εκείνη την μικρή λέξη (ΟΧΙ), που όσες φορές τολμήσαμε να προφέρουμε δεν το μετανιώσαμε. Όπως έγραφε και ο Κολοκοτρώνης στην περικεφαλαία του, ‘Είθε!’.