Σε στιγμή σχόλης στέκομαι στον προθάλαμο των χειρουργείων της κλινικής περιμένοντας έναν συνάδελφο. Γύρω μου η συνηθισμένη κίνηση: χειρουργοί, αναισθησιολόγοι, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, καθένας στον ρόλο του, μια πολύπλοκη, πολυδιάστατη μηχανή που δουλεύει σχεδόν αδιάκοπα.
Κι εκεί που περιμένω, περνούν μπροστά μου τρία φορεία, σχεδόν κολλητά μεταξύ τους, ένας ιδιόμορφος σιδηρόδρομος. Τρεις γυναίκες, μέσης ηλικίας, με πρόσωπα ανέκφραστα. Τίποτε δεν προδίδει το μέσα τους, τις ανησυχίες, την αγωνία, τις προσδοκίες, τα εν γένει συναισθήματά τους. Ποιο είναι το παρελθόν και η προέλευσή τους; Ποια αφορμή τις οδηγεί στο χειρουργείο; Πίσω από τις αυτόματες συρόμενες πόρτες λειτουργούν όλες οι ειδικότητες, από οφθαλμιάτρους και ορθοπεδικούς μέχρι νευρο- και καρδιοχειρουργούς. Για πού προορίζεται η καθεμία; Με τί προοπτικές θεραπείας, βελτίωσης, αποκατάστασης; Κύριος οίδε.
Καθώς οι πόρτες κλείνουν πίσω από τα τρία φορεία, εγκλωβίζουν μέσα τους τις ελπίδες των ασθενών, αλλά και τις ευχές όλων μας, για μια καλή έκβαση των επεμβάσεών τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου