Αντάμωμα

Ήμασταν η τάξη του ’74. Είχαμε ξανασυναντηθεί μια φορά, στα τριάντα χρόνια από την εισαγωγή μας στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου. Θα μπορούσε κανείς να μας ονομάσει ‘γενιά του Πολυτεχνείου’ (που είχε προηγηθεί κατά λίγους μήνες) ή ‘γενιά της Μεταπολίτευσης’ (που ακολούθησε)· πάντως πρωτοβρεθήκαμε όλοι μαζί σ’ εκείνο το χρονικό σημείο, κομβικό τόσο για τη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας όσο και για την προσωπική ιστορία του καθενός μας. Και τώρα θα ανταμώναμε και πάλι, μετά από πενήντα χρόνια και κάτι (έχει και ο χρόνος τον ‘ΦΠΑ’ του…).

     Μερικοί συνάδελφοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Ανασύρθηκαν λίστες με ονόματα σε κινητά τηλέφωνα και υπολογιστές, στάλθηκαν αναγγελίες και προσκλήσεις με τηλέφωνα, SMS, e-mail και κοινωνικά δίκτυα, σιγά-σιγά ο κύκλος διευρύνθηκε, ο αριθμός των επαφών μεγάλωνε. Όταν συμπληρώθηκε η προθεσμία των δηλώσεων, αυτές είχαν περάσει τις εκατό. Βρήκαμε και άλλους· κάποιοι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν λόγω υποχρεώσεων, μερικοί δεν θέλησαν να συμμετάσχουν για προσωπικούς λόγους (σεβαστοί). Ορίστηκε ο τόπος, επισημοποιήθηκε η πρόσκληση, όλα ήταν έτοιμα. Απόμενε να φανεί το αποτέλεσμα.

     Το μεσημέρι της 25^ης Απριλίου προσήλθαμε στον χώρο της συγκέντρωσης με ένα ανάμικτο αίσθημα αδημονίας και αμηχανίας: τί θα κάναμε, ποιους θα βλέπαμε, πόσους συνομήλικους εβδομηντάρηδες θα αναγνωρίζαμε; Μισός αιώνας είναι μεγάλο διάστημα για τα ανθρώπινα πράγματα: τόσα θα είχαν αλλάξει. Όλες αυτές οι ενδόμυχες επιφυλάξεις διαλύθηκαν μόλις μπήκαμε στο πλήθος. Πάνω από εκατόν πενήντα οι συμμετέχοντες, καθόλου μικρός ο αριθμός, πολλοί ήρθαν από άλλες πόλεις. Άρχισε η προσπάθεια να δώσουμε ονόματα στα πρόσωπα που βλέπαμε γύρω μας. Κάποια λίγα ήταν πολύ οικεία, λες και δεν είχε περάσει ο χρόνος από πάνω τους. Τα περισσότερα ανδρικά κεφάλια ήταν είτε γκρίζα είτε ελλιπή σε τριχοφυΐα· τα γυναικεία ήταν γενικά επιμελώς φροντισμένα. Γενειάδες είχαν ξεφυτρώσει εκεί που δεν τις θυμόμασταν, ενώ έλειπαν από άλλους που κάποτε ήταν ‘σήματα κατατεθέντα’. Τα καρτελάκια με τα ονόματα ανασκάλεψαν τις ‘στάχτες’ της μνήμης και έδωσαν αφορμές για αναδρομές στο παρελθόν, για αναζωπύρωση παλιών σχέσεων, για ανταλλαγή τηλεφώνων και ηλεκτρονικών διευθύνσεων και άλλων σημείων επαφής, για μνημόνευση κάποιων που αναχώρησαν από τον κόσμο αυτό.

     Όπως ήταν φυσικό, η τάξη μας είχε εκπροσωπηθεί σε όλες τις ειδικότητες και όλους τους εργασιακούς κλάδους της ιατρικής. Πανεπιστημιακοί καθηγητές, νοσοκομειακοί και ιδιώτες γιατροί, κλινικοί και εργαστηριακοί, πολλοί αφυπηρετήσαντες και συνταξιούχοι, άλλοι ακόμη εργαζόμενοι, καθένας με διαφορετική διαδρομή και επαγγελματικές εμπειρίες εντός και εκτός συνόρων. Με μια και μόνη ρίζα: την κοινή μας αφετηρία στη σχολή εκείνο το φθινόπωρο του 1974. Οι ώρες της σύναξης πέρασαν άνετα και ευχάριστα χωρίς να το καταλάβουμε, και οι μόνοι ‘χαμένοι’ ήταν όσοι δεν βρέθηκαν στο ‘Avenue’ το μεσημέρι εκείνου του Σαββάτου.

       Συγχαρητήρια και ευχαριστίες αξίζουν στην Δέσποινα Παπακώστα, την Πόπη Κυνηγοπούλου και τον Δημήτρη Σφουγγάρη, που πρωτοστάτησαν στην τόσο επιτυχημένη διοργάνωση της συνάντησης αυτής. Κοινή επιθυμία όλων είναι να ξαναγίνει, σε όχι πολύ μακρινό μέλλον. Όπως το έλεγε ο μακαρίτης Δ. Σαββόπουλος, «να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε». Γένοιτο!