Παραμονή Πρωτοχρονιάς, και καθώς κατεβαίνω με το ασανσέρ στο υπόγειο πάρκινγκ της κλινικής, περίεργα αλλά όχι ανεξήγητα, σκέφτομαι για τη ζωή και τον θάνατο. Από τότε που άρχισα το ιδιωτικό επάγγελμα, στο τέλος της κάθε χρονιάς αναλογίζομαι τους ασθενείς μου που εγκατέλειψαν τον κόσμο αυτό μέσα στο έτος που πέρασε, είτε εντός είτε εκτός των τειχών της κλινικής. Η αναδρομή αυτή λειτουργεί ως ένας προσωπικός επαγγελματικός αυτοέλεγχος (πώς πέθαναν; ήταν οι θάνατοι αναμενόμενοι ή αιφνίδιοι; μπορούσαν να έχουν προληφθεί;), αλλά και ως μια υπόμνηση του κοινού μας πεπρωμένου και του ‘επέκεινα’.
Ένα νοσοκομείο μπορεί να θεωρηθεί ως μια μικρογραφία του κόσμου. Μέσα στα όριά του, ένα πλήθος ανθρώπων βιώνουν τα προσωπικά τους δράματα, δίνουν μάχες με τις αρρώστιες ή με άλλες ατυχίες της ζωής, είτε ως ασθενείς είτε ως υγειονομικό προσωπικό ή άλλοι φροντιστές. Όσο βρισκόμαστε μέσα στο νοσοκομείο, είμαστε μέρος του συστήματος, εμπλεκόμαστε στη λειτουργία του με τις διάφορές μας ιδιότητες, επηρεαζόμαστε από την όλη ατμόσφαιρά του. Μόλις φύγουμε από εκεί, είμαστε ελεύθεροι από την ατμόσφαιρα αυτή. Ξέρουμε ότι το νοσοκομείο υπάρχει και η λειτουργία του συνεχίζεται, ωστόσο το κλίμα του δεν μας επηρεάζει πλέον. Είμαστε τώρα εξωτερικοί παρατηρητές του κλειστού αυτού συστήματος.
Με ανάλογο τρόπο, μπορούμε να θεωρήσουμε την όλη ζωή πάνω στη γη ως ένα κλειστό σύστημα, όπου οι άνθρωποι ζουν για ένα ποικίλο, αλλά πάντως περιορισμένο, χρονικό διάστημα. Ο χρόνος είναι χαρακτηριστικό του κόσμου αυτού, η κλίμακα κατά μήκος της οποίας λαμβάνουν χώρα όλα τα γεγονότα. Κάθε μορφή ‘θεάτρου’, από την απλούστερη κωμωδία μέχρι τη μεγάλη τραγωδία, διαδραματίζεται πάνω στη μεγάλη σκηνή του. Όλα τα ανθρώπινα πάθη, ιδιοτροπίες και ιδιοσυγκρασίες εκδηλώνονται εδώ, και έχουν συνέπειες, συχνά καταστροφικές, για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού του κόσμου. Ενόσω ζούμε πάνω στη Γη είμαστε ηθοποιοί, πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι, στο συνεχιζόμενο παγκόσμιο θέατρο. Οτιδήποτε συμβαίνει κάπου μπορεί να αντανακλά ή να επηρεάζει τον καθένα μας. Ωστόσο, μόλις εγκαταλείψουμε τη ζωή αυτή, ο αρχικός μας ρόλος έχει τελειώσει. Είμαστε έξω από τα όρια του κόσμου. Οι τραγωδίες και τα πάθη των ανθρώπων της Γης δεν μας αγγίζουν πλέον, αν και έχουμε την επίγνωσή τους. Έχουμε γίνει εξωτερικοί παρατηρητές του συστήματος, ανεπηρέαστοι από τις συνθήκες και τη λειτουργία του.
Αυτές τις σκέψεις κάνω στο τέλος του χρόνου, και μέσα στο πλαίσιο αυτό βλέπω όλους τους τεθνεώτες ασθενείς μου. Κάποιοι ήταν στη φροντίδα μου για δεκαετίες· μερικοί ήταν φίλοι μάλλον παρά πελάτες. Τώρα ‘ἀπέπτησαν’ από τον κόσμο των θνητών και ενώθηκαν με τις μυριάδες των εξωτερικών παρατηρητών στο προθάλαμο της αιωνιότητος, όπου ‘χρόνος οὐκ ἔστιν ἔτι’ και όπου όλοι τελικά θα πάμε, καθένας στην ώρα του.
[Σημ. Έγραψα τα παραπάνω με την αλλαγή του χρόνου. Τα γεγονότα που μεσολάβησαν καθυστέρησαν την ανάρτησή τους]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου