Θύματα

 Ανάμεσα στις άλλες ειδήσεις των ημερών, που κάθε άλλο παρά αισιοδοξία αποπνέουν, ξεχωρίζει ο θανάσιμος ξυλοδαρμός ενός 17χρονου από έναν 16χρονο στις Σέρρες. Πληροφορίες και σχόλια μιλούν για άθλιο οικογενειακό περιβάλλον, χρήση ναρκωτικών και άλλα, ενώ κάποιοι σχολιαστές ρίχνουν τον λίθο του αναθέματος είτε στον ανήλικο δράστη είτε στις κοινωνικές υπηρεσίες που δεν πρόλαβαν το κακό ενώ γνώριζαν τα πρόσωπα και τις συνθήκες. Χωρίς διάθεση κατακρίσεως, μάλλον πολύ στενή φαίνεται μια τέτοια θεώρηση.

     Το γεγονός αυτό, όπως και άλλα παρόμοια προηγούμενα, αποτελεί δυστυχώς ακραίο και τραγικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει παραμελήσει ή ακυρώσει όλους τους πιθανούς μηχανισμούς θωράκισής της: οικογένεια, σχολείο, εκκλησία (τα ξαναγράψαμε αυτά, ΕΔΩ). Η μοντέρνα ‘παιδαγωγική’ με την καλλιέργεια της ατιμωρησίας, η ενθάρρυνση της παραβατικότητας ακόμη και από πολιτικούς φορείς, τα αρνητικά παραδείγματα δημοσίων προσώπων, δεν συντελούν στην κοινωνική αγωγή. Ούτε δυο χρόνια δεν πέρασαν από την κυβερνητική εξαγγελία του ‘Εθνικού σχεδίου κατά της σχολικής βίας’. Υπάρχει; Εφαρμόζεται; Αν προσθέσουμε στο μίγμα αυτό τις ανεξέλεγκτες έξωθεν επιδράσεις (μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ.), τα αποτελέσματα είναι αναπόφευκτα. Εδώ που φτάσαμε, μόνο θύματα πρέπει να βλέπουμε στο συγκεκριμένο περιστατικό: έναν έφηβο στο χώμα κι έναν στη φυλακή.