Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Τρεις δεσμοφύλακες

Σήμερα δίνω τον λόγο στη φίλη Δέσποινα Χίντζογλου-Αμασλίδου, που μετά την ιατρική της σταδιοδρομία ανακάλυψε τον δεύτερο εαυτό της στη λογοτεχνία και επιδίδεται στα Ψυχογραφήματα, γράφει δηλαδή με τη ψυχή της και μας προσφέρει την ψυχή της. Μέσα στις γιορτές μου έστειλε το ακόλουθο κείμενο, με τον παραπάνω τίτλο, που το δημοσιεύω με την άδειά της και με τις ευχές της για τον καινούργιο χρόνο:



     Το χρήμα, η δόξα κι η περήφανη γνώση μπήκαν ευπρόσδεκτοι στο σπίτι του.
     Γρήγορα όμως έγιναν αφέντες και δεσμοφύλακες μαζί.
     Οι επιθυμίες του άνθισαν και καμάρωνε  τα άνθη τους, όμως δεν χάρηκε ποτέ  καρπούς,
     γιατί τα άνθη κάηκαν απ'τον λίβα του θαυμασμού του.
     Μετά οι δεσμοφύλακες σκότωσαν λίγο-λίγο την ψυχή του και στην κηδεία της χαμογελούσαν ειρωνικά.
     Πίσω τους κι αυτός, χωρίς να αναγνωρίζει τους δολοφόνους της ψυχής του, χωρίς να νοιώθει την ευθύνη του.
     Θεέ μου, μη μου δώσεις θησαυρούς που δεν μπορώ να διαχειριστώ.
     Μη μου δώσεις χαρές, που θα κάψουν την γαλήνη μου.
     Μη μου δίνεις ό,τι σου ζητώ, γιατί θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα.
     Δώσε μου μόνο την επιθυμία, νάσαι Εσύ η ΑΝΑΓΚΗ μου.

2 σχόλια:

spiros makridis είπε...

Οι τέσσερις τελευταίες προτάσεις της δημοσίευσης με παρέπεμψαν στις παροιμίες του Σολομώντος
Κεφ.30(7-9).....μεταξύ άλλων διαβάζουμε :
<>

Λήμνος είπε...

Πολύ όμορφο και πολύ αληθινό!!!