Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Τζέντλεμαν

Πόσο ‘κύριος’ πρέπει να είσαι για να παίρνεις τηλέφωνο από την πρωτεύουσα και να βρίζεις και να απειλείς με απόλυση την προϊσταμένη που νοσηλεύει επί εβδομάδες τη μητέρα σου--κι αυτό γιατί; Διότι δεν δουλεύει, λες, εδώ και μέρες το τηλέφωνο στο δωμάτιό της. Το ότι η γυναίκα των 92 Δεκεμβρίων επιβιώνει χάρη στο έλεος του Θεού και την αδιάκοπη φροντίδα ανθρώπων σαν την προϊσταμένη είναι προφανώς ζήτημα άνευ σημασίας. Το ότι στα 92 της δεν ακούει και πολύ καλά προφανώς δεν περνάει καν από το μυαλό σου ως αιτία πιθανής ‘δυσλειτουργίας’ του τηλεφώνου (το οποίο, δοκιμασμένα, λειτουργεί). Άλλωστε, εσύ μεγαλοπιάνεσαι, συνομιλείς με υπουργούς, διασώζεις επιχειρήσεις, πιάνεις πουλιά στον αέρα, τίποτε δεν σου ξεφεύγει. Κρίμα όμως που οι μεγάλες δουλειές, οι υψηλές συναναστροφές, οι πολλές και δυσθεώρητες περγαμηνές δεν σου δίδαξαν στοιχειώδη ευγένεια. Στα πόσα πτυχία άραγε μαθαίνει κανείς να λέει ένα ‘ευχαριστώ’;

2 σχόλια:

ΑΠΟΣΤ-ΓΕΩΡ ΣΟΦΟΣ είπε...

Ο "πολυμαθής" δεν συγκαταλέγεται στους μορφωμένους (κατά Σωκράτη)!

Ανώνυμος είπε...

Ο Τρόπος ο δικός μας έχει χαθεί, προ πολλού, για τις ελίτ του ''κλεινού άστεως''. Δεν έπαψε, όμως, ούτε στιγμή να διασώζεται με ακεραιότητα στα πρόσωπα των απλών ανθρώπων, που συνεχίζουν με καμάρι να δακρύζουν μπροστά στην Γαλανόλευκη και να κάνουν με ευλάβεια τον σταυρό τους στο πέρασμα των Αγίων.

Φ.