Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Ξυπνήματα

Οδηγώντας πρωί Πρωτοχρονιάς ακούω από το ραδιόφωνο το ακόλουθο ρεφρέν (της Λίνας Νικολακοπούλου):
‘Αν δε σε βρουν χαράματα, πώς θες ν’ ακούς τ’ αηδόνια;
Η αγάπη πέντε γράμματα, μα τα διαβάζεις χρόνια.’
     
     Αν έπρεπε να βγάλω κάποιο δίδαγμα από το άκουσμα αυτό, ποιο θα ήταν; Ότι για να απολαύσεις κάτι ανώτερο, έστω και αισθητικά, χρειάζεται να θυσιάσεις κάτι, ακόμη κι αν είναι απόλυτα θεμιτό και το δικαιούσαι (π.χ. την άνεση του πρωινού ύπνου). Κι ακόμη, ότι η αξία ενός πράγματος δεν έχει σχέση με το τυπικό του μέγεθος: κάτι φαινομενικά ‘μικρό’ μπορεί να το μαθαίνεις μια ζωή, και να σε κάνει ευτυχισμένο κάθε μέρα, και για πάντα. 

2 σχόλια:

Παναγιώτης Τελεβάντος είπε...

ΩΡΑΙΟ ΔΙΣΤΙΧΟ.

Α. Παπαγιάννης είπε...

Καλή χρονιά! Όντως ωραίο, από εκείνα που τα ακούει κανείς τελείως απροσδόκητα, μέσα στην τυπική πολυλογία του ραδιοφωνικού "άσματος", που όμως ξεχωρίζουν και μένουν στη μνήμη...