Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2024

Γκουλάγκ

Όλοι έχουμε ακούσει τη ρωσική αυτή λέξη. Πρόκειται για ακρωνύμιο των λέξεων Glavnoye Upravleniye LAGerey, που σημαίνουν Κεντρική Διοίκηση Στρατοπέδων. Από το 1930 χρησιμοποιήθηκε για να περιγράφει στρατόπεδα-φυλακές στη Σιβηρία και σε άλλες περιοχές της Ρωσίας, που λειτουργούσαν υπό εξαιρετικά άσχημες συνθήκες, με σκληρή καταναγκαστική εργασία των κρατουμένων. Έγιναν ευρέως γνωστά από τα βραβευμένα έργα ‘Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ’ και ‘Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς’ του μακαρίτη νομπελίστα Αλεξάνδρου Σολζενίτσιν. Από τέτοια στρατόπεδα πέρασαν εκατομμύρια αντιφρονούντες στην πρώην Σοβιετική Ένωση, πολλοί από τους οποίους άφησαν εκεί τα κόκκαλά τους, από τα οποία είχε στερέψει το κρέας και κρεμόταν μόνο το πετσί. Όσοι διαβάσαμε τη βιογραφία του συγχρόνου Αγίου Λουκά του χειρουργού (και άλλες παρόμοιες) έχουμε μια ιδέα και για τις ‘σωφρονιστικές αποικίες’ στα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, εκεί που οι πάγοι δεν λιώνουν ποτέ. Αν νομίζαμε ότι όλα αυτά έπαψαν να υπάρχουν με την κατάρρευση του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ το 1989, ο θάνατος του Ρώσου αντικαθεστωτικού Αλεξέι Ναβάλνι τις μέρες αυτές σε μια τέτοια αποικία τα έφερε και πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητος. Μαζί με πολλές λεπτομέρειες και υποψίες για τα μέσα που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι διάδοχοι της Σοβιετίας για να καταστέλλουν τις αντίθετες φωνές στη χώρα τους.

     Σύμφωνα με μια ρήση του λόρδου Acton (βρετανού ιστορικού του περασμένου αιώνα), «η εξουσία διαφθείρει· η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Η διαφθορά δεν είναι υποχρεωτικά οικονομική ή ‘ηθική’ με τη στενή έννοια του όρου. Ουσιαστικά σημαίνει την εξαχρείωση του ανθρώπου που μπορεί να εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους, που φτάνουν μέχρι το κάθε είδους έγκλημα που υπαγορεύει η υπεροπτική ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του εξουσιαστή. Όπως όμως γράφει ο Άγ. Ιωάννης της Κλίμακος, «ὅπου πτῶμα (= πτώση) κατέλαβεν, ἐκεῖ ὑπερηφάνεια προεσκήνωσε». Όταν καβαλήσει περήφανα το καλάμι κάποιος, δύσκολα θα κατέβει φυσιολογικά. Και όσο πιο ψηλά κάθεται, τόσο πιο επώδυνη θα είναι η πτώση. Συχνά με τραγικές συνέπειες και για τους γύρω του και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2024

Συγκρίσεις

Ξαναδιαβάζοντας τον πολύ διδακτικό ‘Μικρό Πλούταρχο’ του Λέοντος Μελά συναντώ το παρακάτω απόσπασμα (που αναφέρεται στον δίκαιο, γενναίο και αφιλοχρήματο Φωκίωνα), σε δική μου προσαρμογή από την λογία γλώσσα του πρωτοτύπου:

     «Σκεπτόμενοι ότι πολλοί από τους δικούς μας [πολιτικούς] δεν τολμούν δυστυχώς να εκφράζουν δημόσια τις φρόνιμες πεποιθήσεις τους, επειδή φοβούνται την αφρόνως διαμορφωμένη κοινή γνώμη, πρέπει να ομολογήσουμε ότι ή οι τότε [οι αρχαίοι] πολιτικοί άνδρες ήταν πιο τολμηροί και γενναίοι από τους δικούς μας, ή ότι οι σύγχρονοι δεν σέβονται την ελευθερία του λόγου όσο την σέβονταν οι πρόγονοί μας, παρόλο που βρίσκονταν σε παρακμή».

     Νομίζω ότι περιγράφει ξεκάθαρα τη μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών ανδρών και γυναικών του ελληνικού κοινοβουλίου, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις. Και παραπέμπει, τηρουμένων των αναλογιών, στο σχόλιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη για τους άρχοντες της εποχής του:  «μέντοι καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τοὺς Φαρισαίους οὐχ ὡμολόγουν, ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται· ἠγάπησαν γὰρ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» [Ιω. 12:42-43].

 

Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024

Αναισχυντία

Ας υποθέσουμε – τελείως θεωρητικά και επιχειρώντας να ‘βάλουμε καλό λογισμό’ – ότι όλη αυτή η ιστορία με το νομοσχέδιο του ‘γάμου ομοφυλοφίλων’ και την υπερψήφισή του ήταν αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα αφόρητης εκβιαστικής υπερατλαντικής πίεσης και ότι οι αγορεύσεις των συνηγόρων του στη βουλή ήταν παπαγαλισμός υπαγορευμένου κειμένου και παράθεση ετοίμων επιχειρημάτων. Δυστυχώς το ύφος της εκφώνησης άλλα πρόδιδε: έδειχναν καθαρά ότι υιοθετούν ασμένως τα επιχειρήματα αυτά και «συνευδοκοῦν τοῖς πράσσουσι», κατά τον Απόστολο Παύλο. Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και τα μεταμεσονύκτια γλέντια και οι πανηγυρισμοί των ‘νικητών’, με τη συμμετοχή ακόμη και της προέδρου της δημοκρατίας (προσοχή: πουθενά κεφαλαία!), για να μας πείσουν για το «πλεόνασμα τῆς καρδίας» τους, που ξεχείλισε τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στα μπαρ της διασκέδασης.

     Αν όλοι αυτοί δεν αισχύνονται για την συμπεριφορά τους, θλίψη και οργή και ντροπή νιώθουμε όλοι όσοι τους εμπιστευθήκαμε την διακυβέρνηση της χώρας. Δεν μπορούμε πλέον καμιά εμπιστοσύνη να έχουμε σε «ἄρχοντας καὶ υἱούς ἀνθρώπων», που δεν διδάχθηκαν τίποτε από όλα τα δεινά που πέρασε η χώρα τον περασμένο χρόνο, ενώ δεν ξέρουμε τι ακόμη μας επιφυλάσσεται για το προσεχές μέλλον. Όμως, κατά την αρχαία ρήση, «ὀψόμεθα εἰς Φιλίππους». Με πρώτη στάση τις ευρωεκλογές του προσεχούς Ιουνίου. Ως τότε, καλή μετάνοια.