Κυνισμός

Ας κάνουμε ένα εντελώς υποθετικό σενάριο, δίκην ευφάνταστης ταινίας. Κάποιος ηγέτης της Ρωσίας ή της Κίνας κάνει μια αιφνιδιαστική στρατιωτική επιχείρηση π.χ. στην Πολωνία ή την Ταϊβάν αντίστοιχα και απάγει τον ηγέτη της, δηλώνει δε ότι θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας μέχρι να εγκαταστήσει φιλικό προς αυτόν καθεστώς. Μπορούμε να διανοηθούμε την αντίδραση της μεγαλύτερης δήθεν φιλελεύθερης δημοκρατίας του κόσμου σε μια τέτοια κίνηση; Η αποκήρυξη θα ήταν γενικευμένη, θα ακούγαμε πύρινους ‘φιλιπππικούς’ λόγους κατά του ολοκληρωτισμού και άλλα κηρύγματα πολιτικής αγωγής και διεθνούς δικαίου, μ’ ένα λόγο θα γινόταν ένας χαμός και μισός.

     Και νά που το υποθετικό σενάριο γίνεται πρώτη και κύρια πραγματική είδηση, μόνο που τον ρόλο του ‘κακού’ απαγωγέα αναλαμβάνει η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου δια του δήθεν φιλελευθέρου ηγέτη της. Δεν έχω καμία απολύτως συμπάθεια για δικτάτορες οποιουδήποτε χρώματος και αρώματος· έχω όμως και μια βασική αντιπάθεια στην ιδέα ενός αυτόκλητου παγκόσμιου ‘χωροφύλακα’ που αποφασίζει και επεμβαίνει όπου του καπνίσει και επιβάλλει το ίδιον θέλημα και συμφέρον, και μάλιστα εν ονόματι της ελευθερίας. Δίνοντας έτσι το κακό παράδειγμα σε όποιον άλλο επιθυμεί να καταπατήσει το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν. Ο ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσει μια καινούργια χρονιά.

     Σ’ ένα από τα επεισόδια του γνωστού κόμικ Λούκι Λουκ μια παρέα παίζει χαρτιά. Ένας παίκτης λέει: «Έχω τέσσερεις άσσους». Και ο απέναντι απαντά: «Κι εγώ έχω ένα γεμάτο πιστόλι». Σήμερα το ‘δίκαιο’ της Άγριας Δύσης εφαρμόζεται σε παγκόσμια κλίμακα, με την ίδια ακριβώς λογική.