Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Διελκυστίνδα

Ακούμε συχνά σε πολιτικές συζητήσεις για διπολισμό ή δικομματισμό, συνήθως ως κάτι ανεπιθύμητο έως απορριπτέο. Μπορεί τα ονόματα να ποικίλλουν από εποχή σε εποχή, αλλά τελικά σχεδόν πάντα κατασταλάζουν σε στερεότυπους δυϊσμούς: δεξιά-αριστερά, πρόοδος-συντήρηση, σοσιαλισμός-καπιταλισμός, ανατολή-δύση, διαλέγετε και παίρνετε. Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο γνωστό συριζαίο, υποτίθεται από τους σκεπτομένους ανθρώπους, να υποστηρίζει ότι «κέντρο δεν υπάρχει». Με άλλα λόγια, το αρχαίο παιχνίδι της διελκυστίνδας εξακολουθεί να κυριαρχεί στην πολιτική σκέψη και πρακτική: εμείς και όλοι οι άλλοι. Ο καθένας τραβάει το δικό του σχοινί όσο μπορεί, προκαλώντας την αντίστοιχη αντίδραση (γνωστός νόμος της φυσικής, που ισχύει και στην κοινωνική μηχανική), με αποτέλεσμα… να μη μένει τίποτε στο κέντρο. Ας μην ερμηνευθεί ο όρος κομματικά: ως ‘κέντρο’ θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί τον κοινό τόπο, ένα σημείο συνάντησης των κοινών στοιχείων, αυτών που είναι τόσο βασικά ώστε να μη νοείται κοινωνική και πολιτική ζωή χωρίς αυτά. Για να θυμηθούμε την καμήλα του αισωπικού μύθου, δεν είναι ανάγκη να προτιμούμε υποχρεωτικά τον ανήφορο ή τον κατήφορο· υπάρχει και ο ίσιος δρόμος.
     Υπάρχει; Εδώ σταματάει η κοινή λογική και παίρνει το πάνω χέρι η κάθε είδους προσωπική εγωιστική φιλοδοξία. Αν όλοι συμφωνήσουμε σε κάτι, πώς θα ξεχωρίσω εγώ; Σε τι θα διαφέρω από τον Α, τον Β, τον Γ και όλους τους λοιπούς; Γιατί να προτιμήσουν εμένα στις προσεχείς εκλογές και όχι κάποιον από εκείνους; Κι έτσι τραβώ το δικό μου σχοινί, διαφοροποιούμενος φραστικά από όλους («οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων» ακούσαμε τον Φαρισαίο να λέει στο ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής) και κάνοντας αντιπολίτευση σε όλους: με κανέναν άλλο δεν χωράει συνεννόηση, εκτός αν τραβάει τον δικό μας δρόμο. Χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αν δεν υπάρχει κοινός τόπος, εμείς δεν κάναμε και τίποτε για να τον καλλιεργήσουμε. Κι όταν αρχίζουμε τις κραυγές για «άνοδο ακραίων στοιχείων» στην Ελλάδα, την Ευρώπη ή όπου αλλού, φυσικά ούτε περνάει από το μυαλό μας ότι κι από την άλλη πλευρά υπάρχουν άνθρωποι ανάλογης νοοτροπίας που τραβούν κι εκείνοι το σχοινί τους όσο πάει: αυτό νομοτελειακά οδηγεί στα άκρα, αυτά που τόσο εύκολα καταδικάζουμε (στους άλλους πάντα). Στη διελκυστίνδα δεν μπορείς να πεις ότι θα προσπαθήσεις να μη φτάσεις στα άκρα: έχεις χάσει και τρως τα μούτρα σου.  Το μέτρο, αυτή η θαυμάσια επινόηση των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, φαίνεται ότι ανήκει στον αστερισμό της ουτοπίας. 

3 σχόλια:

Απόστολο είπε...

Το ανύπαρκτο μυθευτικό ιδεολόγημα δεξιάς-αριστεράς.

Κωνσταντινος είπε...

...για ΠΟΛΛΛΛΛΟΥΣ ισχυει το "παν μετρον αριστον" και οχι το "ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ" .Η τελευταια προταση μου θυμισε το...μετα απο ολα τα αλλα καθως φευγει ο Μπαρμπα Μητσος συμπληρωματικα ο γιατρος του λεει " και που εισαι Μπαρμπα Μητσο το κρασι "εν μετρω" ε? " κι ο Μπαρμπα Μητσος στο σπιτι του μετα (παλια εποχη) λεει στην γυναικα του " μωρη βαλε ενα μετρο κρασι απ το κελαρι¨"

Κωνσταντινος είπε...

Η ελευθερη βουληση μπορει να διαφωνει ακομη και για την υπαρξη της, οχι μονο για το κεντρο...Διαφωνουνε βεβαια ο Ευκλειδης ( οχι βεβαια ο Τσακαλωτος),ο Αρχιμηδης οι Πυθαγοριοι και αλλοι... καθως και συγχρονοι βεβαια οπως και οι αετοι που το δειξαν στους Δελφους.Το προβλημα ειναι με τις ακρες και ψαχνουμε λυσεις μεσα απο πολιτικες αποψεις, ελευθερη εκφραση και "ακτιβισμους".Η πολιτικη αποψη να εμπεριεχει και την του "Εφιαλτη".Και η ελευθερη εκφραση εως που μπορει να φθασει ξεπερνωντας το "ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ"Το λογαριαζει αυτο οποιος βγαινει στην πασαρελα της πολιτικης και "μοστραρει" τον εαυτο του "θαβοντας" τους αντιπαλους του.Δυσκολο αυτο το πολιτευμα γιατι θελει αυτοελεγχο απο τον καθε ενα πολιτη και εμεις απο λιγο εως πολυ βρισκομαστε στην εποχη της μαιμους του Κωλεττη.Ακουστηκε καποτε για μαχαιρια η πηρουνια που δεν δινονται για παιχνιδι σε μωρα...η αποτυχατε στις εξετασεις...συνεχιζω μονος μου...Καποδιστριας και Κεμαλ,στο αλλο ποδαρι της Ελλαδος.Ας κινηθουμε θετικα για να μην χαθει η ΕΛΠΙΔΑ.