Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Νανούρισμα

Ευκαιρίας δοθείσης σήμερα ξαναθυμήθηκα τα καθήκοντα του... νανουριστή και τα εφάρμοσα στην πιο μικρή από τα μικρανίψια μου. Κατά πατρώαν παράδοσιν, το γνωστό παλιό ποίημα του Ζ. Παπαντωνίου για τον ‘Πεύκο’, μελοποιημένο σε πρώτο ήχο και αργό τσάμικο ρυθμό, έχει εξόχως βρεφοκαταπραϋντικές ιδιότητες. Το ξαναζωντάνεψα σήμερα, και διαπίστωσα μετά χαράς ότι διατηρεί ακόμη την αποτελεσματικότητά του. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, ιδού και η στιχολογία του:

                                 Ένας πεύκος μες στον κάμπο
                                 γέρασε ο φτωχός.
                                 Στέκει εκεί πρωί και βράδυ
                                 μοναχός.

                                Έχασε μεγάλους κλώνους,
                                έμαθε πολλά.
                                Ζει διακόσια τόσα χρόνια
                                στρογγυλά.

                                Άκουσε τα καριοφύλια,
                                είδε αρματολούς,
                                πέρασε πολέμους, μπόρες,
                                κεραυνούς.

                                Μα βαστάει σαν παληκάρι,
                                όσο κι αν γερνά,
                                κι αγναντεύει πέρα ώς πέρα
                                τα βουνά.

2 σχόλια:

Λήμνος είπε...

Α, ρε Αντώνη! Τελικά οι παιδικές αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ...
κι εμένα αυτό το τραγούδι μου 'ρχεται πρώτο στο νου όταν έρεθει η ώρα του νανουρίσματος κάποιου εγγονιού. Και θυμάμαι σαν τώρα την πραεία και γλυκιά φωνή του πατέρα μας που το τραγουδούσε...

Α. Παπαγιάννης είπε...

Ακόμη και σφυρίζοντας φέρνει αποτέλεσμα...