Παραφροσύνη

Ο κοκκινομάλλης ένοικος του Λευκού Οίκου προφανώς εζήλωσε την ‘δόξα’ του ομολόγου του στην Κόκκινη Πλατεία και είπε να μην αφήσει να φύγει και ο Φεβρουάριος πριν ακολουθήσει τα ίχνη του. Έτσι, μετά από την προετοιμασία τόσων εβδομάδων, από χθες τη νύχτα εξαπέλυσε την επίθεσή του κατά του Ιράν, για να προσφέρει σε έναν ακόμη λαό (μετά τη Βενεζουέλα) την ελευθερία του από ένα καταπιεστικό καθεστώς – δική του η αιτιολόγηση. Άκουσα προ ημερών ότι μόνο η ετοιμασία αυτή, με τις μετακινήσεις αεροπλανοφόρων και άλλων ναυτικών και αεροπορικών μέσων, έχει κοστίσει ως τώρα τρία και ήμισυ δισεκατομμύρια δολάρια. Τζάμπα να πήγαιναν τόσα έξοδα; Εξάλλου θα τα εισπράξει από τους δασμούς που επιβάλλει δεξιά και αριστερά ανά τον κόσμο.

     Διαβάζοντας εγχώριους και ξένους σχολιαστές βλέπω ένα κοινό ερώτημα: μέχρι πού θα πάει αυτή η νέα ‘ειδική στρατιωτική επιχείρηση’ (κατά την προσφιλή ορολογία του Κρεμλίνου); Η ιστορία των τελευταίων τριάντα χρόνων έχει να δείξει διάφορες τέτοιες επιχειρήσεις (π.χ. Αφγανιστάν και Ιράκ) που ξεκίνησαν με θριαμβολογίες (και με ψευδή επιχειρήματα, όπως τα διαβόητα ‘όπλα μαζικής καταστροφής’ που δεν βρέθηκαν ποτέ) και κατέληξαν σε ‘βάλτους’ διαρκείας και σε άπρακτη αποχώρηση. Δεν φαίνεται να διδάχθηκε κάτι ουσιαστικό από τις εμπειρίες των προκατόχων του ο νυν πλανητάρχης. Πάντα με το μάτι στο Νόμπελ Ειρήνης, εκμεταλλεύεται τη συμβουλή των αρχαίων Ρωμαίων: όχι απλώς ετοιμάζει, αλλά διεξάγει πόλεμο. Άλλωστε, αυτός θα δέχεται τα όποια πλήγματα; Οὐαὶ τοῖς ἀμάχοις.